Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir ayol kundoshini chodir ustuni bilan urib oʻldirib qoʻydi. Kundoshi esa homilador edi. Shunda bu haqda Nabiy ﷺ huzuriga kelindi. Rasululloh ﷺ qotil ayolning asabasi (erkak qarindoshlari) zimmasiga diyatni, homila uchun esa bir qulni (diyat qilib) hukm qildilar. Shunda uning asabasi: «Na yegan, na ichgan, na (tugʻilib) ovoz chiqargan kimsaning diyatini toʻlaymanmi? Bunday narsa esa bekor ketishi kerak», dedi. Nabiy ﷺ: «Aʼrobiylarning qofiyabozligiday qofiyabozlikmi bu?» dedilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир аёл кундошини чодир устуни билан уриб ўлдириб қўйди. Кундоши эса ҳомиладор эди. Шунда бу ҳақда Набий ﷺ ҳузурига келинди. Расулуллоҳ ﷺ қотил аёлнинг асабаси (эркак қариндошлари) зиммасига диятни, ҳомила учун эса бир қулни (дият қилиб) ҳукм қилдилар. Шунда унинг асабаси: «На еган, на ичган, на (туғилиб) овоз чиқарган кимсанинг диятини тўлайманми? Бундай нарса эса бекор кетиши керак», деди. Набий ﷺ: «Аъробийларнинг қофиябозлигидай қофиябозликми бу?» дедилар.