وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ ـ وَاسْمُهُ الْجَعْدُ ـ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ مَرَّ بِنَا فِي مَسْجِدِ بَنِي رِفَاعَةَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا مَرَّ بِجَنَبَاتِ أُمِّ سُلَيْمٍ دَخَلَ عَلَيْهَا فَسَلَّمَ عَلَيْهَا، ثُمَّ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَرُوسًا بِزَيْنَبَ فَقَالَتْ لِي أُمُّ سُلَيْمٍ لَوْ أَهْدَيْنَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَدِيَّةً فَقُلْتُ لَهَا افْعَلِي. فَعَمَدَتْ إِلَى تَمْرٍ وَسَمْنٍ وَأَقِطٍ، فَاتَّخَذَتْ حَيْسَةً فِي بُرْمَةٍ، فَأَرْسَلَتْ بِهَا مَعِي إِلَيْهِ، فَانْطَلَقْتُ بِهَا إِلَيْهِ فَقَالَ لِي " ضَعْهَا ". ثُمَّ أَمَرَنِي فَقَالَ " ادْعُ لِي رِجَالاً ـ سَمَّاهُمْ ـ وَادْعُ لِي مَنْ لَقِيتَ ". قَالَ فَفَعَلْتُ الَّذِي أَمَرَنِي فَرَجَعْتُ فَإِذَا الْبَيْتُ غَاصٌّ بِأَهْلِهِ، فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى تِلْكَ الْحَيْسَةِ، وَتَكَلَّمَ بِهَا مَا شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ جَعَلَ يَدْعُو عَشَرَةً عَشَرَةً، يَأْكُلُونَ مِنْهُ، وَيَقُولُ لَهُمُ " اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ، وَلْيَأْكُلْ كُلُّ رَجُلٍ مِمَّا يَلِيهِ ". قَالَ حَتَّى تَصَدَّعُوا كُلُّهُمْ عَنْهَا، فَخَرَجَ مِنْهُمْ مَنْ خَرَجَ، وَبَقِيَ نَفَرٌ يَتَحَدَّثُونَ قَالَ وَجَعَلْتُ أَغْتَمُّ، ثُمَّ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَ الْحُجُرَاتِ، وَخَرَجْتُ فِي إِثْرِهِ فَقُلْتُ إِنَّهُمْ قَدْ ذَهَبُوا. فَرَجَعَ فَدَخَلَ الْبَيْتَ، وَأَرْخَى السِّتْرَ، وَإِنِّي لَفِي الْحُجْرَةِ، وَهْوَ يَقُولُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا وَلاَ مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيِي مِنْكُمْ وَاللَّهُ لاَ يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ}. قَالَ أَبُو عُثْمَانَ قَالَ أَنَسٌ إِنَّهُ خَدَمَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشْرَ سِنِينَ.
(Abu Usmon — ismi al-Jaʼd — Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi:) Paygʻambar ﷺ — Ummu Sulaymning yon (tomon)laridan oʻ tganlarida — uning oldigʻa kirib, unga salom berar edilar. Soʻng (Anas) aytdi: Paygʻambar ﷺ Zaynab(ga uylanib) kuyov boʻ lganlarida, Ummu Sulaym menga: «Rasululloh ﷺga bir hadya yuborsak (qanday boʻ lar)?» dedi. Men unga: «Qil», dedim. U xurmo, sariyogʻ va qurutga qasd qildi (oldi) va bir qozonda hays (taom) tayyorladi, soʻng uni men bilan u zotga yubordi. Men uni u zotga olib bordim. U zot menga: «Buni qoʻ y», dedilar. Soʻng menga buyurib: «Menga falon-falon kishilarni chaqir» dedilar — ularni nomma-nom aytdilar — «va kimni uchratsang (ham) chaqir», dedilar. Men u zot menga buyurgan (ish)ni qildim, soʻng qaytdim — birdan uy oʻ z ahli (mehmonlar) bilan toʻ lib ketgan edi. Men Paygʻambar ﷺni — qoʻ llarini oʻ sha haysga qoʻ yib, Alloh xohlagancha unga (duo) gapirayotganlarini — koʻ rdim. Soʻng u zot — oʻ ndan-oʻ nta (kishini) chaqirib — ularga undan yedirar va ularga: «Allohning ismini