أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْحَكَمِ، عَنْ شُعَيْبٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنِ ابْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ أُمَيَّةَ بْنِ هِنْدٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، قَالَ كُنَّا يَوْمًا فِي الْمَسْجِدِ جُلُوسًا وَنَفَرٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ فَأَرْسَلْنَا رَجُلاً إِلَى عَائِشَةَ لِيَسْتَأْذِنَ فَدَخَلْنَا عَلَيْهَا قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ سَائِلٌ مَرَّةً وَعِنْدِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرْتُ لَهُ بِشَىْءٍ ثُمَّ دَعَوْتُ بِهِ فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا تُرِيدِينَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ بَيْتَكِ شَىْءٌ وَلاَ يَخْرُجَ إِلاَّ بِعِلْمِكِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " مَهْلاً يَا عَائِشَةُ لاَ تُحْصِي فَيُحْصِيَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَيْكِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Bir marta huzurimga bir tilanchi kirib keldi, oldimda esa Rasululloh ﷺ bor edilar. Men unga biror narsa berishni buyurdim, soʻng uni oldirib, unga qaradim. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Uyingga hech narsa sen bilmasdan kirib-chiqmasligini xohlamaysanmi?› dedilar. Men: ‹Ha›, dedim. U zot: ‹Sekin, ey Oisha! Sanamagin, aks holda Alloh azza va jalla ham senga sanab beradi›, dedilar».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Бир марта ҳузуримга бир тиланчи кириб келди, олдимда эса Расулуллоҳ ﷺ бор эдилар. Мен унга бирор нарса беришни буюрдим, сўнг уни олдириб, унга қарадим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Уйингга ҳеч нарса сен билмасдан кириб-чиқмаслигини хоҳламайсанми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У зот: ‹Секин, эй Оиша! Санамагин, акс ҳолда Аллоҳ азза ва жалла ҳам сенга санаб беради›, дедилар».