أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، قَالَ لَمَّا مَاتَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىِّ ابْنِ سَلُولَ دُعِي لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَلَمَّا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَثَبْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُصَلِّي عَلَى ابْنِ أُبَىٍّ وَقَدْ قَالَ يَوْمَ كَذَا وَكَذَا كَذَا وَكَذَا أُعَدِّدُ عَلَيْهِ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " أَخِّرْ عَنِّي يَا عُمَرُ " . فَلَمَّا أَكْثَرْتُ عَلَيْهِ قَالَ " إِنِّي قَدْ خُيِّرْتُ فَاخْتَرْتُ فَلَوْ عَلِمْتُ أَنِّي لَوْ زِدْتُ عَلَى السَّبْعِينَ غُفِرَ لَهُ لَزِدْتُ عَلَيْهَا " . فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ انْصَرَفَ فَلَمْ يَمْكُثْ إِلاَّ يَسِيرًا حَتَّى نَزَلَتِ الآيَتَانِ مِنْ بَرَاءَةَ { وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ } فَعَجِبْتُ بَعْدُ مِنْ جُرْأَتِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ .
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Ubay ibn Salul vafot etganda, Rasululloh ﷺ unga janoza namozi oʻqish uchun chaqirildilar. Rasululloh ﷺ turganlarida, men u zot tomon irgʻib: «Ey Allohning Rasuli, Ibn Ubayga namoz oʻqiysizmi? Axir u falon kuni shunday-shunday deganku», deb uning aytgan gaplarini sanay boshladim. Shunda Rasululloh ﷺ tabassum qilib: «Ey Umar, mendan chekin», dedilar. Men bunda haddan oshib gapirganimda, u zot: «Menga ixtiyor berildi, men esa ixtiyor qildim. Agar yetmishdan ziyoda istigʻfor soʻrasam unga magʻfirat qilinishini bilganimda, undan ziyodroq soʻragan boʻlardim», dedilar. Shundan soʻng Rasululloh ﷺ unga namoz oʻqidilar, keyin qaytdilar. Koʻp oʻtmay Baroat surasidan ikki oyat nozil boʻldi: {Ulardan biror kishi oʻlsa, unga hech qachon namoz oʻqima va uning qabri ustida turma! Chunki ular Allohga va Uning Rasuliga kufr keltirdilar hamda fosiq hollarida oʻldilar} (Tavba 84). Shundan keyin men oʻsha kuni Rasululloh ﷺ oldida koʻrsatgan jasoratimdan hayron qoldim. Alloh va Uning Rasuli bilguvchiroqdir.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн Убай ибн Салул вафот этганда, Расулуллоҳ ﷺ унга жаноза намози ўқиш учун чақирилдилар. Расулуллоҳ ﷺ турганларида, мен у зот томон ирғиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, Ибн Убайга намоз ўқийсизми? Ахир у фалон куни шундай-шундай деганку», деб унинг айтган гапларини санай бошладим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ табассум қилиб: «Эй Умар, мендан чекин», дедилар. Мен бунда ҳаддан ошиб гапирганимда, у зот: «Менга ихтиёр берилди, мен эса ихтиёр қилдим. Агар етмишдан зиёда истиғфор сўрасам унга мағфират қилинишини билганимда, ундан зиёдроқ сўраган бўлардим», дедилар. Шундан сўнг Расулуллоҳ ﷺ унга намоз ўқидилар, кейин қайтдилар. Кўп ўтмай Бароат сурасидан икки оят нозил бўлди: {Улардан бирор киши ўлса, унга ҳеч қачон намоз ўқима ва унинг қабри устида турма! Чунки улар Аллоҳга ва Унинг Расулига куфр келтирдилар ҳамда фосиқ ҳолларида ўлдилар} (Тавба 84). Шундан кейин мен ўша куни Расулуллоҳ ﷺ олдида кўрсатган жасоратимдан ҳайрон қолдим. Аллоҳ ва Унинг Расули билгувчироқдир.