Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ masjidda boʻyradan bir hujra qilib oldilar. Rasululloh ﷺ unda bir necha kecha namoz oʻqidilar, hatto u zotning atroflariga odamlar toʻplandi. Soʻng bir kecha ular u zotning ovozini eshitmay qolishdi va u zot uxlab qoldilar, deb oʻylashdi. Baʼzilari u zot oldilariga chiqsinlar, deb tomoq qira boshlashdi. Shunda u zot: «Men koʻrgan amalingiz davom etaverdi, hatto bu sizlarga farz qilib qoʻyilishidan qoʻrqdim. Agar sizlarga farz qilinganida, uni bajara olmas edingiz. Bas, ey odamlar, namozni oʻz uylaringizda oʻqinglar, chunki farz namozdan boshqa, kishining eng afzal namozi uning uyida (oʻqigan namozi)dir», dedilar.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ масжидда бўйрадан бир ҳужра қилиб олдилар. Расулуллоҳ ﷺ унда бир неча кеча намоз ўқидилар, ҳатто у зотнинг атрофларига одамлар тўпланди. Сўнг бир кеча улар у зотнинг овозини эшитмай қолишди ва у зот ухлаб қолдилар, деб ўйлашди. Баъзилари у зот олдиларига чиқсинлар, деб томоқ қира бошлашди. Шунда у зот: «Мен кўрган амалингиз давом этаверди, ҳатто бу сизларга фарз қилиб қўйилишидан қўрқдим. Агар сизларга фарз қилинганида, уни бажара олмас эдингиз. Бас, эй одамлар, намозни ўз уйларингизда ўқинглар, чунки фарз намоздан бошқа, кишининг энг афзал намози унинг уйида (ўқиган намози)дир», дедилар.