- السادس عشر: عن أبي مسعود عقبة بن عمرو الأنصاري البدري رضي الله عنه قال: لما نزلت آيه الصدقة كنا نحامل على ظهورنا. فجاء رجل فتصدق بشيء كثير فقالوا: مراءٍ، وجاء رجل آخر فتصدق بصاع فقالوا: إن الله لغني عن صاع هذا! فنزلت { الذين يلمزون المطوعين من المؤمنين في الصدقات والذين لا يجدون إلا جهدهم} الآية ((التوبة:79)). ((متفق عليه )).
Abu Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Sadaqa oyatlari nozil boʻlganda, biz hammollik (yuk tashish) qilar edik. Bir kishi kelib, koʻp (miqdorda) sadaqa tarqatdi. (Odamlar): «U koʻz-koʻz qilyapti (riyokorlik qilyapti)», — dedi. Boshqa bir kishi kelib, bir soʼ (kichik oʻlchov don) berdi; (odamlar): «Alloh bu oz sadaqaga muhtoj emas», — dedi. Soʻng (mana bu) vahiy nozil boʻldi: ‹Moʻminlardan koʻngilli (ortiqcha) sadaqa beruvchilarni hamda oʻz (kuchi) yetganidan boshqani topmaydiganlarni ayblaydigan (kishilar)...› (Tavba, 79).