Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh — tabaroka va taolo — odamlarni toʻplaydi; bas, moʻminlar — toki jannat ularga yaqinlashtirilguncha — turadilar. Bas, ular Odamning oldiga kelib: ‹Ey otamiz, biz uchun jannatni ochishni soʻra› deydilar. U: ‹Sizlarni jannatdan otangiz Odamning xatosidan boshqa narsa chiqardimi? Men bunga sohib (loyiq) emasman; oʻgʻlim Ibrohim — Allohning xalili — ning oldiga boringlar› deydi — (Paygʻambar) dedilar —. Bas, Ibrohim: ‹Men bunga sohib emasman; men faqat ortda-ortda (uzoq, bilvosita) bir xalil (doʻst) edim. Allohning (bevosita) gaplashgan Muso — alayhissalom — ning oldiga qarab boringlar› deydi. Bas, ular Muso ﷺ ning oldiga keladi. U: ‹Men bunga sohib emasman; Iso — Allohning kalimasi va ruhi — ning oldiga boringlar› deydi. Bas, Iso ﷺ: ‹Men bunga sohib emasman› deydi. Bas, ular Muhammad ﷺ ning oldiga keladilar. U turadi; bas, unga izn beriladi. Va omonat hamda rahm (qarindoshlik) yuboriladi-da, ikkovi Sirotning ikki chetida — oʻng va chap (tomonda) — turadi. Bas, birinchingiz chaqmoq kabi oʻtadi», dedilar. (Roviy) dedi: Men: «Otam-onam Sizga fido boʻlsin, chaqmoq oʻtishi kabi nima (qanday) narsa (tezligida)?» dedim. (Paygʻambar): «Chaqmoqni koʻrmaydimisizlar — u qanday oʻtib, koʻz yumib ochguncha qaytadi? Soʻng shamol oʻtishi kabi, soʻng qush oʻtishi kabi va erkaklarning yugurishi kabi (oʻtadi) — ularni amallari oʻtkazadi (eltadi) —. Paygʻambaringiz esa Sirot ustida turib: ‹Rabb, salomat saqla, salomat saqla› deydi — toki bandalarning amallari ojizlashguncha (kuchsizlanib qolguncha), hatto bir kishi keladi-da, faqat emaklab (sudralib)gina yura oladi —. (Paygʻambar) dedilar: Sirotning ikki chekkasida osilgan kalloblar bor — buyurilgan (kishi)ni olishga buyurilgan —. Bas, (kimdir) tirnalgan (yaralangan) holda najot topadi, (kimdir esa) doʻzaxga tiqiladi (uyumlab tashlanadi)». Abu Hurayraning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, albatta jahannam(ning) tubi yetmish yillik (masofa)dir (chuqurdir).Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ — табарока ва таоло — одамларни тўплайди; бас, мўминлар — токи жаннат уларга яқинлаштирилгунча — турадилар. Бас, улар Одамнинг олдига келиб: ‹Эй отамиз, биз учун жаннатни очишни сўра› дейдилар. У: ‹Сизларни жаннатдан отангиз Одамнинг хатосидан бошқа нарса чиқардими? Мен бунга соҳиб (лойиқ) эмасман; ўғлим Иброҳим — Аллоҳнинг халили — нинг олдига боринглар› дейди — (Пайғамбар) дедилар —. Бас, Иброҳим: ‹Мен бунга соҳиб эмасман; мен фақат ортда-ортда (узоқ, билвосита) бир халил (дўст) эдим. Аллоҳнинг (бевосита) гаплашган Мусо — алайҳиссалом — нинг олдига қараб боринглар› дейди. Бас, улар Мусо ﷺ нинг олдига келади. У: ‹Мен бунга соҳиб эмасман; Исо — Аллоҳнинг калимаси ва руҳи — нинг олдига боринглар› дейди. Бас, Исо ﷺ: ‹Мен бунга соҳиб эмасман› дейди. Бас, улар Муҳаммад ﷺ нинг олдига келадилар. У туради; бас, унга изн берилади. Ва омонат ҳамда раҳм (қариндошлик) юборилади-да, иккови Сиротнинг икки четида — ўнг ва чап (томонда) — туради. Бас, биринчингиз чақмоқ каби ўтади», дедилар. (Ровий) деди: Мен: «Отам-онам Сизга фидо бўлсин, чақмоқ ўтиши каби нима (қандай) нарса (тезлигида)?» дедим. (Пайғамбар): «Чақмоқни кўрмайдимисизлар — у қандай ўтиб, кўз юмиб очгунча қайтади? Сўнг шамол ўтиши каби, сўнг қуш ўтиши каби ва эркакларнинг югуриши каби (ўтади) — уларни амаллари ўтказади (элтади) —. Пайғамбарингиз эса Сирот устида туриб: ‹Рабб, саломат сақла, саломат сақла› дейди — токи бандаларнинг амаллари ожизлашгунча (кучсизланиб қолгунча), ҳатто бир киши келади-да, фақат эмаклаб (судралиб)гина юра олади —. (Пайғамбар) дедилар: Сиротнинг икки чеккасида осилган каллоблар бор — буюрилган (киши)ни олишга буюрилган —. Бас, (кимдир) тирналган (яраланган) ҳолда нажот топади, (кимдир эса) дўзахга тиқилади (уюмлаб ташланади)». Абу Ҳурайранинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, албатта жаҳаннам(нинг) туби етмиш йиллик (масофа)дир (чуқурдир).