(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Jonim (qoʻ)lida boʻlgan Zot bilan qasamki, men shuni niyat qildimki: oʻtin (yigʻishni) buyuraman, u yigʻiladi; soʻng namozni buyuraman, unga azon aytiladi; soʻng bir kishiga (imomlikni) buyuraman, u odamlarga imom boʻladi; soʻng men (namozga kelmagan) erkaklarning oldiga borib, ularning uylarini (oʻzlari) ustiga yoqib (kuydirib) yuboraman! Jonim (qoʻ)lida boʻlgan Zot bilan qasamki, agar biringiz semiz bir suyak (boʻlak goʻsht) yoki ikkita yaxshi qoʻy tuyogʻi topishini bilsa, albatta xufton (namozi)ga (jamoatga) hozir boʻlardi», dedilar. (Abu Abdulloh (Buxoriy) aytdi: ‹mirmot› — qoʻyning tuyogʻi orasidagi goʻsht boʻlib, u — ‹minsaʼa› va ‹miyzaʼa› (kabi); (uning) mimi kasra bilan (oʻqiladi).)(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Жоним (қў)лида бўлган Зот билан қасамки, мен шуни ният қилдимки: ўтин (йиғишни) буюраман, у йиғилади; сўнг намозни буюраман, унга азон айтилади; сўнг бир кишига (имомликни) буюраман, у одамларга имом бўлади; сўнг мен (намозга келмаган) эркакларнинг олдига бориб, уларнинг уйларини (ўзлари) устига ёқиб (куйдириб) юбораман! Жоним (қў)лида бўлган Зот билан қасамки, агар бирингиз семиз бир суяк (бўлак гўшт) ёки иккита яхши қўй туёғи топишини билса, албатта хуфтон (намози)га (жамоатга) ҳозир бўларди», дедилар. (Абу Абдуллоҳ (Бухорий) айтди: ‹мирмот› — қўйнинг туёғи орасидаги гўшт бўлиб, у — ‹минсаъа› ва ‹мийзаъа› (каби); (унинг) мими касра билан (ўқилади).)