Jobir ibn Atik

حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ ‏"‏ مِنَ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ فَأَمَّا الَّتِي يُحِبُّهَا اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي الرِّيبَةِ وَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُبْغِضُهَا اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ رِيبَةٍ وَإِنَّ مِنَ الْخُيَلاَءِ مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُحِبُّ اللَّهُ فَأَمَّا الْخُيَلاَءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ فَاخْتِيَالُ الرَّجُلِ نَفْسَهُ عِنْدَ الْقِتَالِ وَاخْتِيَالُهُ عِنْدَ الصَّدَقَةِ وَأَمَّا الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ فَاخْتِيَالُهُ فِي الْبَغْىِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ مُوسَى ‏"‏ وَالْفَخْرِ ‏"‏ ‏.‏

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ shunday der edilar: «Rashkning baʼzisini Alloh sevadi, baʼzisini esa Alloh yomon koʻradi. Alloh sevadigan rashk shubha oʻrnida boʻlgan rashkdir; Alloh yomon koʻradigan rashk esa shubha boʻlmagan oʻrindagi rashkdir. Takabburlikning ham baʼzisini Alloh yomon koʻradi, baʼzisini esa Alloh sevadi. Alloh sevadigan takabburlik — kishining jang chogʻida oʻzini kibrli tutishi va sadaqa berayotgan chogʻidagi kibridir; Alloh yomon koʻradigan takabburlik esa zulm-tajovuz oʻrnidagi kibridir». Muso (rivoyatida): «va maqtanish (oʻrnidagi kibrdir)», dedi.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ шундай дер эдилар: «Рашкнинг баъзисини Аллоҳ севади, баъзисини эса Аллоҳ ёмон кўради. Аллоҳ севадиган рашк шубҳа ўрнида бўлган рашкдир; Аллоҳ ёмон кўрадиган рашк эса шубҳа бўлмаган ўриндаги рашкдир. Такаббурликнинг ҳам баъзисини Аллоҳ ёмон кўради, баъзисини эса Аллоҳ севади. Аллоҳ севадиган такаббурлик — кишининг жанг чоғида ўзини кибрли тутиши ва садақа бераётган чоғидаги кибридир; Аллоҳ ёмон кўрадиган такаббурлик эса зулм-тажовуз ўрнидаги кибридир». Мусо (ривоятида): «ва мақтаниш (ўрнидаги кибрдир)», деди.

حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ عَتِيكِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَتِيكٍ، - وَهُوَ جَدُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَبُو أُمِّهِ - أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَمَّهُ جَابِرَ بْنَ عَتِيكٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَاءَ يَعُودُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ ثَابِتٍ فَوَجَدَهُ قَدْ غُلِبَ فَصَاحَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُجِبْهُ فَاسْتَرْجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ ‏"‏ غُلِبْنَا عَلَيْكَ يَا أَبَا الرَّبِيعِ ‏"‏ ‏.‏ فَصَاحَ النِّسْوَةُ وَبَكَيْنَ فَجَعَلَ ابْنُ عَتِيكٍ يُسْكِتُهُنَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ دَعْهُنَّ فَإِذَا وَجَبَ فَلاَ تَبْكِيَنَّ بَاكِيَةٌ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا وَمَا الْوُجُوبُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏"‏ الْمَوْتُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتِ ابْنَتُهُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لأَرْجُو أَنْ تَكُونَ شَهِيدًا فَإِنَّكَ كُنْتَ قَدْ قَضَيْتَ جِهَازَكَ ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَوْقَعَ أَجْرَهُ عَلَى قَدْرِ نِيَّتِهِ وَمَا تَعُدُّونَ الشَّهَادَةَ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا الْقَتْلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الشَّهَادَةُ سَبْعٌ سِوَى الْقَتْلِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ الْمَطْعُونُ شَهِيدٌ وَالْغَرِقُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ ذَاتِ الْجَنْبِ شَهِيدٌ وَالْمَبْطُونُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ الْحَرِيقِ شَهِيدٌ وَالَّذِي يَمُوتُ تَحْتَ الْهَدْمِ شَهِيدٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدٌ ‏"‏ ‏.‏

