Abu Abs

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَامَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأْذَنْ لِي أَنْ أَقُولَ شَيْئًا‏.‏ قَالَ ‏"‏ قُلْ ‏"‏‏.‏ فَأَتَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَقَالَ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ سَأَلَنَا صَدَقَةً، وَإِنَّهُ قَدْ عَنَّانَا، وَإِنِّي قَدْ أَتَيْتُكَ أَسْتَسْلِفُكَ‏.‏ قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ لَتَمَلُّنَّهُ قَالَ إِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ فَلاَ نُحِبُّ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى أَىِّ شَىْءٍ يَصِيرُ شَأْنُهُ، وَقَدْ أَرَدْنَا أَنْ تُسْلِفَنَا وَسْقًا، أَوْ وَسْقَيْنِ ـ وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو غَيْرَ مَرَّةٍ، فَلَمْ يَذْكُرْ وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ أَوْ فَقُلْتُ لَهُ فِيهِ وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ فَقَالَ أُرَى فِيهِ وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ ـ فَقَالَ نَعَمِ ارْهَنُونِي‏.‏ قَالُوا أَىَّ شَىْءٍ تُرِيدُ قَالَ فَارْهَنُونِي نِسَاءَكُمْ‏.‏ قَالُوا كَيْفَ نَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا وَأَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ قَالَ فَارْهَنُونِي أَبْنَاءَكُمْ‏.‏ قَالُوا كَيْفَ نَرْهَنُكَ أَبْنَاءَنَا فَيُسَبُّ أَحَدُهُمْ، فَيُقَالُ رُهِنَ بِوَسْقٍ أَوْ وَسْقَيْنِ‏.‏ هَذَا عَارٌ عَلَيْنَا، وَلَكِنَّا نَرْهَنُكَ اللأْمَةَ ـ قَالَ سُفْيَانُ يَعْنِي السِّلاَحَ ـ فَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ، فَجَاءَهُ لَيْلاً وَمَعَهُ أَبُو نَائِلَةَ وَهْوَ أَخُو كَعْبٍ مِنَ الرَّضَاعَةِ، فَدَعَاهُمْ إِلَى الْحِصْنِ، فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ أَيْنَ تَخْرُجُ هَذِهِ السَّاعَةَ فَقَالَ إِنَّمَا هُوَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ، وَأَخِي أَبُو نَائِلَةَ ـ وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَتْ أَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ يَقْطُرُ مِنْهُ الدَّمُ‏.‏ قَالَ إِنَّمَا هُوَ أَخِي مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعِي أَبُو نَائِلَةَ ـ إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ بِلَيْلٍ لأَجَابَ قَالَ وَيُدْخِلُ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ مَعَهُ رَجُلَيْنِ ـ قِيلَ لِسُفْيَانَ سَمَّاهُمْ عَمْرٌو قَالَ سَمَّى بَعْضَهُمْ قَالَ عَمْرٌو جَاءَ مَعَهُ بِرَجُلَيْنِ وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو أَبُو عَبْسِ بْنُ جَبْرٍ، وَالْحَارِثُ بْنُ أَوْسٍ وَعَبَّادُ بْنُ بِشْرٍ قَالَ عَمْرٌو وَجَاءَ مَعَهُ بِرَجُلَيْنِ ـ فَقَالَ إِذَا مَا جَاءَ فَإِنِّي قَائِلٌ بِشَعَرِهِ فَأَشَمُّهُ، فَإِذَا رَأَيْتُمُونِي اسْتَمْكَنْتُ مِنْ رَأْسِهِ فَدُونَكُمْ فَاضْرِبُوهُ‏.‏ وَقَالَ مَرَّةً ثُمَّ أُشِمُّكُمْ‏.‏ فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ مُتَوَشِّحًا وَهْوَ يَنْفَحُ مِنْهُ رِيحُ الطِّيبِ، فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ رِيحًا ـ أَىْ أَطْيَبَ ـ وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَ عِنْدِي أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ وَأَكْمَلُ الْعَرَبِ قَالَ عَمْرٌو فَقَالَ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشَمَّ رَأْسَكَ قَالَ نَعَمْ، فَشَمَّهُ، ثُمَّ أَشَمَّ أَصْحَابَهُ ثُمَّ قَالَ أَتَأْذَنُ لِي قَالَ نَعَمْ‏.‏ فَلَمَّا اسْتَمْكَنَ مِنْهُ قَالَ دُونَكُمْ‏.‏ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ‏.‏

