أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ زُرَيْعٍ - قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ صَلَّى بِنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ . قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَلَكِنِّي نَسِيتُ - قَالَ - فَصَلَّى بِنَا رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ فَانْطَلَقَ إِلَى خَشَبَةٍ مَعْرُوضَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ بِيَدِهِ عَلَيْهَا كَأَنَّهُ غَضْبَانُ وَخَرَجَتِ السَّرَعَانُ مِنْ أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ فَقَالُوا قُصِرَتِ الصَّلاَةُ وَفِي الْقَوْمِ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ - رضى الله عنهما - فَهَابَاهُ أَنْ يُكَلِّمَاهُ وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ فِي يَدَيْهِ طُولٌ قَالَ كَانَ يُسَمَّى ذَا الْيَدَيْنِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَسِيتَ أَمْ قُصِرَتِ الصَّلاَةُ قَالَ " لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرِ الصَّلاَةُ " . قَالَ وَقَالَ " أَكَمَا قَالَ ذُو الْيَدَيْنِ " . قَالُوا نَعَمْ . فَجَاءَ فَصَلَّى الَّذِي كَانَ تَرَكَهُ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ ثُمَّ سَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ كَبَّرَ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺ bizga kunning oxiridagi ikki namozning birini oʻqidilar. — Ammo men (qay birini) unutdim, — dedi. — U zot bizga ikki rakaat oʻqib, soʻng salom berdilar va masjidda koʻndalang qoʻyilgan bir yogʻoch tomon bordilar-da, goʻyo gʻazablangandek qoʻllarini unga qoʻydilar. Shoshqaloq kishilar masjid eshiklaridan chiqib: ‹Namoz qisqartirildi›, dedilar. Odamlar orasida Abu Bakr va Umar (roziyallohu anhumo) ham bor edilar, ammo ular u zotdan hayiqib, gapirishga botina olmadilar. Odamlar orasida qoʻllari uzun bir kishi ham bor edi, unga Zul-Yadayn deyilardi. U: ‹Ey Allohning Rasuli, unutdingizmi yoki namoz qisqartirildimi?› dedi. U zot: ‹Men unutmadim, namoz ham qisqartirilmadi›, dedilar. Soʻng: ‹Zul-Yadayn aytganidekmi?› dedilar. Ular: ‹Ha›, dedilar. Shunda u zot kelib, qoldirgan (rakaat)ini oʻqidilar, soʻng salom berdilar, soʻng takbir aytib, oʻzlarining sajdalaridek yoki undan uzunroq sajda qildilar, soʻng boshlarini koʻtardilar va takbir aytdilar, soʻng oʻzlarining sajdalaridek yoki undan uzunroq sajda qildilar, soʻng boshlarini koʻtardilar, soʻng takbir aytdilar», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Набий ﷺ бизга куннинг охиридаги икки намознинг бирини ўқидилар. — Аммо мен (қай бирини) унутдим, — деди. — У зот бизга икки ракаат ўқиб, сўнг салом бердилар ва масжидда кўндаланг қўйилган бир ёғоч томон бордилар-да, гўё ғазаблангандек қўлларини унга қўйдилар. Шошқалоқ кишилар масжид эшикларидан чиқиб: ‹Намоз қисқартирилди›, дедилар. Одамлар орасида Абу Бакр ва Умар (розияллоҳу анҳумо) ҳам бор эдилар, аммо улар у зотдан ҳайиқиб, гапиришга ботина олмадилар. Одамлар орасида қўллари узун бир киши ҳам бор эди, унга Зул-Ядайн дейиларди. У: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, унутдингизми ёки намоз қисқартирилдими?› деди. У зот: ‹Мен унутмадим, намоз ҳам қисқартирилмади›, дедилар. Сўнг: ‹Зул-Ядайн айтганидекми?› дедилар. Улар: ‹Ҳа›, дедилар. Шунда у зот келиб, қолдирган (ракаат)ини ўқидилар, сўнг салом бердилар, сўнг такбир айтиб, ўзларининг саждаларидек ёки ундан узунроқ сажда қилдилар, сўнг бошларини кўтардилар ва такбир айтдилар, сўнг ўзларининг саждаларидек ёки ундан узунроқ сажда қилдилар, сўнг бошларини кўтардилар, сўнг такбир айтдилар», деди.