- وعن عتبان بن مالك رضي الله عنه في حديثه الطويل المشهور الذي تقدم في باب الرجاء قال: قام النبي صلى الله عليه وسلم يصلي فقال: "أين مالك بن الدخشم؟ فقال رجل: ذلك منافق لا يحب الله ورسوله، فقال النبي صلى الله عليه وسلم: “لا تقل ذلك ألا تراه قد قال: لا إله إلا الله يريد بذلك وجه الله! وإن الله قد حرم على النار من قال لا إله إلا الله يبتغي بذلك وجه الله" ((متفق عليه)). "وعِتبانُ"بكسر العين عَلَى المشهور، وحُكِي ضمُّها، وبعدها تاءٌ مثناةٌ مِنْ فوق، ثُمَّ باءٌ موحدةٌ. و"الدُّخْشُمُ"بضم الدال وإسكان الخاءِ وضمِّ الشين المعجمتين
Itbon ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi (u Rasululloh ﷺ ning sahobasi va Badrda qatnashgan ansoriylardan edi): Men Rasululloh ﷺ ning oldiga kelib: «Yo Rasululloh, koʻzim xiralashdi va men qavmimga imomlik qilaman. Yomgʻir yoqqanda, men bilan qavmim orasidagi jilgʻada suv oqadi, shuning uchun ularning masjidiga borib imomlik qila olmayman. Yo Rasululloh, koshki uyimga kelib, unda namoz oʻqisangiz — men oʻsha joyni joynamoz qilsam», — dedim. Rasululloh ﷺ: «Inshaalloh, shunday qilaman», — dedilar. Ertasi kun quyosh koʻtarilgach, Rasululloh ﷺ va Abu Bakr keldilar va Rasululloh ﷺ kirishga izn soʻradilar. Men izn berdim; u zot kirgach oʻtirmadilar va menga: «Qayerda namoz oʻqishimni xohlaysan?» — dedilar. Men uyimdagi bir joyni koʻrsatdim. Bas, Rasululloh ﷺ u yerda turib ‹Allohu akbar› dedilar, biz ham turib orqalarida saf tortdik va u zot ikki rakat oʻqib, salom bilan tugatdilar. Biz u zotni biz tayyorlagan ‹xazira› (degan taom)ga qoldirishni soʻradik. Uyga oilamizning koʻp aʼzosi yigʻildi va ulardan biri: «Molik ibn Duxayshin (yoki Ibn Duxshun) qani?» — dedi. Boshqasi: «U — munofiq, Alloh va Uning Rasulini sevmaydi», — dedi. Buni eshitib, Rasululloh ﷺ: «Unday dema. U ‹Lo ilaha illalloh›ni yolgʻiz Alloh uchun aytganini koʻrmadingmi?» — dedilar. U: «Alloh va Uning Rasuli yaxshiroq biladi. Biz uni munofiqlarga yordam va maslahat berayotgan holda koʻramiz», — dedi. Rasululloh ﷺ: «Alloh ‹Lo ilaha illalloh›ni yolgʻiz Alloh uchun aytgan kishiga (doʻzax) oʻtni harom qildi», — dedilar.Итбон ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади (у Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаси ва Бадрда қатнашган ансорийлардан эди): Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига келиб: «Ё Расулуллоҳ, кўзим хиралашди ва мен қавмимга имомлик қиламан. Ёмғир ёққанда, мен билан қавмим орасидаги жилғада сув оқади, шунинг учун уларнинг масжидига бориб имомлик қила олмайман. Ё Расулуллоҳ, кошки уйимга келиб, унда намоз ўқисангиз — мен ўша жойни жойнамоз қилсам», — дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Иншааллоҳ, шундай қиламан», — дедилар. Эртаси кун қуёш кўтарилгач, Расулуллоҳ ﷺ ва Абу Бакр келдилар ва Расулуллоҳ ﷺ киришга изн сўрадилар. Мен изн бердим; у зот киргач ўтирмадилар ва менга: «Қаерда намоз ўқишимни хоҳлайсан?» — дедилар. Мен уйимдаги бир жойни кўрсатдим. Бас, Расулуллоҳ ﷺ у ерда туриб ‹Аллоҳу акбар› дедилар, биз ҳам туриб орқаларида саф тортдик ва у зот икки ракат ўқиб, салом билан тугатдилар. Биз у зотни биз тайёрлаган ‹хазира› (деган таом)га қолдиришни сўрадик. Уйга оиламизнинг кўп аъзоси йиғилди ва улардан бири: «Молик ибн Духайшин (ёки Ибн Духшун) қани?» — деди. Бошқаси: «У — мунофиқ, Аллоҳ ва Унинг Расулини севмайди», — деди. Буни эшитиб, Расулуллоҳ ﷺ: «Ундай дема. У ‹Ло илаҳа иллаллоҳ›ни ёлғиз Аллоҳ учун айтганини кўрмадингми?» — дедилар. У: «Аллоҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади. Биз уни мунофиқларга ёрдам ва маслаҳат бераётган ҳолда кўрамиз», — деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ ‹Ло илаҳа иллаллоҳ›ни ёлғиз Аллоҳ учун айтган кишига (дўзах) ўтни ҳаром қилди», — дедилар.