حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْمِسْوَرِ، الزُّهْرِيُّ كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ لِلزُّهْرِيِّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ " . فَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ ائْذَنْ لِي فَلأَقُلْ قَالَ " قُلْ " . فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ وَذَكَرَ مَا بَيْنَهُمَا وَقَالَ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ أَرَادَ صَدَقَةً وَقَدْ عَنَّانَا . فَلَمَّا سَمِعَهُ قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ لَتَمَلُّنَّهُ . قَالَ إِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ الآنَ وَنَكْرَهُ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى أَىِّ شَىْءٍ يَصِيرُ أَمْرُهُ - قَالَ - وَقَدْ أَرَدْتُ أَنْ تُسْلِفَنِي سَلَفًا قَالَ فَمَا تَرْهَنُنِي قَالَ مَا تُرِيدُ . قَالَ تَرْهَنُنِي نِسَاءَكُمْ قَالَ أَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ أَنَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا قَالَ لَهُ تَرْهَنُونِي أَوْلاَدَكُمْ . قَالَ يُسَبُّ ابْنُ أَحَدِنَا فَيُقَالُ رُهِنَ فِي وَسْقَيْنِ مِنْ تَمْرٍ . وَلَكِنْ نَرْهَنُكَ اللأْمَةَ - يَعْنِي السِّلاَحَ - قَالَ فَنَعَمْ . وَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ بِالْحَارِثِ وَأَبِي عَبْسِ بْنِ جَبْرٍ وَعَبَّادِ بْنِ بِشْرٍ قَالَ فَجَاءُوا فَدَعَوْهُ لَيْلاً فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ قَالَ سُفْيَانُ قَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ إِنِّي لأَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ صَوْتُ دَمٍ قَالَ إِنَّمَا هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعُهُ وَأَبُو نَائِلَةَ إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ لَيْلاً لأَجَابَ . قَالَ مُحَمَّدٌ إِنِّي إِذَا جَاءَ فَسَوْفَ أَمُدُّ يَدِي إِلَى رَأْسِهِ فَإِذَا اسْتَمْكَنْتُ مِنْهُ فَدُونَكُمْ قَالَ فَلَمَّا نَزَلَ نَزَلَ وَهُوَ مُتَوَشِّحٌ فَقَالُوا نَجِدُ مِنْكَ رِيحَ الطِّيبِ قَالَ نَعَمْ تَحْتِي فُلاَنَةُ هِيَ أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ . قَالَ فَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشُمَّ مِنْهُ قَالَ نَعَمْ فَشُمَّ . فَتَنَاوَلَ فَشَمَّ ثُمَّ قَالَ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَعُودَ قَالَ فَاسْتَمْكَنَ مِنْ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ دُونَكُمْ . قَالَ فَقَتَلُوهُ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kaʼb ibn Ashrafning (chorasini koʻradigan) kim bor? Chunki u Alloh va Uning Rasulini ozorladi», dedilar. Shunda Muhammad ibn Maslama: «Yo Rasululloh! Uni mening oʻldirishimni xohlaysizmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. (Muhammad): «(U bilan oʻzimcha) gaplashishimga ruxsat bering», dedi. U zot: «Gapir», dedilar. Soʻng (Muhammad) uning oldiga kelib, unga (gap) aytdi va ikkovi oʻrtasidagi (eski doʻstlik)ni zikr qilib: «Bu kishi (Muhammad ﷺ) sadaqa (yigʻishni) istab, bizni juda qiynab qoʻydi», dedi. (Kaʼb) buni eshitganda: «Yana ham (qiynaydi); Allohga qasamki, undan albatta zerikasanlar», dedi. (Muhammad): «Biz endi unga ergashib boʻldik, ishi qanday tus olishini koʻrmagunimizcha uni tashlab ketishni xush koʻrmaymiz», dedi. (Muhammad) dedi: «Sendan bir qarz olmoqchi edim». (Kaʼb): «Menga nimani garovga qoʻyasan?» dedi. (Muhammad): «Nimani istaysan?» dedi. (Kaʼb): «Ayollaringizni menga garovga qoʻyinglar», dedi. (Muhammad): «Sen arablarning eng koʻrkamisan, ayollarimizni senga garovga qoʻyamizmi?» dedi. (Kaʼb) unga: «Bolalaringizni menga garovga qoʻyinglar», dedi. (Muhammad): «Birimizning oʻgʻli soʻkilib, ‹u ikki vasq xurmoga garovga qoʻyilgan edi› deyiladi-ku. Lekin biz senga laʼmani — yaʼni