حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنِي حَفْصُ بْنُ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الصُّنَابِحِيِّ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " مَنْ تَوَضَّأَ فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ فَمِهِ وَأَنْفِهِ فَإِذَا غَسَلَ وَجْهَهُ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ وَجْهِهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَشْفَارِ عَيْنَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ يَدَيْهِ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ يَدَيْهِ فَإِذَا مَسَحَ رَأْسَهُ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ رَأْسِهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ أُذُنَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ رِجْلَيْهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِ رِجْلَيْهِ وَكَانَتْ صَلاَتُهُ وَمَشْيُهُ إِلَى الْمَسْجِدِ نَافِلَةً " .
Abdulloh as-Sunobihiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kimki taharat qilib, ogʻzini chayib va burniga suv tortsa, xatolari ogʻzi va burnidan chiqadi. Yuzini yuvsa, xatolari yuzidan, hatto koʻzlari kipriklari ostidan chiqadi. Qoʻllarini yuvsa, xatolari qoʻllaridan chiqadi. Boshiga mash tortsa, xatolari boshidan, hatto quloqlaridan chiqadi. Oyoqlarini yuvsa, xatolari oyoqlaridan, hatto oyoqlari tirnoqlari ostidan chiqadi. Uning namozi va masjidga yurishi esa unga nafl boʻlib qoladi», dedilar.Абдуллоҳ ас-Сунобиҳий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимки таҳарат қилиб, оғзини чайиб ва бурнига сув тортса, хатолари оғзи ва бурнидан чиқади. Юзини ювса, хатолари юзидан, ҳатто кўзлари киприклари остидан чиқади. Қўлларини ювса, хатолари қўлларидан чиқади. Бошига маш тортса, хатолари бошидан, ҳатто қулоқларидан чиқади. Оёқларини ювса, хатолари оёқларидан, ҳатто оёқлари тирноқлари остидан чиқади. Унинг намози ва масжидга юриши эса унга нафл бўлиб қолади», дедилар.