قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ إِنَّ مِنْكُمْ رِجَالًا لَا أُعْطِيهِمْ شَيْئًا أَكِلُهُمْ مِنْهُمْ فُرَاتُ بْنُ حَيَّانَ قَالَ مِنْ بَنِي عِجْلٍ
Nabiy ﷺning baʼzi sahobalaridan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ ashoblariga: «Sizlardan shunday kishilar borki, men ularga hech narsa bermayman, ularni oʻzlaridagi (imon)ga havola qilaman», dedilar. Ular orasida Furot ibn Hayyon bor edi. (Roviy) dedi: U Banu Ijldan edi.Набий ﷺнинг баъзи саҳобаларидан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ ашобларига: «Сизлардан шундай кишилар борки, мен уларга ҳеч нарса бермайман, уларни ўзларидаги (имон)га ҳавола қиламан», дедилар. Улар орасида Фурот ибн Ҳайён бор эди. (Ровий) деди: У Бану Ижлдан эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُ النَّاسَ يُعْرَضُونَ عَلَيَّ وَعَلَيْهِمْ قُمُصٌ مِنْهَا مَا يَبْلُغُ الثَّدْيَ وَفِيهَا مَا يَبْلُغُ أَسْفَلَ مِنْ ذَلِكَ فَعُرِضَ عَلَيَّ عُمَرُ وَعَلَيْهِ قَمِيصٌ يَجُرُّهُ قَالُوا فَمَا أَوَّلْتَ ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الدِّينُ
Abu Umoma ibn Sahl ibn Hunayf (rahimahulloh) Paygʻambar ﷺning baʼzi sahobalaridan rivoyat qiladiki, Paygʻambar ﷺ: «Men uxlab yotganimda odamlarning menga koʻrsatilayotganini koʻrdim, ularning ustida koʻylaklar bor edi; ulardan baʼzilari koʻkraklarigacha yetar, baʼzilari esa undan pastroqqa yetardi. Soʻng menga Umar koʻrsatildi, uning ustida (yerda) sudralib turadigan koʻylak bor edi», dedilar. Sahobalar: «Buni nimaga taʼbir qildingiz, ey Rasululloh?», deb soʻrashdi. U zot: «Dinga», dedilar.Абу Умома ибн Саҳл ибн Ҳунайф (раҳимаҳуллоҳ) Пайғамбар ﷺнинг баъзи саҳобаларидан ривоят қиладики, Пайғамбар ﷺ: «Мен ухлаб ётганимда одамларнинг менга кўрсатилаётганини кўрдим, уларнинг устида кўйлаклар бор эди; улардан баъзилари кўкракларигача етар, баъзилари эса ундан пастроққа етарди. Сўнг менга Умар кўрсатилди, унинг устида (ерда) судралиб турадиган кўйлак бор эди», дедилар. Саҳобалар: «Буни нимага таъбир қилдингиз, эй Расулуллоҳ?», деб сўрашди. У зот: «Динга», дедилар.
حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَكَوَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَعْدًا أَوْ أَسْعَدَ بْنَ زُرَارَةَ فِي حَلْقِهِ مِنْ الذُّبْحَةِ وَقَالَ لَا أَدَعُ فِي نَفْسِي حَرَجًا مِنْ سَعْدٍ أَوْ أَسْعَدَ بْنِ زُرَارَةَ
Nabiy ﷺning baʼzi sahobalaridan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Saʼdni — yoki Asʼad ibn Zurorani — tomogʻidagi zabcha dardi uchun kuydirdilar va: «Saʼd — yoki Asʼad ibn Zurora — haqida koʻnglimda hech qanday afsus qoldirmayman», dedilar.Набий ﷺнинг баъзи саҳобаларидан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Саъдни — ёки Асъад ибн Зурорани — томоғидаги забча дарди учун куйдирдилар ва: «Саъд — ёки Асъад ибн Зурора — ҳақида кўнглимда ҳеч қандай афсус қолдирмайман», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ جَابِرٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ اللَّجْلَاجِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَائِشٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ عَلَيْهِمْ ذَاتَ غَدَاةٍ وَهُوَ طَيِّبُ النَّفْسِ مُسْفِرُ الْوَجْهِ أَوْ مُشْرِقُ الْوَجْهِ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نَرَاكَ طَيِّبَ النَّفْسِ مُسْفِرَ الْوَجْهِ أَوْ مُشْرِقَ الْوَجْهِ فَقَالَ مَا يَمْنَعُنِي وَأَتَانِي رَبِّي اللَّيْلَةَ فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ قُلْتُ لَبَّيْكَ رَبِّي وَسَعْدَيْكَ فَقَالَ فِيمَ يَخْتَصِمُ الْمَلَأُ الْأَعْلَى قُلْتُ لَا أَدْرِي أَيْ رَبِّ قَالَ ذَلِكَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا قَالَ فَوَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَوَجَدْتُ بَرْدَهَا بَيْنَ ثَدْيَيَّ حَتَّى تَجَلَّى لِي مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ {وَكَذَلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ} الْآيَةَ قَالَ يَا مُحَمَّدُ فِيمَ يَخْتَصِمُ الْمَلَأُ الْأَعْلَى قَالَ قُلْتُ فِي الْكَفَّارَاتِ قَالَ وَمَا الْكَفَّارَاتُ قُلْتُ الْمَشْيُ عَلَى الْأَقْدَامِ إِلَى الْجَمَاعَاتِ وَالْجُلُوسُ فِي الْمَسَاجِدِ خِلَافَ الصَّلَوَاتِ وَإِبْلَاغُ الْوُضُوءِ فِي الْمَكَارِهِ قَالَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ عَاشَ بِخَيْرٍ وَمَاتَ بِخَيْرٍ وَكَانَ مِنْ خَطِيئَتِهِ كَيَوْمِ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ وَمِنْ الدَّرَجَاتِ طَيِّبُ الْكَلَامِ وَبَذْلُ السَّلَامِ وَإِطْعَامُ الطَّعَامِ وَالصَّلَاةُ بِاللَّيْلِ وَالنَّاسُ نِيَامٌ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِذَا صَلَّيْتَ فَقُلْ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ
Nabiy ﷺning baʼzi sahobalaridan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kuni ertalab ularning oldilariga koʻngli xush, yuzlari yorishgan — yoki yuzlari nurafshon — holda chiqdilar. Biz: «Ey Allohning Rasuli, sizni koʻngli xush, yuzingiz yorishgan holda koʻrmoqdamiz», dedik. U zot dedilar: «Nega unday boʻlmasin, bu kecha Rabbim mening oldimga eng goʻzal suratda keldi va: ‹Ey Muhammad›, dedi. Men: ‹Labbayk, Rabbim va saʼdayk›, dedim. U: ‹Malai aʼlo nima haqida bahslashmoqda?› dedi. Men: ‹Bilmayman, ey Rabbim›, dedim. Buni ikki yoki uch marta aytdi. Soʻng kaftini yelkalarim orasiga qoʻydi, men uning salqinligini koʻkraklarim orasida sezdim, hattoki menga osmonlardagi va yerdagi narsalar ayon boʻldi». Soʻng u zot ushbu oyatni tilovat qildilar: {Ibrohimga osmonlar va yerning mulkini ana shunday koʻrsatdik} — oyat. «U: ‹Ey Muhammad, malai aʼlo nima haqida bahslashmoqda?› dedi. Men: ‹Kafforatlar haqida›, dedim. U: ‹Kafforatlar nima?› dedi. Men: ‹Jamoat (namozlari)ga oyoq bilan yurib borish, namozlardan keyin masjidlarda oʻtirish va yoqimsiz holatlarda tahoratni mukammal qilish›, dedim. U: ‹Kim buni qilsa, yaxshilik bilan yashaydi, yaxshilik bilan vafot etadi va gunohidan onasi tuqqan kunidagidek boʻladi. Darajalar esa — chiroyli soʻz, salomni yoyish, taom yedirish va odamlar uxlab yotgan paytda kechasi namoz oʻqishdir›, dedi. Soʻng: ‹Ey Muhammad, namoz oʻqiganingda ayt: Allohim, men Sendan soʻrayman›, dedi».Набий ﷺнинг баъзи саҳобаларидан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир куни эрталаб уларнинг олдиларига кўнгли хуш, юзлари ёришган — ёки юзлари нурафшон — ҳолда чиқдилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули, сизни кўнгли хуш, юзингиз ёришган ҳолда кўрмоқдамиз», дедик. У зот дедилар: «Нега ундай бўлмасин, бу кеча Раббим менинг олдимга энг гўзал суратда келди ва: ‹Эй Муҳаммад›, деди. Мен: ‹Лаббайк, Раббим ва саъдайк›, дедим. У: ‹Малаи аъло нима ҳақида баҳслашмоқда?› деди. Мен: ‹Билмайман, эй Раббим›, дедим. Буни икки ёки уч марта айтди. Сўнг кафтини елкаларим орасига қўйди, мен унинг салқинлигини кўкракларим орасида сездим, ҳаттоки менга осмонлардаги ва ердаги нарсалар аён бўлди». Сўнг у зот ушбу оятни тиловат қилдилар: {Иброҳимга осмонлар ва ернинг мулкини ана шундай кўрсатдик} — оят. «У: ‹Эй Муҳаммад, малаи аъло нима ҳақида баҳслашмоқда?› деди. Мен: ‹Каффоратлар ҳақида›, дедим. У: ‹Каффоратлар нима?› деди. Мен: ‹Жамоат (намозлари)га оёқ билан юриб бориш, намозлардан кейин масжидларда ўтириш ва ёқимсиз ҳолатларда таҳоратни мукаммал қилиш›, дедим. У: ‹Ким буни қилса, яхшилик билан яшайди, яхшилик билан вафот этади ва гуноҳидан онаси туққан кунидагидек бўлади. Даражалар эса — чиройли сўз, саломни ёйиш, таом едириш ва одамлар ухлаб ётган пайтда кечаси намоз ўқишдир›, деди. Сўнг: ‹Эй Муҳаммад, намоз ўқиганингда айт: Аллоҳим, мен Сендан сўрайман›, деди».