أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ الْمَكِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَعَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَخَّرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْعِشَاءَ ذَاتَ لَيْلَةٍ حَتَّى ذَهَبَ مِنَ اللَّيْلِ فَقَامَ عُمَرُ - رضى الله عنه - فَنَادَى الصَّلاَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ رَقَدَ النِّسَاءُ وَالْوِلْدَانُ . فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمَاءُ يَقْطُرُ مِنْ رَأْسِهِ وَهُوَ يَقُولُ " إِنَّهُ الْوَقْتُ لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي " .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺ bir kecha xuftonni kechadan bir qism oʻtguncha kechiktirdilar. Shunda Umar (roziyallohu anhu) turib: ‹Namoz, ey Rasululloh! Ayollar va bolalar uxlab qolishdi›, deb nido qildi. Rasululloh ﷺ boshlaridan suv tomib turgan holda chiqib keldilaru: ‹Agar ummatimga ogʻirlik qilmasligini bilganimda, haqiqatan uning vaqti mana shudir›, dedilar».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Набий ﷺ бир кеча хуфтонни кечадан бир қисм ўтгунча кечиктирдилар. Шунда Умар (розияллоҳу анҳу) туриб: ‹Намоз, эй Расулуллоҳ! Аёллар ва болалар ухлаб қолишди›, деб нидо қилди. Расулуллоҳ ﷺ бошларидан сув томиб турган ҳолда чиқиб келдилару: ‹Агар умматимга оғирлик қилмаслигини билганимда, ҳақиқатан унинг вақти мана шудир›, дедилар».