Rasululloh ﷺ: «Kaʼb ibn al-Ashraf (ishi)ni kim (boʻyniga oladi)? Chunki u Alloh va Rasuliga ozor berdi», dedilar. Shunda Muhammad ibn Maslama turib: «Ey Allohning Rasuli, uni oʻldirishimni xohlaysizmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. U: «Menga (unga) biror (yolgʻon) gap aytishga izn bering», dedi. U zot: «Aytaver», dedilar. Muhammad ibn Maslama uning oldiga kelib: «Mana bu kishi (Muhammad ﷺ) bizdan sadaqa soʻradi va bizni qiynab (charchatib) qoʻydi. Men sendan qarz olgani keldim», dedi. (Kaʼb:) «Yana(mi)! Allohga qasamki, sizlar undan albatta zerikasizlar», dedi. (Muhammad:) «Biz unga ergashib boʻldik, endi ishi nimaga aylanishini koʻrgunimizcha uni tashlab ketishni istamaymiz. Biz sendan bir-ikki vasq (oʻlchov xurmo) qarz olishni istadik», dedi. (Kaʼb:) «Ha, menga garov bering», dedi. Ular: «Nima (garov) xohlaysan?» deyishdi. U: «Menga xotinlaringizni garovga bering», dedi. Ular: «Sen arablarning eng goʻzali boʻla turib, xotinlarimizni senga qanday garovga beraylik?» deyishdi. U: «Unda menga oʻgʻillaringizni garovga bering», dedi. Ular: «Oʻgʻillarimizni senga qanday garovga beraylik? Keyin ulardan biri soʻkilib: ‹bir-ikki vasqqa garovga qoʻyilgan› deyiladi. Bu biz uchun or (uyat)dir. Lekin biz senga (sovut-)qurolni garovga beramiz», deyishdi. (Muhammad) unga (yana) kelishini vaʼda qildi. Kechasi uning oldiga keldi, yonida Abu Noila — u Kaʼbning emikdosh (sutkardosh) ukasi — bor edi. (Kaʼb) ularni qalʼaga (yuqoriga) chaqirdi va ularning oldiga (pastga) tushdi. Xotini unga: «Bu soatda qayoqqa chiqasan?» dedi. U: «Bu faqat Muhammad ibn Maslama va ukam Abu Noila», dedi. (Xotini:) «Men shunday bir ovoz eshityapmanki, goʻyo undan qon tomayotgandek», dedi. U: «Bu faqat ukam Muhammad ibn Maslama va emikdoshim Abu Noila. Karam (oliyhimmat) kishi kechasi nayza (zarbi)ga chaqirilsa ham, (albatta) javob beradi», dedi. Muhammad ibn Maslama oʻzi bilan ikki kishini — Abu Abs ibn Jabr, Horis ibn Avs va Abbod ibn Bishrni — kiritdi (olib kirdi). (Muhammad ularga) dedi: «U kelganda, men uning sochidan ushlab, hidlayman. Meni uning boshidan toʻla ushlaganimni koʻrsangiz, (bilingki, fursat keldi —) uni uringlar». U (Kaʼb) toʻn yopinib, oʻzidan atir hidi taratib (pastga) tushdi. (Muhammad:) «Men bugungidek (xushboʻy) hidni hech koʻrmaganman», dedi. (Kaʼb:) «Mening yonimda arablarning eng atirli va eng goʻzal ayoli (xotini) bor», dedi. Muhammad: «Boshingni hidlashimga izn berasanmi?» dedi. U: «Ha», dedi. (Muhammad) uni hidladi, soʻng sheriklariga (ham) hidlatdi. Soʻng: «(Yana) izn berasanmi?» dedi. U: «Ha», dedi. (Muhammad) undan toʻla ushlagach: «Uni (uringlar)!» dedi. Ular uni oʻldirishdi. Soʻng Paygʻambar ﷺning oldilariga kelib, (buni) xabar berishdi.