Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ sahobalaridan bir kishini uchratsalar, uning qoʻlini siypab, unga duo qilardilar. Bir kuni ertalab u zotni koʻrdim-u, undan chetlanib qochdim. Soʻng kun koʻtarilganda u zotning oldilariga keldim. U zot: «Men seni koʻrgan edim, sen mendan chetlanib qochding», dedilar. Men: «Men janub edim, meni ushlab qoʻyishingizdan qoʻrqdim», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, musulmon nopok boʻlmaydi», dedilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларидан бир кишини учратсалар, унинг қўлини сийпаб, унга дуо қилардилар. Бир куни эрталаб у зотни кўрдим-у, ундан четланиб қочдим. Сўнг кун кўтарилганда у зотнинг олдиларига келдим. У зот: «Мен сени кўрган эдим, сен мендан четланиб қочдинг», дедилар. Мен: «Мен жануб эдим, мени ушлаб қўйишингиздан қўрқдим», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, мусулмон нопок бўлмайди», дедилар.