أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هِشَامٍ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي خِيَرَةَ - قَالَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ، - يَعْنِي ابْنَ الْعَلاَءِ الْكُوفِيَّ - قَالَ حَدَّثَنَا أَشْعَثُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ صَفْوَانُ نَائِمًا فِي الْمَسْجِدِ وَرِدَاؤُهُ تَحْتَهُ فَسُرِقَ فَقَامَ وَقَدْ ذَهَبَ الرَّجُلُ فَأَدْرَكَهُ فَأَخَذَهُ فَجَاءَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِقَطْعِهِ قَالَ صَفْوَانُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا بَلَغَ رِدَائِي أَنْ يُقْطَعَ فِيهِ رَجُلٌ . قَالَ " هَلاَّ كَانَ هَذَا قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَنَا بِهِ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَشْعَثُ ضَعِيفٌ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Safvon masjidda uxlab yotgan, ridosi esa uning ostida edi. U oʻgʻirlab ketildi. U turdi va oʻgʻri ketib qolgan edi, biroq unga yetib olib, ushladi va uni Nabiy ﷺning huzurlariga olib keldi. U zot uning qoʻlini kesishga buyurdilar. Safvon: ‹Ey Allohning Rasuli, mening ridom uning uchun bir kishining qoʻli kesiladigan darajada emas edi›, dedi. U zot: ‹Buni sen uni oldimizga keltirishingdan avval qilsang boʻlmasmidi?› dedilar».