أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنِ الْمُسْتَوْرِدِ بْنِ الأَحْنَفِ، عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَاسْتَفْتَحَ بِسُورَةِ الْبَقَرَةِ فَقَرَأَ بِمِائَةِ آيَةٍ لَمْ يَرْكَعْ فَمَضَى قُلْتُ يَخْتِمُهَا فِي الرَّكْعَتَيْنِ فَمَضَى قُلْتُ يَخْتِمُهَا ثُمَّ يَرْكَعُ فَمَضَى حَتَّى قَرَأَ سُورَةَ النِّسَاءِ ثُمَّ قَرَأَ سُورَةَ آلِ عِمْرَانَ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ " . وَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ سَجَدَ فَأَطَالَ السُّجُودَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . لاَ يَمُرُّ بِآيَةِ تَخْوِيفٍ أَوْ تَعْظِيمٍ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ إِلاَّ ذَكَرَهُ .
Huzayfa (roziyallohu anhu) aytadilar: «Bir kechasi Rasululloh ﷺ bilan namoz oʻqidim. U zot Baqara surasidan boshladilar va yuz oyat oʻqib, ruku qilmadilar, davom etaverdilar. Men: ‹Ikki rakatda uni tugatsalar kerak›, dedim. Ular davom etaverdilar. Men: ‹Uni tugatib, soʻng ruku qilsalar kerak›, dedim. Ular davom etib, Niso surasini oʻqidilar, soʻng Oli Imron surasini oʻqidilar, soʻng qiyomlari qadar ruku qildilar. Rukularida: ‹Ulugʻ Robbim pokdir, ulugʻ Robbim pokdir, ulugʻ Robbim pokdir›, deb aytdilar. Soʻng boshlarini koʻtarib: ‹Alloh oʻziga hamd aytganning hamdini eshitdi. Robbimiz, hamd Sengadir›, dedilar va qiyomni uzoq qildilar. Soʻng sajda qilib, sajdani uzoq qildilar va sajdalarida: ‹Aʼlo Robbim pokdir, aʼlo Robbim pokdir, aʼlo Robbim pokdir›, deb aytdilar. Alloh azza va jallani qoʻrqitish yoki ulugʻlash oyatiga uchrasalar, albatta uni zikr qilar edilar».Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтадилар: «Бир кечаси Расулуллоҳ ﷺ билан намоз ўқидим. У зот Бақара сурасидан бошладилар ва юз оят ўқиб, руку қилмадилар, давом этавердилар. Мен: ‹Икки ракатда уни тугатсалар керак›, дедим. Улар давом этавердилар. Мен: ‹Уни тугатиб, сўнг руку қилсалар керак›, дедим. Улар давом этиб, Нисо сурасини ўқидилар, сўнг Оли Имрон сурасини ўқидилар, сўнг қиёмлари қадар руку қилдилар. Рукуларида: ‹Улуғ Роббим покдир, улуғ Роббим покдир, улуғ Роббим покдир›, деб айтдилар. Сўнг бошларини кўтариб: ‹Аллоҳ ўзига ҳамд айтганнинг ҳамдини эшитди. Роббимиз, ҳамд Сенгадир›, дедилар ва қиёмни узоқ қилдилар. Сўнг сажда қилиб, саждани узоқ қилдилар ва саждаларида: ‹Аъло Роббим покдир, аъло Роббим покдир, аъло Роббим покдир›, деб айтдилар. Аллоҳ азза ва жаллани қўрқитиш ёки улуғлаш оятига учрасалар, албатта уни зикр қилар эдилар».