أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، ح وَأَنْبَأَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ يِسَافٍ، عَنْ أَبِي يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَوْمًا يَتَوَضَّئُونَ فَرَأَى أَعْقَابَهُمْ تَلُوحُ فَقَالَ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ " .
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: «Rasululloh ﷺ taharat qilayotgan bir qavmni koʻrdilar va ularning tovonlari quruq yaltirab turganini koʻrib: ‹Oʻkinch boʻlsin tovonlarga doʻzax otashidan! Taharatni mukammal qilinglar!› dedilar».Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У айтди: «Расулуллоҳ ﷺ таҳарат қилаётган бир қавмни кўрдилар ва уларнинг товонлари қуруқ ялтираб турганини кўриб: ‹Ўкинч бўлсин товонларга дўзах оташидан! Таҳаратни мукаммал қилинглар!› дедилар».