Zirr ibn Hubaysh aytdi: Men Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)ning oldiga maxsi (etik) ustiga masah qilish haqida soʻrash uchun keldim. U: «Ey Zirr, seni nima (ish) keltirdi?» dedi. Men: «Ilm istab (keldim)», dedim. U: «Albatta farishtalar ilm talab qiluvchidan rozi boʻlib, unga qanotlarini yozadilar», dedi. Men: «Koʻngilimga katta va kichik hojatdan keyin maxsi ustiga masah qilish (masalasi) tushdi, sen esa Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishi eding, shuning uchun sendan soʻragani keldim: U zotning bu haqda biror narsa zikr qilganlarini eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz safarda boʻlganimizda u zot bizga uch kun-u kechalari janobatdan boshqa (holatda) — balki gʻoit (axlat), bavl (siydik) va uyqudan (boʻlsa) — maxsilarimizni yechmaslikni buyurar edilar», dedi. Men: «Muhabbat haqida u zotdan biror narsa eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz Nabiy ﷺ bilan bir safarda edik. Biz u zotning huzurlarida turganimizda, bir aʼrobiy baland, dagʻal ovozi bilan: ‹Yo Muhammad!› deb chaqirdi. Rasululloh ﷺ unga uning ovoziga yaqin (ovoz) bilan: ‹Hov, (nima deysan)?› deb javob berdilar. Biz unga: ‹Voy senga, ovozingni pasaytir, sen Nabiy ﷺning huzurlaridasan, bundan qaytarilgansan-ku›, dedik. U: ‹Allohga qasamki, pasaytirmayman›, dedi. Aʼrobiy: ‹Kishi bir qavmni sevadi-yu, ammo (amal jihatidan) hali ularga yetmagan (boʻladi, holi nima boʻladi?)›, dedi. Nabiy ﷺ: ‹Kishi qiyomat kuni oʻzi sevgan kishisi bilan (birga) boʻladi›, dedilar. U zot bizga gapirishda davom etib, oxiri magʻrib (gʻarb) tarafdagi bir eshikni zikr qildilar — uning eni (boʻylab) suvora (otliq) qirq yil yoki yetmish yil yurar (ekan). Sufyon: ‹Shom tarafda›, dedi — ‹Alloh uni osmonlar va yerni yaratgan kunida ochiq qilib yaratdi, yaʼni tavba uchun. U quyosh oʻsha (eshik) tomonidan chiqquncha yopilmaydi›, dedilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Зирр ибн Ҳубайш айтди: Мен Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)нинг олдига махси (этик) устига масаҳ қилиш ҳақида сўраш учун келдим. У: «Эй Зирр, сени нима (иш) келтирди?» деди. Мен: «Илм истаб (келдим)», дедим. У: «Албатта фаришталар илм талаб қилувчидан рози бўлиб, унга қанотларини ёзадилар», деди. Мен: «Кўнгилимга катта ва кичик ҳожатдан кейин махси устига масаҳ қилиш (масаласи) тушди, сен эса Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир киши эдинг, шунинг учун сендан сўрагани келдим: У зотнинг бу ҳақда бирор нарса зикр қилганларини эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз сафарда бўлганимизда у зот бизга уч кун-у кечалари жанобатдан бошқа (ҳолатда) — балки ғоит (ахлат), бавл (сийдик) ва уйқудан (бўлса) — махсиларимизни ечмасликни буюрар эдилар», деди. Мен: «Муҳаббат ҳақида у зотдан бирор нарса эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз Набий ﷺ билан бир сафарда эдик. Биз у зотнинг ҳузурларида турганимизда, бир аъробий баланд, дағал овози билан: ‹Ё Муҳаммад!› деб чақирди. Расулуллоҳ ﷺ унга унинг овозига яқин (овоз) билан: ‹Ҳов, (нима дейсан)?› деб жавоб бердилар. Биз унга: ‹Вой сенга, овозингни пасайтир, сен Набий ﷺнинг ҳузурларидасан, бундан қайтарилгансан-ку›, дедик. У: ‹Аллоҳга қасамки, пасайтирмайман›, деди. Аъробий: ‹Киши бир қавмни севади-ю, аммо (амал жиҳатидан) ҳали уларга етмаган (бўлади, ҳоли нима бўлади?)›, деди. Набий ﷺ: ‹Киши қиёмат куни ўзи севган кишиси билан (бирга) бўлади›, дедилар. У зот бизга гапиришда давом этиб, охири мағриб (ғарб) тарафдаги бир эшикни зикр қилдилар — унинг эни (бўйлаб) сувора (отлиқ) қирқ йил ёки етмиш йил юрар (экан). Суфён: ‹Шом тарафда›, деди — ‹Аллоҳ уни осмонлар ва ерни яратган кунида очиқ қилиб яратди, яъни тавба учун. У қуёш ўша (эшик) томонидан чиққунча ёпилмайди›, дедилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.