أَخْبَرَنَا أَبُو عَاصِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا حَبِيبٌ، عَنْ عَمْرِو بْنِ هَرِمٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَدْلَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ عَرَّسَ فَلَمْ يَسْتَيْقِظْ حَتَّى طَلَعَتِ الشَّمْسُ أَوْ بَعْضُهَا فَلَمْ يُصَلِّ حَتَّى ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ فَصَلَّى وَهِيَ صَلاَةُ الْوُسْطَى .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kechasi yoʻlga chiqib, soʻng tunning oxirida qoʻnib tunadilar va quyosh chiqmaguncha yoki uning bir qismi chiqmaguncha uygʻonmadilar. Quyosh koʻtarilmaguncha namoz oʻqimadilar, soʻng oʻqidilar. Bu esa oʻrtadagi namoz (salotul-vusto) edi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ кечаси йўлга чиқиб, сўнг туннинг охирида қўниб тунадилар ва қуёш чиқмагунча ёки унинг бир қисми чиқмагунча уйғонмадилар. Қуёш кўтарилмагунча намоз ўқимадилар, сўнг ўқидилар. Бу эса ўртадаги намоз (салотул-вусто) эди.