أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، عَنْ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَاقَةٌ تُسَمَّى الْعَضْبَاءَ لاَ تُسْبَقُ فَجَاءَ أَعْرَابِيٌّ عَلَى قَعُودٍ فَسَبَقَهَا فَشَقَّ عَلَى الْمُسْلِمِينَ فَلَمَّا رَأَى مَا فِي وُجُوهِهِمْ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ سُبِقَتِ الْعَضْبَاءُ . قَالَ " إِنَّ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ لاَ يَرْتَفِعَ مِنَ الدُّنْيَا شَىْءٌ إِلاَّ وَضَعَهُ " .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Rasululloh ﷺning Azboʻ deb nomlanuvchi bir tuyalari bor edi, u hech ortda qolmasdi. Bir aʼrobiy tuyaga minib keldi va uni ortda qoldirdi. Bu musulmonlarga ogʻir botdi. U zot ularning yuzlaridagi holatni koʻrgach, ular: «Ey Rasululloh, Azboʻ ortda qoldirildi», dedilar. U zot: «Albatta, Allohning zimmasida haqiqat borki, dunyoda biror narsa koʻtarilsa, uni albatta pastga tushiradi», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг Азбў деб номланувчи бир туялари бор эди, у ҳеч ортда қолмасди. Бир аъробий туяга миниб келди ва уни ортда қолдирди. Бу мусулмонларга оғир ботди. У зот уларнинг юзларидаги ҳолатни кўргач, улар: «Эй Расулуллоҳ, Азбў ортда қолдирилди», дедилар. У зот: «Албатта, Аллоҳнинг зиммасида ҳақиқат борки, дунёда бирор нарса кўтарилса, уни албатта пастга туширади», дедилар.