حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمُ بْنُ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ هَذَا الْحَدِيثَ قَالَ قَدْ رَأَيْتُنِي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ حَضَرَتِ الْعَصْرُ وَلَيْسَ مَعَنَا مَاءٌ غَيْرَ فَضْلَةٍ فَجُعِلَ فِي إِنَاءٍ، فَأُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِهِ فَأَدْخَلَ يَدَهُ فِيهِ وَفَرَّجَ أَصَابِعَهُ ثُمَّ قَالَ " حَىَّ عَلَى أَهْلِ الْوُضُوءِ، الْبَرَكَةُ مِنَ اللَّهِ ". فَلَقَدْ رَأَيْتُ الْمَاءَ يَتَفَجَّرُ مِنْ بَيْنِ أَصَابِعِهِ، فَتَوَضَّأَ النَّاسُ وَشَرِبُوا، فَجَعَلْتُ لاَ آلُو مَا جَعَلْتُ فِي بَطْنِي مِنْهُ، فَعَلِمْتُ أَنَّهُ بَرَكَةٌ. قُلْتُ لِجَابِرٍ كَمْ كُنْتُمْ يَوْمَئِذٍ قَالَ أَلْفًا وَأَرْبَعَمِائَةٍ. تَابَعَهُ عَمْرٌو عَنْ جَابِرٍ. وَقَالَ حُصَيْنٌ وَعَمْرُو بْنُ مُرَّةَ عَنْ سَالِمٍ عَنْ جَابِرٍ خَمْسَ عَشْرَةَ مِائَةً. وَتَابَعَهُ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ عَنْ جَابِرٍ.
(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) mana shu hadisni soʻzlab berdi:) Men oʻ zimni Paygʻambar ﷺ bilan (birga) koʻ rdim; (shu payt) Asr (vaqti) yetib kelgan edi; bizning yonimizda — bir oz (qoldiq)dan boshqa — suv yoʻq edi; u bir idishga solindi. Paygʻambar ﷺga u (idish) keltirildi; u zot qoʻ llarini unga solib, barmoqlarini ochdilar, soʻng: «Tahorat ahli (suvga muhtoj boʻ lganlar), keling! Baraka — Allohdandir» dedilar. Bas, men suvni — u zotning barmoqlari orasidan otilib (favvora boʻ lib) chiqayotganini — koʻ rdim; odamlar tahorat qildi va (suv) ichdi. Men — qornimga (qancha koʻ p) solishdan (ichishdan) qalmadim (oz qoldirmadim); men buning baraka ekanini bildim. (Roviy:) Men Jobirga: «Siz oʻ sha kun nechta (kishi) edingiz?» dedim. U: «Bir ming toʻ rt yuz (1400)» dedi. (Amr, Jobirdan unga mutobaat qildi; Husayn va Amr ibn Murra, Solimdan, Jobirdan: ‹bir ming besh yuz (1500)› dedi; Saʼid ibnul-Musayyab, Jobirdan unga mutobaat qildi.)(Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) мана шу ҳадисни сўзлаб берди:) Мен ў зимни Пайғамбар ﷺ билан (бирга) кў рдим; (шу пайт) Аср (вақти) етиб келган эди; бизнинг ёнимизда — бир оз (қолдиқ)дан бошқа — сув йўқ эди; у бир идишга солинди. Пайғамбар ﷺга у (идиш) келтирилди; у зот қў лларини унга солиб, бармоқларини очдилар, сўнг: «Таҳорат аҳли (сувга муҳтож бў лганлар), келинг! Барака — Аллоҳдандир» дедилар. Бас, мен сувни — у зотнинг бармоқлари орасидан отилиб (фаввора бў либ) чиқаётганини — кў рдим; одамлар таҳорат қилди ва (сув) ичди. Мен — қорнимга (қанча кў п) солишдан (ичишдан) қалмадим (оз қолдирмадим); мен бунинг барака эканини билдим. (Ровий:) Мен Жобирга: «Сиз ў ша кун нечта (киши) эдингиз?» дедим. У: «Бир минг тў рт юз (1400)» деди. (Амр, Жобирдан унга мутобаат қилди; Ҳусайн ва Амр ибн Мурра, Солимдан, Жобирдан: ‹бир минг беш юз (1500)› деди; Саъид ибнул-Мусайяб, Жобирдан унга мутобаат қилди.)