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu) xabar berishicha, Rasululloh ﷺ Abdulloh ibn Sobitni borib koʻrgani keldilar va uni (jon taslim qilish holatida) magʻlub boʻlgan holda topdilar. Rasululloh ﷺ uni baland ovozda chaqirdilar, ammo u javob bermadi. Shunda Rasululloh ﷺ {Innaa lillaahi wa innaa ilayhi roojiʼuun — Albatta, biz Allohnikimiz va albatta, biz Unga qaytguvchimiz} (Baqara 156), deb va: «Sen haqingda magʻlub boʻldik, ey Abur-Rabiʼ», dedilar. Shunda ayollar dod solib yigʻlay boshladilar va Ibn Atik ularni jim qildirmoqchi boʻldi. Rasululloh ﷺ: «Ularni qoʻyib bering. Vojib boʻlganda esa, hech bir yigʻlovchi yigʻlamasin», dedilar. Ular: «Vojib boʻlish nima, ey Rasululloh?» deb soʻradilar. U zot: «Oʻlim», dedilar. Uning qizi: «Allohga qasamki, men sen shahid boʻlishingni umid qilgan edim, chunki sen (jihod uchun) jihozingni tayyorlab boʻlgan eding», dedi. Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh azza va jalla uning ajrini niyatiga qarab berdi. Sizlar shahidlikni nima deb hisoblaysizlar?» dedilar. Ular: «Alloh yoʻlida oʻldirilishni», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Shahidlik Alloh yoʻlida oʻldirilishdan tashqari yettitadir: toʻunda oʻlgan kishi shahid, suvga choʻkkan shahid, biqin ogʻrigʻidan (zotuljanb) oʻlgan shahid, ich ketishdan oʻlgan shahid, yongʻinda oʻlgan shahid, vayrona ostida qolib oʻlgan shahid va tugʻruqda (homilasi bilan) oʻlgan ayol shahiddir», dedilar.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу) хабар беришича, Расулуллоҳ ﷺ Абдуллоҳ ибн Собитни бориб кўргани келдилар ва уни (жон таслим қилиш ҳолатида) мағлуб бўлган ҳолда топдилар. Расулуллоҳ ﷺ уни баланд овозда чақирдилар, аммо у жавоб бермади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ {Иннаа лиллааҳи wа иннаа илайҳи роожиъуун — Албатта, биз Аллоҳникимиз ва албатта, биз Унга қайтгувчимиз} (Бақара 156), деб ва: «Сен ҳақингда мағлуб бўлдик, эй Абур-Рабиъ», дедилар. Шунда аёллар дод солиб йиғлай бошладилар ва Ибн Атик уларни жим қилдирмоқчи бўлди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уларни қўйиб беринг. Вожиб бўлганда эса, ҳеч бир йиғловчи йиғламасин», дедилар. Улар: «Вожиб бўлиш нима, эй Расулуллоҳ?» деб сўрадилар. У зот: «Ўлим», дедилар. Унинг қизи: «Аллоҳга қасамки, мен сен шаҳид бўлишингни умид қилган эдим, чунки сен (жиҳод учун) жиҳозингни тайёрлаб бўлган эдинг», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла унинг ажрини ниятига қараб берди. Сизлар шаҳидликни нима деб ҳисоблайсизлар?» дедилар. Улар: «Аллоҳ йўлида ўлдирилишни», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Шаҳидлик Аллоҳ йўлида ўлдирилишдан ташқари еттитадир: тўунда ўлган киши шаҳид, сувга чўккан шаҳид, биқин оғриғидан (зотулжанб) ўлган шаҳид, ич кетишдан ўлган шаҳид, ёнғинда ўлган шаҳид, вайрона остида қолиб ўлган шаҳид ва туғруқда (ҳомиласи билан) ўлган аёл шаҳиддир», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ أَبِي الْغُصْنِ، عَنْ صَخْرِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ سَيَأْتِيكُمْ رَكْبٌ مُبَغَّضُونَ فَإِذَا جَاءُوكُمْ فَرَحِّبُوا بِهِمْ وَخَلُّوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَبْتَغُونَ فَإِنْ عَدَلُوا فَلأَنْفُسِهِمْ وَإِنْ ظَلَمُوا فَعَلَيْهَا وَأَرْضُوهُمْ فَإِنَّ تَمَامَ زَكَاتِكُمْ رِضَاهُمْ وَلْيَدْعُوا لَكُمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو الْغُصْنِ هُوَ ثَابِتُ بْنُ قَيْسِ بْنِ غُصْنٍ ‏.‏

