Abdurrahmon ibn Obis

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ سَأَلَهُ رَجُلٌ شَهِدْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعِيدَ أَضْحًى أَوْ فِطْرًا قَالَ نَعَمْ لَوْلاَ مَكَانِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ ـ يَعْنِي مِنْ صِغَرِهِ ـ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ، وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلاَ إِقَامَةً، ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ فَوَعَظَهُنَّ وَذَكَّرَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ بِالصَّدَقَةِ، فَرَأَيْتُهُنَّ يَهْوِينَ إِلَى آذَانِهِنَّ وَحُلُوقِهِنَّ يَدْفَعْنَ إِلَى بِلاَلٍ، ثُمَّ ارْتَفَعَ هُوَ وَبِلاَلٌ إِلَى بَيْتِهِ‏.‏

(Abdurrahmon ibn Obis aytdi:) Men Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ni (eshitdim) — bir kishi undan: «Sen Rasululloh ﷺ bilan (birga) iyd — qurbon (hayiti) yoki fitr (hayiti)da — hozir boʻ lganmiding?» deb soʻradi. U: «Ha; u zotga (yaqin) oʻ rnim (oʻ shanda yosh boʻ lganim) boʻ lmaganida edi, men unda hozir boʻ lmas edim» dedi — oʻ zining kichikligini (yoshligini) nazarda tutar edi. U (yana) aytdi: «Rasululloh ﷺ chiqib, namoz oʻqidilar, soʻng xutba qildilar — (u) azon ham, iqomat ham zikr qilmadi. Soʻng ayollarning oldiga kelib, ularga vaʼz aytdilar, ularga (oxiratni) eslatdilar va ularni sadaqaga buyurdilar. Men ularni — quloqlari va boʻ gʻ izlariga (taqinchoqlariga) qoʻ l uzatib, (ularni yechib) Bilolga berayotganlarini — koʻ rdim. Soʻng u zot va Bilol u zotning uyiga (qaytib) koʻ tarildi (ketdi)» dedi.(Абдурраҳмон ибн Обис айтди:) Мен Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)ни (эшитдим) — бир киши ундан: «Сен Расулуллоҳ ﷺ билан (бирга) ийд — қурбон (ҳайити) ёки фитр (ҳайити)да — ҳозир бў лганмидинг?» деб сўради. У: «Ҳа; у зотга (яқин) ў рним (ў шанда ёш бў лганим) бў лмаганида эди, мен унда ҳозир бў лмас эдим» деди — ў зининг кичиклигини (ёшлигини) назарда тутар эди. У (яна) айтди: «Расулуллоҳ ﷺ чиқиб, намоз ўқидилар, сўнг хутба қилдилар — (у) азон ҳам, иқомат ҳам зикр қилмади. Сўнг аёлларнинг олдига келиб, уларга ваъз айтдилар, уларга (охиратни) эслатдилар ва уларни садақага буюрдилар. Мен уларни — қулоқлари ва бў ғ изларига (тақинчоқларига) қў л узатиб, (уларни ечиб) Билолга бераётганларини — кў рдим. Сўнг у зот ва Билол у зотнинг уйига (қайтиб) кў тарилди (кетди)» деди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، قَالَ سُئِلَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَشَهِدْتَ الْعِيدَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ وَلَوْلاَ مَنْزِلَتِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ مِنَ الصِّغَرِ، فَأَتَى الْعَلَمَ الَّذِي عِنْدَ دَارِ كَثِيرِ بْنِ الصَّلْتِ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ، وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلاَ إِقَامَةً، ثُمَّ أَمَرَ بِالصَّدَقَةِ فَجَعَلَ النِّسَاءُ يُشِرْنَ إِلَى آذَانِهِنَّ وَحُلُوقِهِنَّ، فَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَتَاهُنَّ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم‏.‏

