أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِي ثَابِتٍ الثَّعْلَبِيِّ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ فَجَاءَهُ رَجُلٌ فَسَأَلَهُ عَنِ الْعَصِيرِ، فَقَالَ اشْرَبْهُ مَا كَانَ طَرِيًّا . قَالَ إِنِّي طَبَخْتُ شَرَابًا وَفِي نَفْسِي مِنْهُ . قَالَ أَكُنْتَ شَارِبَهُ قَبْلَ أَنْ تَطْبُخَهُ قَالَ لاَ . قَالَ فَإِنَّ النَّارَ لاَ تُحِلُّ شَيْئًا قَدْ حَرُمَ .
Abu Sobit as-Saʼlabiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U kishi aytadilar: Men Ibn Abbosning huzurida edim. Bir kishi kelib, undan uzum sharbati haqida soʻradi. U: «Yangi (taza) boʻlganini ich», dedilar. Haligi kishi: «Men bir ichimlikni qaynatgan edim, koʻnglimda undan (shubha) bor», dedi. U: «Uni qaynatishdan oldin ichadigan edingmi?», dedilar. Haligi kishi: «Yoʻq», dedi. U: «Darhaqiqat, olov haromga aylangan biror narsani halol qilmaydi», dedilar.