أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّ الأَذَانَ، كَانَ أَوَّلُ حِينَ يَجْلِسُ الإِمَامُ عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةَ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ فَلَمَّا كَانَ فِي خِلاَفَةِ عُثْمَانَ وَكَثُرَ النَّاسُ أَمَرَ عُثْمَانُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ بِالأَذَانِ الثَّالِثِ فَأُذِّنَ بِهِ عَلَى الزَّوْرَاءِ فَثَبَتَ الأَمْرُ عَلَى ذَلِكَ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ, Abu Bakr va Umar zamonlarida azon dastlab imom juma kuni minbarga oʻtirgan vaqtida aytilar edi. Usmon xalifaligida odamlar koʻpayib ketgach, Usmon juma kuni uchinchi azon aytilishiga buyurdi va u Zavro degan joyda aytiladigan boʻldi. Shundan keyin ish shu holatda barqaror boʻlib qoldi.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ, Абу Бакр ва Умар замонларида азон дастлаб имом жума куни минбарга ўтирган вақтида айтилар эди. Усмон халифалигида одамлар кўпайиб кетгач, Усмон жума куни учинчи азон айтилишига буюрди ва у Завро деган жойда айтиладиган бўлди. Шундан кейин иш шу ҳолатда барқарор бўлиб қолди.