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Tez orada sizlarning oldingizga (sizga) yoqmaydigan otliqlar (zakot yigʻuvchilar) keladi. Bas, ular sizlarning oldingizga kelganda ularni xush kutib oling va ularni oʻzlari istagan narsalari bilan (ularga toʻsiq qoʻymay) qoʻyib bering. Agar ular adolatli ish tutsalar, oʻzlari uchun (savob), agar zulm qilsalar, oʻzlari ziyon koʻrurlar. Ularni rozi qiling, chunki sizning zakotingiz kamoli ularning roziligidadir. Va ular sizlar uchun duo qilsinlar». Abu Dovud aytdi: Abulgʻusnning ismi Sobit ibn Qays ibn Gʻusndir.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Тез орада сизларнинг олдингизга (сизга) ёқмайдиган отлиқлар (закот йиғувчилар) келади. Бас, улар сизларнинг олдингизга келганда уларни хуш кутиб олинг ва уларни ўзлари истаган нарсалари билан (уларга тўсиқ қўймай) қўйиб беринг. Агар улар адолатли иш тутсалар, ўзлари учун (савоб), агар зулм қилсалар, ўзлари зиён кўрурлар. Уларни рози қилинг, чунки сизнинг закотингиз камоли уларнинг розилигидадир. Ва улар сизлар учун дуо қилсинлар». Абу Довуд айтди: Абулғусннинг исми Собит ибн Қайс ибн Ғусндир.

وَعَن جابرِ بنِ عتيكٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ فَأَمَّا الَّتِي يُحِبُّهَا اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي الرِّيبَةِ وَأَمَّا الَّتِي يُبْغِضُهَا اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ رِيبَةٍ وَإِنَّ مِنَ الْخُيَلَاءِ مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُحِبُّ اللَّهُ فَأَمَّا الْخُيَلَاءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ فَاخْتِيَالُ الرَّجُلِ عِنْدَ الْقِتَالِ وَاخْتِيَالُهُ عِنْدَ الصَّدَقَةِ وَأَمَّا الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ فَاخْتِيَالُهُ فِي الْفَخْرِ» وَفِي رِوَايَةٍ: «فِي الْبَغْيِ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ shunday der edilar: «Rashkning baʼzisini Alloh sevadi, baʼzisini esa Alloh yomon koʻradi. Alloh sevadigan rashk shubha oʻrnida boʻlgan rashkdir; Alloh yomon koʻradigan rashk esa shubha boʻlmagan oʻrindagi rashkdir. Takabburlikning ham baʼzisini Alloh yomon koʻradi, baʼzisini esa Alloh sevadi. Alloh sevadigan takabburlik — kishining jang chogʻida oʻzini kibrli tutishi va sadaqa berayotgan chogʻidagi kibridir; Alloh yomon koʻradigan takabburlik esa zulm-tajovuz oʻrnidagi kibridir». Muso (rivoyatida): «va maqtanish (oʻrnidagi kibrdir)», dedi.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ шундай дер эдилар: «Рашкнинг баъзисини Аллоҳ севади, баъзисини эса Аллоҳ ёмон кўради. Аллоҳ севадиган рашк шубҳа ўрнида бўлган рашкдир; Аллоҳ ёмон кўрадиган рашк эса шубҳа бўлмаган ўриндаги рашкдир. Такаббурликнинг ҳам баъзисини Аллоҳ ёмон кўради, баъзисини эса Аллоҳ севади. Аллоҳ севадиган такаббурлик — кишининг жанг чоғида ўзини кибрли тутиши ва садақа бераётган чоғидаги кибридир; Аллоҳ ёмон кўрадиган такаббурлик эса зулм-тажовуз ўрнидаги кибридир». Мусо (ривоятида): «ва мақтаниш (ўрнидаги кибрдир)», деди.

وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " الشَّهَادَةُ سَبْعٌ سِوَى الْقَتْلِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ: الْمَطْعُونُ شَهِيدٌ وَالْغَرِيقُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ ذَاتِ الْجَنْبِ شَهِيدٌ وَالْمَبْطُونُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ الْحَرِيقِ شَهِيدٌ وَالَّذِي يَمُوتُ تَحْتَ الْهَدْمِ شَهِيدٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدٌ ". رَوَاهُ مَالك وَأَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu) xabar berishicha, Rasululloh ﷺ Abdulloh ibn Sobitni borib koʻrgani keldilar va uni (jon taslim qilish holatida) magʻlub boʻlgan holda topdilar. Rasululloh ﷺ uni baland ovozda chaqirdilar, ammo u javob bermadi. Shunda Rasululloh ﷺ {Innaa lillaahi wa innaa ilayhi roojiʼuun — Albatta, biz Allohnikimiz va albatta, biz Unga qaytguvchimiz} (Baqara 156), deb va: «Sen haqingda magʻlub boʻldik, ey Abur-Rabiʼ», dedilar. Shunda ayollar dod solib yigʻlay boshladilar va Ibn Atik ularni jim qildirmoqchi boʻldi. Rasululloh ﷺ: «Ularni qoʻyib bering. Vojib boʻlganda esa, hech bir yigʻlovchi yigʻlamasin», dedilar. Ular: «Vojib boʻlish nima, ey Rasululloh?» deb soʻradilar. U zot: «Oʻlim», dedilar. Uning qizi: «Allohga qasamki, men sen shahid boʻlishingni umid qilgan edim, chunki sen (jihod uchun) jihozingni tayyorlab boʻlgan eding», dedi. Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh azza va jalla uning ajrini niyatiga qarab berdi. Sizlar shahidlikni nima deb hisoblaysizlar?» dedilar. Ular: «Alloh yoʻlida oʻldirilishni», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Shahidlik Alloh yoʻlida oʻldirilishdan tashqari yettitadir: toʻunda oʻlgan kishi shahid, suvga choʻkkan shahid, biqin ogʻrigʻidan (zotuljanb) oʻlgan shahid, ich ketishdan oʻlgan shahid, yongʻinda oʻlgan shahid, vayrona ostida qolib oʻlgan shahid va tugʻruqda (homilasi bilan) oʻlgan ayol shahiddir», dedilar.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу) хабар беришича, Расулуллоҳ ﷺ Абдуллоҳ ибн Собитни бориб кўргани келдилар ва уни (жон таслим қилиш ҳолатида) мағлуб бўлган ҳолда топдилар. Расулуллоҳ ﷺ уни баланд овозда чақирдилар, аммо у жавоб бермади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ {Иннаа лиллааҳи wа иннаа илайҳи роожиъуун — Албатта, биз Аллоҳникимиз ва албатта, биз Унга қайтгувчимиз} (Бақара 156), деб ва: «Сен ҳақингда мағлуб бўлдик, эй Абур-Рабиъ», дедилар. Шунда аёллар дод солиб йиғлай бошладилар ва Ибн Атик уларни жим қилдирмоқчи бўлди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уларни қўйиб беринг. Вожиб бўлганда эса, ҳеч бир йиғловчи йиғламасин», дедилар. Улар: «Вожиб бўлиш нима, эй Расулуллоҳ?» деб сўрадилар. У зот: «Ўлим», дедилар. Унинг қизи: «Аллоҳга қасамки, мен сен шаҳид бўлишингни умид қилган эдим, чунки сен (жиҳод учун) жиҳозингни тайёрлаб бўлган эдинг», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла унинг ажрини ниятига қараб берди. Сизлар шаҳидликни нима деб ҳисоблайсизлар?» дедилар. Улар: «Аллоҳ йўлида ўлдирилишни», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Шаҳидлик Аллоҳ йўлида ўлдирилишдан ташқари еттитадир: тўунда ўлган киши шаҳид, сувга чўккан шаҳид, биқин оғриғидан (зотулжанб) ўлган шаҳид, ич кетишдан ўлган шаҳид, ёнғинда ўлган шаҳид, вайрона остида қолиб ўлган шаҳид ва туғруқда (ҳомиласи билан) ўлган аёл шаҳиддир», дедилар.

عَن جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «سَيَأْتِيكُمْ رُكَيْبٌ مُبَغَّضُونَ فَإِذا جاؤكم فَرَحِّبُوا بِهِمْ وَخَلُّوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَبْتَغُونَ فَإِنْ عَدَلُوا فَلِأَنْفُسِهِمْ وَإِنْ ظَلَمُوا فَعَلَيْهِمْ وَأَرْضُوهُمْ فَإِنَّ تَمَامَ زَكَاتِكُمْ رِضَاهُمْ وَلْيَدْعُوا لَكُمْ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Jobir ibn Atik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Tez orada sizlarning oldingizga (sizga) yoqmaydigan otliqlar (zakot yigʻuvchilar) keladi. Bas, ular sizlarning oldingizga kelganda ularni xush kutib oling va ularni oʻzlari istagan narsalari bilan (ularga toʻsiq qoʻymay) qoʻyib bering. Agar ular adolatli ish tutsalar, oʻzlari uchun (savob), agar zulm qilsalar, oʻzlari ziyon koʻrurlar. Ularni rozi qiling, chunki sizning zakotingiz kamoli ularning roziligidadir. Va ular sizlar uchun duo qilsinlar». Abu Dovud aytdi: Abulgʻusnning ismi Sobit ibn Qays ibn Gʻusndir.Жобир ибн Атик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Тез орада сизларнинг олдингизга (сизга) ёқмайдиган отлиқлар (закот йиғувчилар) келади. Бас, улар сизларнинг олдингизга келганда уларни хуш кутиб олинг ва уларни ўзлари истаган нарсалари билан (уларга тўсиқ қўймай) қўйиб беринг. Агар улар адолатли иш тутсалар, ўзлари учун (савоб), агар зулм қилсалар, ўзлари зиён кўрурлар. Уларни рози қилинг, чунки сизнинг закотингиз камоли уларнинг розилигидадир. Ва улар сизлар учун дуо қилсинлар». Абу Довуд айтди: Абулғусннинг исми Собит ибн Қайс ибн Ғусндир.