Расулуллоҳ ﷺ: «Каъб ибн ал-Ашраф (иши)ни ким (бўйнига олади)? Чунки у Аллоҳ ва Расулига озор берди», дедилар. Шунда Муҳаммад ибн Маслама туриб: «Эй Аллоҳнинг Расули, уни ўлдиришимни хоҳлайсизми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. У: «Менга (унга) бирор (ёлғон) гап айтишга изн беринг», деди. У зот: «Айтавер», дедилар. Муҳаммад ибн Маслама унинг олдига келиб: «Мана бу киши (Муҳаммад ﷺ) биздан садақа сўради ва бизни қийнаб (чарчатиб) қўйди. Мен сендан қарз олгани келдим», деди. (Каъб:) «Яна(ми)! Аллоҳга қасамки, сизлар ундан албатта зерикасизлар», деди. (Муҳаммад:) «Биз унга эргашиб бўлдик, энди иши нимага айланишини кўргунимизча уни ташлаб кетишни истамаймиз. Биз сендан бир-икки васқ (ўлчов хурмо) қарз олишни истадик», деди. (Каъб:) «Ҳа, менга гаров беринг», деди. Улар: «Нима (гаров) хоҳлайсан?» дейишди. У: «Менга хотинларингизни гаровга беринг», деди. Улар: «Сен арабларнинг энг гўзали бўла туриб, хотинларимизни сенга қандай гаровга берайлик?» дейишди. У: «Унда менга ўғилларингизни гаровга беринг», деди. Улар: «Ўғилларимизни сенга қандай гаровга берайлик? Кейин улардан бири сўкилиб: ‹бир-икки васққа гаровга қўйилган› дейилади. Бу биз учун ор (уят)дир. Лекин биз сенга (совут-)қуролни гаровга берамиз», дейишди. (Муҳаммад) унга (яна) келишини ваъда қилди. Кечаси унинг олдига келди, ёнида Абу Ноила — у Каъбнинг эмикдош (суткардош) укаси — бор эди. (Каъб) уларни қалъага (юқорига) чақирди ва уларнинг олдига (пастга) тушди. Хотини унга: «Бу соатда қаёққа чиқасан?» деди. У: «Бу фақат Муҳаммад ибн Маслама ва укам Абу Ноила», деди. (Хотини:) «Мен шундай бир овоз эшитяпманки, гўё ундан қон томаётгандек», деди. У: «Бу фақат укам Муҳаммад ибн Маслама ва эмикдошим Абу Ноила. Карам (олийҳиммат) киши кечаси найза (зарби)га чақирилса ҳам, (албатта) жавоб беради», деди. Муҳаммад ибн Маслама ўзи билан икки кишини — Абу Абс ибн Жабр, Ҳорис ибн Авс ва Аббод ибн Бишрни — киритди (олиб кирди). (Муҳаммад уларга) деди: «У келганда, мен унинг сочидан ушлаб, ҳидлайман. Мени унинг бошидан тўла ушлаганимни кўрсангиз, (билингки, фурсат келди —) уни уринглар». У (Каъб) тўн ёпиниб, ўзидан атир ҳиди таратиб (пастга) тушди. (Муҳаммад:) «Мен бугунгидек (хушбўй) ҳидни ҳеч кўрмаганман», деди. (Каъб:) «Менинг ёнимда арабларнинг энг атирли ва энг гўзал аёли (хотини) бор», деди. Муҳаммад: «Бошингни ҳидлашимга изн берасанми?» деди. У: «Ҳа», деди. (Муҳаммад) уни ҳидлади, сўнг шерикларига (ҳам) ҳидлатди. Сўнг: «(Яна) изн берасанми?» деди. У: «Ҳа», деди. (Муҳаммад) ундан тўла ушлагач: «Уни (уринглар)!» деди. Улар уни ўлдиришди. Сўнг Пайғамбар ﷺнинг олдиларига келиб, (буни) хабар беришди.

