Amr ibn Maymun al-Avdiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Saʼd oʻz oʻgʻillariga — muallim oʻz shogirdlariga yozuv malakasini oʻrgatganidek — quyidagi soʻzlarni oʻrgatar va Allohning Rasuli ﷺ har bir namozning oxirida ulardan (yaʼni yomonliklardan) Allohga panoh tilar edi, deb aytar edi. Soʻzlar shu: ‹Allohim! Men Sendan qoʻrqoqlikdan panoh tilayman; va men Sendan — keksalikning eng yomon bosqichiga qaytarilishimdan — panoh tilayman; va men Sendan dunyo fitnalaridan panoh tilayman; va men Sendan qabr azobidan panoh tilayman›.Амр ибн Маймун ал-Авдий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Саъд ўз ўғилларига — муаллим ўз шогирдларига ёзув малакасини ўргатганидек — қуйидаги сўзларни ўргатар ва Аллоҳнинг Расули ﷺ ҳар бир намознинг охирида улардан (яъни ёмонликлардан) Аллоҳга паноҳ тилар эди, деб айтар эди. Сўзлар шу: ‹Аллоҳим! Мен Сендан қўрқоқликдан паноҳ тилайман; ва мен Сендан — кексаликнинг энг ёмон босқичига қайтарилишимдан — паноҳ тилайман; ва мен Сендан дунё фитналаридан паноҳ тилайман; ва мен Сендан қабр азобидан паноҳ тилайман›.