عن أبي هريرة ، قَالَ : جاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبيِّ فَقَالَ : يَا رسولَ الله ، أيُّ الصَّدَقَةِ أعْظَمُ أجْرَاً ؟ قَالَ : « أنْ تَصَدَّقَ وَأنتَ صَحيحٌ شَحيحٌ ، تَخشَى الفَقرَ وتَأمُلُ الغِنَى ، وَلا تُمهِلْ حَتَّى إِذَا بَلَغتِ الحُلقُومَ قُلْتَ لِفُلان كذا ولِفُلانٍ كَذا ، وقَدْ كَانَ لِفُلانٍ » . مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Paygʻambar ﷺ ga kelib: «Yo Rasululloh, qaysi sadaqa savobda eng afzal?» — dedi. U zot: «Sen sogʻ-salomat, baxil va kambagʻallikdan qoʻrqib, boylikni istab turgan paytda bergan sadaqang. Uni — oʻlim (vaqti) yaqinlashguncha — kechiktirib, soʻng: ‹Falonchiga shuncha, falonchiga shuncha bering›, — deb aytma; holbuki u (mol) allaqachon falonchiniki boʻlib boʻlgan (yaʼni kech boʻladi)», — dedilar.