Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonlarida quyosh tutildi. U zot qoʻrqib, koʻylaklarini sudragancha masjidga kelguncha chiqib ketdilar va quyosh yorishguncha bizga namoz oʻqib beraverdilar. Yorishgach: «Albatta, baʼzi odamlar quyosh va oy faqat ulugʻlardan biri oʻlgani uchun tutiladi, deb daʼvo qiladilar. Bu unday emas. Albatta, quyosh va oy birovning oʻlimi yoki hayoti uchun tutilmaydi, balki ular Alloh azza va jallaning oyatlaridan ikki oyatdir. Alloh azza va jalla oʻz maxluqotidan biror narsaga tajalli qilsa, u Unga boʻysunadi. Buni koʻrsangiz, oʻqigan eng oxirgi farz namozingizdek namoz oʻqinglar», dedilar.Нуъмон ибн Башир (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонларида қуёш тутилди. У зот қўрқиб, кўйлакларини судраганча масжидга келгунча чиқиб кетдилар ва қуёш ёришгунча бизга намоз ўқиб беравердилар. Ёришгач: «Албатта, баъзи одамлар қуёш ва ой фақат улуғлардан бири ўлгани учун тутилади, деб даъво қиладилар. Бу ундай эмас. Албатта, қуёш ва ой бировнинг ўлими ёки ҳаёти учун тутилмайди, балки улар Аллоҳ азза ва жалланинг оятларидан икки оятдир. Аллоҳ азза ва жалла ўз махлуқотидан бирор нарсага тажалли қилса, у Унга бўйсунади. Буни кўрсангиз, ўқиган энг охирги фарз намозингиздек намоз ўқинглар», дедилар.