zikr qilinglar; va har bir kishi oʻ z oldidan yesin», der edilar. (Anas:) To ularning hammasi undan (yeb) tarqalguncha (shunday boʻ ldi). Soʻng ulardan chiqadigani chiqdi, (lekin) bir necha kishi qolib, (uyda) gaplashib oʻ tiraverdi. Men (bundan) gʻ amgin (xijolat) boʻ la boshladim. Soʻng Paygʻambar ﷺ hujralar tomonga chiqdilar; men (ham) u zotning ortidan chiqdim va: «Albatta ular ketdi» dedim. U zot qaytib, uyga kirdilar va pardani tushirdilar — men (hali) hujrada edim — u zot esa ‹Ey iymon keltirganlar, Paygʻambarning uylariga — taomga izn berilgandan boshqa — kirmanglar; (taom pishishini) kutmay (kirmanglar); lekin chaqirilganingizda kiringlar; taomni yeb boʻ lgach, tarqalib ketinglar — (oʻ tirib) gapga berilmay. Albatta bu — Paygʻambarni ranjitar edi; u sizlardan uyalar edi; Alloh esa haq(ni aytish)dan uyalmaydi...› (Ahzob surasi, 53) (oyatini) oʻqir edilar. Abu Usmon: «Anas: ‹Albatta u (Anas) Rasululloh ﷺga oʻ n yil xizmat qildi› dedi», dedi.(Абу Усмон — исми ал-Жаъд — Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди:) Пайғамбар ﷺ — Умму Сулаймнинг ён (томон)ларидан ў тганларида — унинг олдиға кириб, унга салом берар эдилар. Сўнг (Анас) айтди: Пайғамбар ﷺ Зайнаб(га уйланиб) куёв бў лганларида, Умму Сулайм менга: «Расулуллоҳ ﷺга бир ҳадя юборсак (қандай бў лар)?» деди. Мен унга: «Қил», дедим. У хурмо, сариёғ ва қурутга қасд қилди (олди) ва бир қозонда ҳайс (таом) тайёрлади, сўнг уни мен билан у зотга юборди. Мен уни у зотга олиб бордим. У зот менга: «Буни қў й», дедилар. Сўнг менга буюриб: «Менга фалон-фалон кишиларни чақир» дедилар — уларни номма-ном айтдилар — «ва кимни учрацанг (ҳам) чақир», дедилар. Мен у зот менга буюрган (иш)ни қилдим, сўнг қайтдим — бирдан уй ў з аҳли (меҳмонлар) билан тў либ кетган эди. Мен Пайғамбар ﷺни — қў лларини ў ша ҳайсга қў йиб, Аллоҳ хоҳлаганча унга (дуо) гапираётганларини — кў рдим. Сўнг у зот — ў ндан-ў нта (кишини) чақириб — уларга ундан едирар ва уларга: «Аллоҳнинг исмини зикр қилинглар; ва ҳар бир киши ў з олдидан есин», дер эдилар. (Анас:) То уларнинг ҳаммаси ундан (еб) тарқалгунча (шундай бў лди). Сўнг улардан чиқадигани чиқди, (лекин) бир неча киши қолиб, (уйда) гаплашиб ў тираверди. Мен (бундан) ғ амгин (хижолат) бў ла бошладим. Сўнг Пайғамбар ﷺ ҳужралар томонга чиқдилар; мен (ҳам) у зотнинг ортидан чиқдим ва: «Албатта улар кетди» дедим. У зот қайтиб, уйга кирдилар ва пардани туширдилар — мен (ҳали) ҳужрада эдим — у зот эса ‹Эй иймон келтирганлар, Пайғамбарнинг уйларига — таомга изн берилгандан бошқа — кирманглар; (таом пишишини) кутмай (кирманглар); лекин чақирилганингизда киринглар; таомни еб бў лгач, тарқалиб кетинглар — (ў тириб) гапга берилмай. Албатта бу — Пайғамбарни ранжитар эди; у сизлардан уялар эди; Аллоҳ эса ҳақ(ни айтиш)дан уялмайди...› (Аҳзоб сураси, 53) (оятини) ўқир эдилар. Абу Усмон: «Анас: ‹Албатта у (Анас) Расулуллоҳ ﷺга ў н йил хизмат қилди› деди», деди.