قَالَ قُلْتُ لِقُتَيْبَةَ بْنِ سَعِيدٍ حَدَّثَكُمْ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ قَيْسٍ الْمَأْرِبِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ ثُمَامَةَ بْنِ شُرَاحِيلَ، عَنْ سُمَىِّ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ شُمَيْرٍ، عَنْ أَبْيَضَ بْنِ حَمَّالٍ، أَنَّهُ وَفَدَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَقْطَعَهُ الْمِلْحَ فَقَطَعَ لَهُ فَلَمَّا أَنْ وَلَّى قَالَ رَجُلٌ مِنَ الْمَجْلِسِ أَتَدْرِي مَا قَطَعْتَ لَهُ إِنَّمَا قَطَعْتَ لَهُ الْمَاءَ الْعِدَّ . قَالَ فَانْتَزَعَهُ مِنْهُ . قَالَ وَسَأَلَهُ عَمَّا يُحْمَى مِنَ الأَرَاكِ قَالَ " مَا لَمْ تَنَلْهُ خِفَافُ الإِبِلِ " . فَأَقَرَّ بِهِ قُتَيْبَةُ وَقَالَ نَعَمْ . حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ قَيْسٍ الْمَأْرِبِيُّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ . الْمَأْرِبُ نَاحِيَةٌ مِنَ الْيَمَنِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ وَائِلٍ وَأَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبْيَضَ بْنِ حَمَّالٍ حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ فِي الْقَطَائِعِ يَرَوْنَ جَائِزًا أَنْ يُقْطِعَ الإِمَامُ لِمَنْ رَأَى ذَلِكَ .
Abyaz ibn Hammol (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺning huzurlariga (elchi boʻlib) keldi va undan tuzni (konni) qasr qilib (oʻziga ajratib) berishini soʻradi. U zot esa unga qasr qilib (ajratib) berdilar. U ortga qaytayotganida, majlisdagi bir kishi: «Unga nimani qasr qilib berganingizni bilasizmi? Siz unga toʻxtab oqmaydigan (tugamaydigan) suvni qasr qilib berdingiz», dedi. (Roviy) aytdi: Shunda u zot uni undan tortib oldilar. (Roviy) aytdi: U zotdan arok (daraxti)dan nimani qoʻriq qilish (mumkinligi) haqida soʻradi. U zot: «Tuyalarning oyoqlari yetib bormaydigan (joydagisini)», dedilar. Mone (yaʼni Yaman) Yamandan bir tomondir. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Voil va Asmo binti Abu Bakrdan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Abyaz ibn Hammolning hadisi gʻaribdir. Nabiy ﷺning sahobalari va ulardan boshqalaridan boʻlgan ahli ilmning amali shu qasrlar (yer ajratish) borasida shundaydir: imom oʻzi maʼqul deb topgan kishiga (yer) ajratib berishini joiz koʻradilar.Абяз ибн Ҳаммол (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига (элчи бўлиб) келди ва ундан тузни (конни) қаср қилиб (ўзига ажратиб) беришини сўради. У зот эса унга қаср қилиб (ажратиб) бердилар. У ортга қайтаётганида, мажлисдаги бир киши: «Унга нимани қаср қилиб берганингизни биласизми? Сиз унга тўхтаб оқмайдиган (тугамайдиган) сувни қаср қилиб бердингиз», деди. (Ровий) айтди: Шунда у зот уни ундан тортиб олдилар. (Ровий) айтди: У зотдан арок (дарахти)дан нимани қўриқ қилиш (мумкинлиги) ҳақида сўради. У зот: «Туяларнинг оёқлари етиб бормайдиган (жойдагисини)», дедилар. Моне (яъни Яман) Ямандан бир томондир. (Абу Исо) айтди: Бу бобда Воил ва Асмо бинти Абу Бакрдан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Абяз ибн Ҳаммолнинг ҳадиси ғарибдир. Набий ﷺнинг саҳобалари ва улардан бошқаларидан бўлган аҳли илмнинг амали шу қасрлар (ер ажратиш) борасида шундайдир: имом ўзи маъқул деб топган кишига (ер) ажратиб беришини жоиз кўрадилар.