Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi: «Yo Rasululloh! Mening qarindoshlarim bor, men ular bilan aloqani ulayman, ular esa meni uzadilar; men ularga yaxshilik qilaman, ular menga yomonlik qiladilar; men ularga halimlik (sabr) qilaman, ular menga nodonlik qiladilar», dedi. Shunda u zot: «Agar sen aytganingdek boʻlsa, sen goʻyo ularning (yuziga) issiq kul yedirayotgandeksan. Sen shu (yaxshi yoʻlda) turar ekansan, Alloh tomonidan sen bilan birga ularga qarshi yordamchi (boʻlib turuvchi farishta) doimo qoladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши: «Ё Расулуллоҳ! Менинг қариндошларим бор, мен улар билан алоқани улайман, улар эса мени узадилар; мен уларга яхшилик қиламан, улар менга ёмонлик қиладилар; мен уларга ҳалимлик (сабр) қиламан, улар менга нодонлик қиладилар», деди. Шунда у зот: «Агар сен айтганингдек бўлса, сен гўё уларнинг (юзига) иссиқ кул едираётгандексан. Сен шу (яхши йўлда) турар экансан, Аллоҳ томонидан сен билан бирга уларга қарши ёрдамчи (бўлиб турувчи фаришта) доимо қолади», дедилар.