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْمِسْوَرِ، الزُّهْرِيُّ كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ لِلزُّهْرِيِّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ائْذَنْ لِي فَلأَقُلْ قَالَ ‏"‏ قُلْ ‏"‏ ‏.‏ فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ وَذَكَرَ مَا بَيْنَهُمَا وَقَالَ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ أَرَادَ صَدَقَةً وَقَدْ عَنَّانَا ‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَهُ قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ لَتَمَلُّنَّهُ ‏.‏ قَالَ إِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ الآنَ وَنَكْرَهُ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى أَىِّ شَىْءٍ يَصِيرُ أَمْرُهُ - قَالَ - وَقَدْ أَرَدْتُ أَنْ تُسْلِفَنِي سَلَفًا قَالَ فَمَا تَرْهَنُنِي قَالَ مَا تُرِيدُ ‏.‏ قَالَ تَرْهَنُنِي نِسَاءَكُمْ قَالَ أَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ أَنَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا قَالَ لَهُ تَرْهَنُونِي أَوْلاَدَكُمْ ‏.‏ قَالَ يُسَبُّ ابْنُ أَحَدِنَا فَيُقَالُ رُهِنَ فِي وَسْقَيْنِ مِنْ تَمْرٍ ‏.‏ وَلَكِنْ نَرْهَنُكَ اللأْمَةَ - يَعْنِي السِّلاَحَ - قَالَ فَنَعَمْ ‏.‏ وَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ بِالْحَارِثِ وَأَبِي عَبْسِ بْنِ جَبْرٍ وَعَبَّادِ بْنِ بِشْرٍ قَالَ فَجَاءُوا فَدَعَوْهُ لَيْلاً فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ قَالَ سُفْيَانُ قَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ إِنِّي لأَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ صَوْتُ دَمٍ قَالَ إِنَّمَا هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعُهُ وَأَبُو نَائِلَةَ إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ لَيْلاً لأَجَابَ ‏.‏ قَالَ مُحَمَّدٌ إِنِّي إِذَا جَاءَ فَسَوْفَ أَمُدُّ يَدِي إِلَى رَأْسِهِ فَإِذَا اسْتَمْكَنْتُ مِنْهُ فَدُونَكُمْ قَالَ فَلَمَّا نَزَلَ نَزَلَ وَهُوَ مُتَوَشِّحٌ فَقَالُوا نَجِدُ مِنْكَ رِيحَ الطِّيبِ قَالَ نَعَمْ تَحْتِي فُلاَنَةُ هِيَ أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ ‏.‏ قَالَ فَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشُمَّ مِنْهُ قَالَ نَعَمْ فَشُمَّ ‏.‏ فَتَنَاوَلَ فَشَمَّ ثُمَّ قَالَ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَعُودَ قَالَ فَاسْتَمْكَنَ مِنْ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ دُونَكُمْ ‏.‏ قَالَ فَقَتَلُوهُ ‏.‏

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kaʼb ibn Ashrafning (chorasini koʻradigan) kim bor? Chunki u Alloh va Uning Rasulini ozorladi», dedilar. Shunda Muhammad ibn Maslama: «Yo Rasululloh! Uni mening oʻldirishimni xohlaysizmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. (Muhammad): «(U bilan oʻzimcha) gaplashishimga ruxsat bering», dedi. U zot: «Gapir», dedilar. Soʻng (Muhammad) uning oldiga kelib, unga (gap) aytdi va ikkovi oʻrtasidagi (eski doʻstlik)ni zikr qilib: «Bu kishi (Muhammad ﷺ) sadaqa (yigʻishni) istab, bizni juda qiynab qoʻydi», dedi. (Kaʼb) buni eshitganda: «Yana ham (qiynaydi); Allohga qasamki, undan albatta zerikasanlar», dedi. (Muhammad): «Biz endi unga ergashib boʻldik, ishi qanday tus olishini koʻrmagunimizcha uni tashlab ketishni xush koʻrmaymiz», dedi. (Muhammad) dedi: «Sendan bir qarz olmoqchi edim». (Kaʼb): «Menga nimani garovga qoʻyasan?» dedi. (Muhammad): «Nimani istaysan?» dedi. (Kaʼb): «Ayollaringizni menga garovga qoʻyinglar», dedi. (Muhammad): «Sen arablarning eng koʻrkamisan, ayollarimizni senga garovga qoʻyamizmi?» dedi. (Kaʼb) unga: «Bolalaringizni menga garovga qoʻyinglar», dedi. (Muhammad): «Birimizning oʻgʻli soʻkilib, ‹u ikki vasq xurmoga garovga qoʻyilgan edi› deyiladi-ku. Lekin biz senga laʼmani — yaʼni