حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، كَانَ يَرَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَتَرَبَّعُ فِي الصَّلاَةِ إِذَا جَلَسَ، فَفَعَلْتُهُ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ، فَنَهَانِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَقَالَ إِنَّمَا سُنَّةُ الصَّلاَةِ أَنْ تَنْصِبَ رِجْلَكَ الْيُمْنَى وَتَثْنِيَ الْيُسْرَى. فَقُلْتُ إِنَّكَ تَفْعَلُ ذَلِكَ. فَقَالَ إِنَّ رِجْلَىَّ لاَ تَحْمِلاَنِي.
Abdulloh ibn Abdulloh (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Men Abdulloh ibn Umarni namozda oʻtirganida oyoqlarini chalkashtirib (chordana qurib) oʻtirgan holda koʻrdim va men — oʻsha kunlarda yosh yigit edim — shunday qildim. Ibn Umar meni bundan qaytardi va: «Namozda (sunnat) — oʻng oyoqni tik tutib, chapni bukib (oʻtirish)», — dedi. Men (savol bilan): «Lekin siz shunday qilyapsiz (oyoqni chalkashtiryapsiz)-ku», — dedim. U: «Mening oyoqlarim ogʻirligimni koʻtara olmaydi», — dedi.Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Мен Абдуллоҳ ибн Умарни намозда ўтирганида оёқларини чалкаштириб (чордана қуриб) ўтирган ҳолда кўрдим ва мен — ўша кунларда ёш йигит эдим — шундай қилдим. Ибн Умар мени бундан қайтарди ва: «Намозда (суннат) — ўнг оёқни тик тутиб, чапни букиб (ўтириш)», — деди. Мен (савол билан): «Лекин сиз шундай қиляпсиз (оёқни чалкаштиряпсиз)-ку», — дедим. У: «Менинг оёқларим оғирлигимни кўтара олмайди», — деди.