Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kecha Nabiy ﷺ bilan namoz oʻqidim. U zot Baqara surasini boshladilar. Men ‹yuz oyatga yetganda rukuga borsalar kerak› deb oʻyladim, lekin davom etdilar. ‹Bu surani bir rakaatda oʻqisalar kerak› dedim, yana davom etdilar. ‹Shu bilan ruku qilsalar kerak› dedim. Soʻng Niso surasini boshlab, uni oʻqidilar. Keyin Oli Imron surasini boshlab, uni oʻqidilar. Shoshilmay, dona-dona oʻqir edilar. Tasbeh keladigan oyatga oʻtsalar, tasbeh aytar; (Robbdan) soʻraladigan oyatga oʻtsalar, soʻrar; panoh tilanadigan oyatga oʻtsalar, panoh tilar edilar. Soʻng ruku qildilar va ‹Subhaana Robbiyal-Aziym› deya boshladilar. Rukulari qariyb qiyomlaridek (uzun) boʻldi. Soʻng ‹Samiallohu liman hamidah, Robbanaa lakal-hamd› dedilar. Soʻng ruku qilgan muddatlariga yaqin uzoq turdilar. Soʻng sajda qilib, ‹Subhaana Robbiyal-Aʼlaa› dedilar. Sajdalari ham qiyomlariga yaqin (uzun) boʻldi.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир кеча Набий ﷺ билан намоз ўқидим. У зот Бақара сурасини бошладилар. Мен ‹юз оятга етганда рукуга борсалар керак› деб ўйладим, лекин давом этдилар. ‹Бу сурани бир ракаатда ўқисалар керак› дедим, яна давом этдилар. ‹Шу билан руку қилсалар керак› дедим. Сўнг Нисо сурасини бошлаб, уни ўқидилар. Кейин Оли Имрон сурасини бошлаб, уни ўқидилар. Шошилмай, дона-дона ўқир эдилар. Тасбеҳ келадиган оятга ўтсалар, тасбеҳ айтар; (Роббдан) сўраладиган оятга ўтсалар, сўрар; паноҳ тиланадиган оятга ўтсалар, паноҳ тилар эдилар. Сўнг руку қилдилар ва ‹Субҳаана Роббиял-Азийм› дея бошладилар. Рукулари қарийб қиёмларидек (узун) бўлди. Сўнг ‹Самиаллоҳу лиман ҳамидаҳ, Роббанаа лакал-ҳамд› дедилар. Сўнг руку қилган муддатларига яқин узоқ турдилар. Сўнг сажда қилиб, ‹Субҳаана Роббиял-Аълаа› дедилар. Саждалари ҳам қиёмларига яқин (узун) бўлди.