qurol-yarogʻni — garovga qoʻyamiz», dedi. (Kaʼb): «Mayli, boʻpti», dedi. Va (Muhammad) unga Horis, Abu Abs ibn Jabr va Abbod ibn Bishr bilan kelishini vaʼda qildi. (Jobir) dedi: Soʻng ular kelib, uni kechasi (tashqariga) chaqirishdi, u ularning oldiga tushib bordi. Sufyon dedi: Amrdan boshqa(rovchi)si aytdi: Uning xotini unga: «Men qondek tovushni eshityapman», dedi. (Kaʼb): «Bu faqat Muhammad ibn Maslama, uning emikdoshi va Abu Noila, xolos. Olijanob kishi kechasi nayza (sanchish)ga chaqirilsa ham, javob beradi», dedi. Muhammad (hamrohlariga): «U kelganda, men qoʻlimni uning boshiga uzataman; uni mahkam ushlaganimda, sizlar (oʻz ishingizni qilinglar)», dedi. (Jobir) dedi: U (Kaʼb) tushganda, beliga (qilich) bogʻlagan holda tushdi. Ular: «Sendan xushboʻy hid kelyapti», dedilar. (Kaʼb): «Ha, yonimda arab ayollari ichida eng atirboʻyi falon (xotin) bor», dedi. (Muhammad): «Undan hidlashimga ruxsat berasanmi?» dedi. (Kaʼb): «Ha, hidla», dedi. Shunda (Muhammad) qoʻlini olib hidladi, soʻng: «Yana hidlashimga ruxsat berasanmi?» dedi. (Jobir) dedi: Soʻng (Muhammad) uning boshini mahkam ushlab, keyin: «(Oʻz ishingizni qilinglar)», dedi. (Jobir) dedi: Shunda ular uni oʻldirishdi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Каъб ибн Ашрафнинг (чорасини кўрадиган) ким бор? Чунки у Аллоҳ ва Унинг Расулини озорлади», дедилар. Шунда Муҳаммад ибн Маслама: «Ё Расулуллоҳ! Уни менинг ўлдиришимни хоҳлайсизми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. (Муҳаммад): «(У билан ўзимча) гаплашишимга рухсат беринг», деди. У зот: «Гапир», дедилар. Сўнг (Муҳаммад) унинг олдига келиб, унга (гап) айтди ва иккови ўртасидаги (эски дўстлик)ни зикр қилиб: «Бу киши (Муҳаммад ﷺ) садақа (йиғишни) истаб, бизни жуда қийнаб қўйди», деди. (Каъб) буни эшитганда: «Яна ҳам (қийнайди); Аллоҳга қасамки, ундан албатта зерикасанлар», деди. (Муҳаммад): «Биз энди унга эргашиб бўлдик, иши қандай тус олишини кўрмагунимизча уни ташлаб кетишни хуш кўрмаймиз», деди. (Муҳаммад) деди: «Сендан бир қарз олмоқчи эдим». (Каъб): «Менга нимани гаровга қўясан?» деди. (Муҳаммад): «Нимани истайсан?» деди. (Каъб): «Аёлларингизни менга гаровга қўйинглар», деди. (Муҳаммад): «Сен арабларнинг энг кўркамисан, аёлларимизни сенга гаровга қўямизми?» деди. (Каъб) унга: «Болаларингизни менга гаровга қўйинглар», деди. (Муҳаммад): «Биримизнинг ўғли сўкилиб, ‹у икки васқ хурмога гаровга қўйилган эди› дейилади-ку. Лекин биз сенга лаъмани — яъни қурол-яроғни — гаровга қўямиз», деди. (Каъб): «Майли, бўпти», деди. Ва (Муҳаммад) унга Ҳорис, Абу Абс ибн Жабр ва Аббод ибн Бишр билан келишини ваъда қилди. (Жобир) деди: Сўнг улар келиб, уни кечаси (ташқарига) чақиришди, у уларнинг олдига тушиб борди. Суфён деди: Амрдан бошқа(ровчи)си айтди: Унинг хотини унга: «Мен қондек товушни эшитяпман», деди. (Каъб): «Бу фақат Муҳаммад ибн Маслама, унинг эмикдоши ва Абу Ноила, холос. Олижаноб киши кечаси найза (санчиш)га чақирилса ҳам, жавоб беради», деди. Муҳаммад (ҳамроҳларига): «У келганда, мен қўлимни унинг бошига узатаман; уни маҳкам ушлаганимда, сизлар (ўз ишингизни қилинглар)», деди. (Жобир) деди: У (Каъб) тушганда, белига (қилич) боғлаган ҳолда тушди. Улар: «Сендан хушбўй ҳид келяпти», дедилар. (Каъб): «Ҳа, ёнимда араб аёллари ичида энг атирбўйи фалон (хотин) бор», деди. (Муҳаммад): «Ундан ҳидлашимга рухсат берасанми?» деди. (Каъб): «Ҳа, ҳидла», деди. Шунда (Муҳаммад) қўлини олиб ҳидлади, сўнг: «Яна ҳидлашимга рухсат берасанми?» деди. (Жобир) деди: Сўнг (Муҳаммад) унинг бошини маҳкам ушлаб, кейин: «(Ўз ишингизни қилинглар)», деди. (Жобир) деди: Шунда улар уни ўлдиришди.