Abdurrahmon ibn Obis (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan: «Sen Nabiy ﷺ bilan birga hayit (namozida) hozir boʻlganmisan?» deb soʻraldi. U: «Ha, agar u zotga yaqinligim boʻlmaganida, kichikligim sababli hozir boʻlmagan boʻlar edim. U zot Kasir ibn as-Salt uyi yonidagi alomat (belgi) oldiga keldilar-da, namoz oʻqidilar, soʻng xutba qildilar. Azon ham, iqomat ham aytilganini eslamayman. Soʻng (u zot) sadaqaga buyurdilar. Shunda ayollar (taqinchoqlarini berib) quloqlari va boʻyinlariga ishora qila boshladilar. U zot Bilolga buyurdilar, u (ayollar) oldiga bordi, soʻng Nabiy ﷺ ning oldiga qaytdi», dedi.Абдурраҳмон ибн Обис (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан: «Сен Набий ﷺ билан бирга ҳайит (намозида) ҳозир бўлганмисан?» деб сўралди. У: «Ҳа, агар у зотга яқинлигим бўлмаганида, кичиклигим сабабли ҳозир бўлмаган бўлар эдим. У зот Касир ибн ас-Салт уйи ёнидаги аломат (белги) олдига келдилар-да, намоз ўқидилар, сўнг хутба қилдилар. Азон ҳам, иқомат ҳам айтилганини эсламайман. Сўнг (у зот) садақага буюрдилар. Шунда аёллар (тақинчоқларини бериб) қулоқлари ва бўйинларига ишора қила бошладилар. У зот Билолга буюрдилар, у (аёллар) олдига борди, сўнг Набий ﷺ нинг олдига қайтди», деди.

وَسُئِلَ ابْنُ عَبَّاسٍ: أَشَهِدْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعِيدَ؟ قَالَ: نَعَمْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلَا إِقَامَةً ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ فَوَعَظَهُنَّ وَذَكَّرَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ بِالصَّدَقَةِ فَرَأَيْتُهُنَّ يُهْوِينَ إِلَى آذَانِهِنَّ وَحُلُوقِهِنَّ يَدْفَعْنَ إِلَى بِلَالٍ ثُمَّ ارْتَفَعَ هُوَ وَبِلَالٌ إِلَى بَيته

(Abdurrahmon ibn Obis aytdi:) Men Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ni (eshitdim) — bir kishi undan: «Sen Rasululloh ﷺ bilan (birga) iyd — qurbon (hayiti) yoki fitr (hayiti)da — hozir boʻ lganmiding?» deb soʻradi. U: «Ha; u zotga (yaqin) oʻ rnim (oʻ shanda yosh boʻ lganim) boʻ lmaganida edi, men unda hozir boʻ lmas edim» dedi — oʻ zining kichikligini (yoshligini) nazarda tutar edi. U (yana) aytdi: «Rasululloh ﷺ chiqib, namoz oʻqidilar, soʻng xutba qildilar — (u) azon ham, iqomat ham zikr qilmadi. Soʻng ayollarning oldiga kelib, ularga vaʼz aytdilar, ularga (oxiratni) eslatdilar va ularni sadaqaga buyurdilar. Men ularni — quloqlari va boʻ gʻ izlariga (taqinchoqlariga) qoʻ l uzatib, (ularni yechib) Bilolga berayotganlarini — koʻ rdim. Soʻng u zot va Bilol u zotning uyiga (qaytib) koʻ tarildi (ketdi)» dedi.(Абдурраҳмон ибн Обис айтди:) Мен Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)ни (эшитдим) — бир киши ундан: «Сен Расулуллоҳ ﷺ билан (бирга) ийд — қурбон (ҳайити) ёки фитр (ҳайити)да — ҳозир бў лганмидинг?» деб сўради. У: «Ҳа; у зотга (яқин) ў рним (ў шанда ёш бў лганим) бў лмаганида эди, мен унда ҳозир бў лмас эдим» деди — ў зининг кичиклигини (ёшлигини) назарда тутар эди. У (яна) айтди: «Расулуллоҳ ﷺ чиқиб, намоз ўқидилар, сўнг хутба қилдилар — (у) азон ҳам, иқомат ҳам зикр қилмади. Сўнг аёлларнинг олдига келиб, уларга ваъз айтдилар, уларга (охиратни) эслатдилар ва уларни садақага буюрдилар. Мен уларни — қулоқлари ва бў ғ изларига (тақинчоқларига) қў л узатиб, (уларни ечиб) Билолга бераётганларини — кў рдим. Сўнг у зот ва Билол у зотнинг уйига (қайтиб) кў тарилди (кетди)» деди.