أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنِ الْعَلاَءِ، - وَهُوَ ابْنُ الْمُسَيَّبِ - عَنْ فُضَيْلٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فَلَمْ يَنْتَشِ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاَةٌ مَادَامَ فِي جَوْفِهِ أَوْ عُرُوقِهِ مِنْهَا شَىْءٌ وَإِنْ مَاتَ مَاتَ كَافِرًا وَإِنِ انْتَشَى لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاَةٌ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَإِنْ مَاتَ فِيهَا مَاتَ كَافِرًا . خَالَفَهُ يَزِيدُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Kim xamr ichib mast boʻlmasa ham, qorni yoki tomirlarida undan biror narsa qolgan ekan, uning namozi qabul qilinmaydi; agar oʻsha holda oʻlsa, kofir holda oʻladi. Agar mast boʻlsa, qirq kecha namozi qabul qilinmaydi; agar shu kunlar ichida oʻlsa, kofir holda oʻladi», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Ким хамр ичиб маст бўлмаса ҳам, қорни ёки томирларида ундан бирор нарса қолган экан, унинг намози қабул қилинмайди; агар ўша ҳолда ўлса, кофир ҳолда ўлади. Агар маст бўлса, қирқ кеча намози қабул қилинмайди; агар шу кунлар ичида ўлса, кофир ҳолда ўлади», деди.