أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ صَفْوَانَ، أَنَّهُ أَصَابَ أَرْنَبَيْنِ وَلَمْ يَجِدْ حَدِيدَةً يَذْبَحُهُمَا بِهِ فَذَكَّاهُمَا بِمَرْوَةٍ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي اصْطَدْتُ أَرْنَبَيْنِ فَلَمْ أَجِدْ حَدِيدَةً أُذَكِّيهِمَا بِهِ فَذَكَّيْتُهُمَا بِمَرْوَةٍ أَفَآكُلُ قَالَ " كُلْ " .
Muhammad ibn Safvon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u ikkita quyon tutib olgan, ammo ularni soʻyish uchun temir topa olmagan edi. Shunda ularni oq tosh bilan soʻydi va Paygʻambar ﷺ huzurlariga kelib: «Ey Rasululloh, men ikkita quyon ovladim, lekin ularni soʻyish uchun temir topolmadim-da, oq tosh bilan soʻydim, ularni yeyaveraymi?» dedi. U zot: «Ye», dedilar.