أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ يَزِيدَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتُحِيضَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِنْتُ جَحْشٍ سَبْعَ سِنِينَ فَاشْتَكَتْ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذِهِ لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ وَلَكِنْ هَذَا عِرْقٌ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ صَلِّي " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ummu Habiba binti Jahsh yetti yil istihoza (hayzdan boshqa qon) bilan ogʻridi va buni Rasululloh ﷺga shikoyat qildi. Rasululloh ﷺ: «Bu hayz emas, balki bu bir tomirdir. Gʻusl qil, soʻng namoz oʻqi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Умму Ҳабиба бинти Жаҳш етти йил истиҳоза (ҳайздан бошқа қон) билан оғриди ва буни Расулуллоҳ ﷺга шикоят қилди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу ҳайз эмас, балки бу бир томирдир. Ғусл қил, сўнг намоз ўқи», дедилар.