Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ masjidda boʻyradan bir hujra qilib olib, undah bir necha kecha namoz oʻqidilar. Nihoyat, odamlar ularning atrofiga toʻplandilar. Soʻng bir kechasi ularning ovozini eshitmay qoldilar-da, uxlab qoldilar deb oʻyladilar. Baʼzilari ularni chiqarish uchun tomoq qira boshladilar. Shunda u zot: «Sizlarning bu qilgan ishingiz sizlarga farz qilinib qoʻyilishidan qoʻrqqunimga qadar davom etdi. Agar sizlarga farz qilinsa, uni ado eta olmas edingiz. Ey odamlar, uylaringizda namoz oʻqinglar. Zero, farz namozdan boshqa, kishining eng afzal namozi oʻz uyida oʻqigan namozidir», dedilar.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ масжидда бўйрадан бир ҳужра қилиб олиб, ундаҳ бир неча кеча намоз ўқидилар. Ниҳоят, одамлар уларнинг атрофига тўпландилар. Сўнг бир кечаси уларнинг овозини эшитмай қолдилар-да, ухлаб қолдилар деб ўйладилар. Баъзилари уларни чиқариш учун томоқ қира бошладилар. Шунда у зот: «Сизларнинг бу қилган ишингиз сизларга фарз қилиниб қўйилишидан қўрққунимга қадар давом этди. Агар сизларга фарз қилинса, уни адо эта олмас эдингиз. Эй одамлар, уйларингизда намоз ўқинглар. Зеро, фарз намоздан бошқа, кишининг энг афзал намози ўз уйида ўқиган намозидир», дедилар.