حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، عَنْ بَحِيرٍ، عَنْ خَالِدٍ، قَالَ وَفَدَ الْمِقْدَامُ بْنُ مَعْدِيكَرِبَ وَعَمْرُو بْنُ الأَسْوَدِ وَرَجُلٌ مِنْ بَنِي أَسَدٍ مِنْ أَهْلِ قِنَّسْرِينَ إِلَى مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ لِلْمِقْدَامِ أَعَلِمْتَ أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ تُوُفِّيَ فَرَجَّعَ الْمِقْدَامُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ أَتَرَاهَا مُصِيبَةً قَالَ لَهُ وَلِمَ لاَ أَرَاهَا مُصِيبَةً وَقَدْ وَضَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حِجْرِهِ فَقَالَ " هَذَا مِنِّي وَحُسَيْنٌ مِنْ عَلِيٍّ " . فَقَالَ الأَسَدِيُّ جَمْرَةٌ أَطْفَأَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ فَقَالَ الْمِقْدَامُ أَمَّا أَنَا فَلاَ أَبْرَحُ الْيَوْمَ حَتَّى أُغِيظَكَ وَأُسْمِعَكَ مَا تَكْرَهُ . ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ إِنْ أَنَا صَدَقْتُ فَصَدِّقْنِي وَإِنْ أَنَا كَذَبْتُ فَكَذِّبْنِي قَالَ أَفْعَلُ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ لُبْسِ الذَّهَبِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ لُبْسِ الْحَرِيرِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ لُبْسِ جُلُودِ السِّبَاعِ وَالرُّكُوبِ عَلَيْهَا قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ هَذَا كُلَّهُ فِي بَيْتِكَ يَا مُعَاوِيَةُ . فَقَالَ مُعَاوِيَةُ قَدْ عَلِمْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْكَ يَا مِقْدَامُ قَالَ خَالِدٌ فَأَمَرَ لَهُ مُعَاوِيَةُ بِمَا لَمْ يَأْمُرْ لِصَاحِبَيْهِ وَفَرَضَ لاِبْنِهِ فِي الْمِائَتَيْنِ فَفَرَّقَهَا الْمِقْدَامُ فِي أَصْحَابِهِ قَالَ وَلَمْ يُعْطِ الأَسَدِيُّ أَحَدًا شَيْئًا مِمَّا أَخَذَ فَبَلَغَ ذَلِكَ مُعَاوِيَةَ فَقَالَ أَمَّا الْمِقْدَامُ فَرَجُلٌ كَرِيمٌ بَسَطَ يَدَهُ وَأَمَّا الأَسَدِيُّ فَرَجُلٌ حَسَنُ الإِمْسَاكِ لِشَيْئِهِ .
Xolid aytadi: al-Miqdom ibn Maʼdiykarib, Amr ibn al-Asvad va Qinnasrin ahlidan Banu Asaddan boʼlgan bir kishi Muoviya ibn Abu Sufyonning huzuriga keldilar. Muoviya al-Miqdomga: «al-Hasan ibn Ali vafot etganini bildingmi?» dedi. Shunda al-Miqdom: {Albatta, biz Allohnikimiz va albatta, biz Unga qaytguvchimiz} (Baqara 156), deb istirjoʼ aytdi. Bir kishi unga: «Buni musibat deb bilasanmi?» dedi. U: «Nega uni musibat deb bilmas ekanman, axir Rasululloh ﷺ uni tizzalariga oʻtqazib: ‹Bu mendan, Husayn esa Alidan›, deganlar-ku», dedi. Banu Asadlik kishi: «(U) bir choʻgʻ edi, Alloh azza va jalla uni oʼchirdi», dedi. al-Miqdom aytdi: «Men esa bugun seni gʻazablantirmaguncha va yoqtirmaydigan narsangni eshittirmaguncha qoʼymayman», dedi. Soʼng: «Ey Muoviya, agar men rost gapirsam, meni tasdiqla, agar yolgʻon gapirsam, meni yolgʻonchiga chiqar», dedi. U: «Shunday qilaman», dedi. (al-Miqdom) dedi: «Seni Alloh nomi bilan ont ichiraman, Rasululloh ﷺ oltin taqishdan qaytarganlarini bilasanmi?» U: «Ha», dedi. (al-Miqdom) dedi: «Seni Alloh nomi bilan ont ichiraman, Rasululloh ﷺ ipak kiyishdan qaytarganlarini eshitganmisan?» U: «Ha», dedi. (al-Miqdom) dedi: «Seni Alloh nomi bilan ont ichiraman, Rasululloh ﷺ yirtqich hayvonlarning terisini kiyishdan va ularga minishdan qaytarganlarini bilasanmi?» U: «Ha», dedi. (al-Miqdom) dedi: «Alloh bilan qasamki, ey Muoviya, men bularning hammasini sening uyingda koʼrdim». Shunda Muoviya: «Ey Miqdom, men sendan qutula olmasligimni bilgan edim», dedi. Xolid aytadi: Soʼng Muoviya unga oʼzining ikki hamrohiga buyurmagan narsani (sovgʻa) berishni buyurdi va oʼgʻliga ikki yuz (dirham) maosh belgiladi. al-Miqdom uni oʼz hamrohlari orasida taqsimlab yubordi, Banu Asadlik kishi esa olgan narsasidan birovga hech nima bermadi. Bu xabar Muoviyaga yetganida, u: «al-Miqdom esa, qoʼlini ochib bergan saxiy kishi. Banu Asadlik esa, oʼz narsasini yaxshi saqlovchi kishi ekan», dedi.Холид айтади: ал-Миқдом ибн Маъдийкариб, Амр ибн ал-Асвад ва Қиннасрин аҳлидан Бану Асаддан бўлган бир киши Муовия ибн Абу Суфённинг ҳузурига келдилар. Муовия ал-Миқдомга: «ал-Ҳасан ибн Али вафот этганини билдингми?» деди. Шунда ал-Миқдом: {Албатта, биз Аллоҳникимиз ва албатта, биз Унга қайтгувчимиз} (Бақара 156), деб истиржў айтди. Бир киши унга: «Буни мусибат деб биласанми?» деди. У: «Нега уни мусибат деб билмас эканман, ахир Расулуллоҳ ﷺ уни тиззаларига ўтқазиб: ‹Бу мендан, Ҳусайн эса Алидан›, деганлар-ку», деди. Бану Асадлик киши: «(У) бир чўғ эди, Аллоҳ азза ва жалла уни ўчирди», деди. ал-Миқдом айтди: «Мен эса бугун сени ғазаблантирмагунча ва ёқтирмайдиган нарсангни эшиттирмагунча қўймайман», деди. Сўнг: «Эй Муовия, агар мен рост гапирсам, мени тасдиқла, агар ёлғон гапирсам, мени ёлғончига чиқар», деди. У: «Шундай қиламан», деди. (ал-Миқдом) деди: «Сени Аллоҳ номи билан онт ичираман, Расулуллоҳ ﷺ олтин тақишдан қайтарганларини биласанми?» У: «Ҳа», деди. (ал-Миқдом) деди: «Сени Аллоҳ номи билан онт ичираман, Расулуллоҳ ﷺ ипак кийишдан қайтарганларини эшитганмисан?» У: «Ҳа», деди. (ал-Миқдом) деди: «Сени Аллоҳ номи билан онт ичираман, Расулуллоҳ ﷺ йиртқич ҳайвонларнинг терисини кийишдан ва уларга минишдан қайтарганларини биласанми?» У: «Ҳа», деди. (ал-Миқдом) деди: «Аллоҳ билан қасамки, эй Муовия, мен буларнинг ҳаммасини сенинг уйингда кўрдим». Шунда Муовия: «Эй Миқдом, мен сендан қутула олмаслигимни билган эдим», деди. Холид айтади: Сўнг Муовия унга ўзининг икки ҳамроҳига буюрмаган нарсани (совға) беришни буюрди ва ўғлига икки юз (дирҳам) маош белгилади. ал-Миқдом уни ўз ҳамроҳлари орасида тақсимлаб юборди, Бану Асадлик киши эса олган нарсасидан бировга ҳеч нима бермади. Бу хабар Муовияга етганида, у: «ал-Миқдом эса, қўлини очиб берган сахий киши. Бану Асадлик эса, ўз нарсасини яхши сақловчи киши экан», деди.