أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، قَالَ عَادَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِي فَقَالَ " أَوْصَيْتَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " بِكَمْ ". قُلْتُ بِمَالِي كُلِّهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ. قَالَ " فَمَا تَرَكْتَ لِوَلدِكَ ". قُلْتُ هُمْ أَغْنِيَاءُ. قَالَ " أَوْصِ بِالْعُشْرِ ". فَمَا زَالَ يَقُولُ وَأَقُولُ حَتَّى قَالَ " أَوْصِ بِالثُّلُثِ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ أَوْ كَبِيرٌ ".
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Kasal boʻlib yotganimda Rasululloh ﷺ meni koʻrgani keldilar va: ‹Vasiyat qildingmi?› dedilar. Men: ‹Ha›, dedim. U zot: ‹Qanchani?› dedilar. Men: ‹Molimning hammasini Alloh yoʻlida›, dedim. U zot: ‹Bolalaringga nima qoldirding?› dedilar. Men: ‹Ular boydir›, dedim. U zot: ‹Oʻndan birini vasiyat qil›, dedilar. Shundan keyin u zot aytib, men aytib turdim, nihoyat u zot: ‹Uchdan birini vasiyat qil, uchdan biri esa koʻp yoki kattadir›, dedilar».Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Касал бўлиб ётганимда Расулуллоҳ ﷺ мени кўргани келдилар ва: ‹Васият қилдингми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У зот: ‹Қанчани?› дедилар. Мен: ‹Молимнинг ҳаммасини Аллоҳ йўлида›, дедим. У зот: ‹Болаларингга нима қолдирдинг?› дедилар. Мен: ‹Улар бойдир›, дедим. У зот: ‹Ўндан бирини васият қил›, дедилар. Шундан кейин у зот айтиб, мен айтиб турдим, ниҳоят у зот: ‹Учдан бирини васият қил, учдан бири эса кўп ёки каттадир›, дедилар».