أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ عَامِرٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّهُ ذَكَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِإِنَاءٍ صَغِيرٍ فَتَوَضَّأَ . قُلْتُ أَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَوَضَّأُ لِكُلِّ صَلاَةٍ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْتُمْ قَالَ كُنَّا نُصَلِّي الصَّلَوَاتِ مَا لَمْ نُحْدِثْ قَالَ وَقَدْ كُنَّا نُصَلِّي الصَّلَوَاتِ بِوُضُوءٍ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U zikr qildilarki, Nabiy ﷺ ga kichik bir idish keltirildi va u zot taharat qildilar. Men: «Nabiy ﷺ har namoz uchun taharat qilarmidilar?» dedim. U: «Ha», dedi. «Sizlarchi?» dedim. U: «Biz hadas qilmagunimizcha namozlarni bir taharat bilan oʻqiyverar edik», dedi.