- وعن العباس سهل بن سعد الساعدي رضي الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال يوم خيبر: "لأعطين الراية غداً رجلا يفتح الله على يديه، يحب الله ورسوله، ويحبه الله ورسوله" فبات الناس يدوكون ليلتهم أيهم يعطاها. فلما أصبح الناس غدوا على رسول الله صلى الله عليه وسلم: كلهم يرجو أن يعطاها، فقال: "أين علي بن أبى طالب؟" فقيل: يا رسول الله هو يشتكي عينيه قال: "فأرسلوا إليه" فأتي به ، فبصق رسول الله صلى الله عليه وسلم في عينيه، ودعا له، فبرأ حتى كأن لم يكن به وجع، فأعطاه الراية. فقال علي رضي الله عنه : يا رسول الله أقاتلهم حتى يكونوا مثلنا؟ فقال: "انفذ على رسلك حتى تنزل بساحتهم، ثم ادعهم إلى الإسلام، وأخبرهم بما يجب عليهم من حق الله تعالى فيه، فوالله لأن يهدي الله بك رجلاً واحداً خير لك من حمر النعم" ((متفق عليه)).
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) xabar berdi)ki, Rasululloh ﷺ Xaybar kuni: «Albatta ertaga bu bayroqni bir kishiga beramanki, Alloh uning qoʻ li bilan (Xaybarni) fath qiladi; u Alloh va Rasulini sevadi, Alloh va Rasuli ham uni sevadi», dedilar. (Sahl) aytdi: Odamlar oʻsha kechasini — qaysilariga u (bayroq) beriladi (deb) — gʻovga (mulohazaga) berilib oʻtkazdilar. Tong otganida, odamlar Rasululloh ﷺning oldilariga keldilar — har biri uning oʻziga berilishini umid qilardi. U zot: «Ali ibn Abu Tolib qani?» dedilar. «U koʻzlaridan shikoyat qilayotir (kasal), ey Allohning Rasuli», deyildi. U zot: «Unga (odam) yuboringlar», dedilar. U keltirildi, Rasululloh ﷺ uning koʻzlariga tupurib (suvlari bilan), unga duo qildilar, shunda u — goʻyo unga hech ogʻriq boʻ lmagandek — sogʻaydi. U zot unga bayroqni berdilar. Ali: «Ey Allohning Rasuli, men ular(ni) bizdek (musulmon) boʻ lgunlaricha jang qilamanmi?» dedi. U zot: «Sekinlik bilan (oshiqmay) ularning maydoniga (hovlisiga) tushguningga qadar yur, soʻng ularni islomga daʼvat qil va ularga undagi (islomdagi) Allohning haqidan vojib boʻ lgan narsani xabar ber. Allohga qasamki, Alloh sen orqali bir kishini hidoyat qilishi — senga qizil tuyalar (eng qimmatli mol) boʻ lishidan koʻ ra yaxshiroqdir», dedilar.(Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу) хабар берди)ки, Расулуллоҳ ﷺ Хайбар куни: «Албатта эртага бу байроқни бир кишига бераманки, Аллоҳ унинг қў ли билан (Хайбарни) фатҳ қилади; у Аллоҳ ва Расулини севади, Аллоҳ ва Расули ҳам уни севади», дедилар. (Саҳл) айтди: Одамлар ўша кечасини — қайсиларига у (байроқ) берилади (деб) — ғовга (мулоҳазага) берилиб ўтказдилар. Тонг отганида, одамлар Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келдилар — ҳар бири унинг ўзига берилишини умид қиларди. У зот: «Али ибн Абу Толиб қани?» дедилар. «У кўзларидан шикоят қилаётир (касал), эй Аллоҳнинг Расули», дейилди. У зот: «Унга (одам) юборинглар», дедилар. У келтирилди, Расулуллоҳ ﷺ унинг кўзларига тупуриб (сувлари билан), унга дуо қилдилар, шунда у — гўё унга ҳеч оғриқ бў лмагандек — соғайди. У зот унга байроқни бердилар. Али: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен улар(ни) биздек (мусулмон) бў лгунларича жанг қиламанми?» деди. У зот: «Секинлик билан (ошиқмай) уларнинг майдонига (ҳовлисига) тушгунингга қадар юр, сўнг уларни исломга даъват қил ва уларга ундаги (исломдаги) Аллоҳнинг ҳақидан вожиб бў лган нарсани хабар бер. Аллоҳга қасамки, Аллоҳ сен орқали бир кишини ҳидоят қилиши — сенга қизил туялар (энг қимматли мол) бў лишидан кў ра яхшироқдир», дедилар.