qurol-yarogʻni — garovga qoʻyamiz», dedi. (Kaʼb): «Mayli, boʻpti», dedi. Va (Muhammad) unga Horis, Abu Abs ibn Jabr va Abbod ibn Bishr bilan kelishini vaʼda qildi. (Jobir) dedi: Soʻng ular kelib, uni kechasi (tashqariga) chaqirishdi, u ularning oldiga tushib bordi. Sufyon dedi: Amrdan boshqa(rovchi)si aytdi: Uning xotini unga: «Men qondek tovushni eshityapman», dedi. (Kaʼb): «Bu faqat Muhammad ibn Maslama, uning emikdoshi va Abu Noila, xolos. Olijanob kishi kechasi nayza (sanchish)ga chaqirilsa ham, javob beradi», dedi. Muhammad (hamrohlariga): «U kelganda, men qoʻlimni uning boshiga uzataman; uni mahkam ushlaganimda, sizlar (oʻz ishingizni qilinglar)», dedi. (Jobir) dedi: U (Kaʼb) tushganda, beliga (qilich) bogʻlagan holda tushdi. Ular: «Sendan xushboʻy hid kelyapti», dedilar. (Kaʼb): «Ha, yonimda arab ayollari ichida eng atirboʻyi falon (xotin) bor», dedi. (Muhammad): «Undan hidlashimga ruxsat berasanmi?» dedi. (Kaʼb): «Ha, hidla», dedi. Shunda (Muhammad) qoʻlini olib hidladi, soʻng: «Yana hidlashimga ruxsat berasanmi?» dedi. (Jobir) dedi: Soʻng (Muhammad) uning boshini mahkam ushlab, keyin: «(Oʻz ishingizni qilinglar)», dedi. (Jobir) dedi: Shunda ular uni oʻldirishdi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Каъб ибн Ашрафнинг (чорасини кўрадиган) ким бор? Чунки у Аллоҳ ва Унинг Расулини озорлади», дедилар. Шунда Муҳаммад ибн Маслама: «Ё Расулуллоҳ! Уни менинг ўлдиришимни хоҳлайсизми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. (Муҳаммад): «(У билан ўзимча) гаплашишимга рухсат беринг», деди. У зот: «Гапир», дедилар. Сўнг (Муҳаммад) унинг олдига келиб, унга (гап) айтди ва иккови ўртасидаги (эски дўстлик)ни зикр қилиб: «Бу киши (Муҳаммад ﷺ) садақа (йиғишни) истаб, бизни жуда қийнаб қўйди», деди. (Каъб) буни эшитганда: «Яна ҳам (қийнайди); Аллоҳга қасамки, ундан албатта зерикасанлар», деди. (Муҳаммад): «Биз энди унга эргашиб бўлдик, иши қандай тус олишини кўрмагунимизча уни ташлаб кетишни хуш кўрмаймиз», деди. (Муҳаммад) деди: «Сендан бир қарз олмоқчи эдим». (Каъб): «Менга нимани гаровга қўясан?» деди. (Муҳаммад): «Нимани истайсан?» деди. (Каъб): «Аёлларингизни менга гаровга қўйинглар», деди. (Муҳаммад): «Сен арабларнинг энг кўркамисан, аёлларимизни сенга гаровга қўямизми?» деди. (Каъб) унга: «Болаларингизни менга гаровга қўйинглар», деди. (Муҳаммад): «Биримизнинг ўғли сўкилиб, ‹у икки васқ хурмога гаровга қўйилган эди› дейилади-ку. Лекин биз сенга лаъмани — яъни қурол-яроғни — гаровга қўямиз», деди. (Каъб): «Майли, бўпти», деди. Ва (Муҳаммад) унга Ҳорис, Абу Абс ибн Жабр ва Аббод ибн Бишр билан келишини ваъда қилди. (Жобир) деди: Сўнг улар келиб, уни кечаси (ташқарига) чақиришди, у уларнинг олдига тушиб борди. Суфён деди: Амрдан бошқа(ровчи)си айтди: Унинг хотини унга: «Мен қондек товушни эшитяпман», деди. (Каъб): «Бу фақат Муҳаммад ибн Маслама, унинг эмикдоши ва Абу Ноила, холос. Олижаноб киши кечаси найза (санчиш)га чақирилса ҳам, жавоб беради», деди. Муҳаммад (ҳамроҳларига): «У келганда, мен қўлимни унинг бошига узатаман; уни маҳкам ушлаганимда, сизлар (ўз ишингизни қилинглар)», деди. (Жобир) деди: У (Каъб) тушганда, белига (қилич) боғлаган ҳолда тушди. Улар: «Сендан хушбўй ҳид келяпти», дедилар. (Каъб): «Ҳа, ёнимда араб аёллари ичида энг атирбўйи фалон (хотин) бор», деди. (Муҳаммад): «Ундан ҳидлашимга рухсат берасанми?» деди. (Каъб): «Ҳа, ҳидла», деди. Шунда (Муҳаммад) қўлини олиб ҳидлади, сўнг: «Яна ҳидлашимга рухсат берасанми?» деди. (Жобир) деди: Сўнг (Муҳаммад) унинг бошини маҳкам ушлаб, кейин: «(Ўз ишингизни қилинглар)», деди. (Жобир) деди: Шунда улар уни ўлдиришди.