- وعن زر بن حبيش قال: أتيت صفوان بن عسال رضي الله عنه أسأله عن المسح على الخفين فقال: ما جاء بك يازر؟ فقلت: ابتغاء العلم، فقال: إن الملائكة تضع أجنحتها لطالب العلم رضي بما يطلب، فقلت: من أصحاب النبي صلى الله عليه وسلم ، فجئت أسألك: هل سمعته يذكر في ذلك شيئاً؟ قال: نعم، كان يأمرنا إذا كنا سفراً- أو مسافرين- أن لا ننزع خفافناً ثلاثة أيام ولياليهن إلا من جنابة، ولكن من غائط وبول ونوم. فقلت: سفر، فبينا نحن عنده إذ ناداه أعرابى بصوت له جهورى: يا محمد، فأجابه رسول الله صلى الله عليه وسلم نحواً من صوته: "هاؤم" فقلت له: ويحك اغضض من صوتك فإنك عند النبي صلى الله عليه وسلم ، وقد نهيت عن هذا! فقال: والله لا أغضض. قال الأعرابى: المرء يحب القوم ولما يلحق بهم؟ قال النبي صلى الله عليه وسلم: " المرء مع من أحب يوم القيامة" فما زال يحدثنا حتى ذكر باباً من المغرب مسيرة عرضه أو يسير الراكب في عرضه أربعين أو سبعين عاماً. قال سفيان أحد الرواة قبل الشام خلقه الله تعالى يوم خلق السماوات والأرض مفتوحاً للتوبة لا يغلق حتى تطلع الشمس منه" ((رواه الترمذي وغيره وقال: حديث حسن صحيح)).
Zirr ibn Hubaysh aytdi: Men Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)ning oldiga maxsi (etik) ustiga masah qilish haqida soʻrash uchun keldim. U: «Ey Zirr, seni nima (ish) keltirdi?» dedi. Men: «Ilm istab (keldim)», dedim. U: «Albatta farishtalar ilm talab qiluvchidan rozi boʻlib, unga qanotlarini yozadilar», dedi. Men: «Koʻngilimga katta va kichik hojatdan keyin maxsi ustiga masah qilish (masalasi) tushdi, sen esa Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishi eding, shuning uchun sendan soʻragani keldim: U zotning bu haqda biror narsa zikr qilganlarini eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz safarda boʻlganimizda u zot bizga uch kun-u kechalari janobatdan boshqa (holatda) — balki gʻoit (axlat), bavl (siydik) va uyqudan (boʻlsa) — maxsilarimizni yechmaslikni buyurar edilar», dedi. Men: «Muhabbat haqida u zotdan biror narsa eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz Nabiy ﷺ bilan bir safarda edik. Biz u zotning huzurlarida turganimizda, bir aʼrobiy baland, dagʻal ovozi bilan: ‹Yo Muhammad!› deb chaqirdi. Rasululloh ﷺ unga uning ovoziga yaqin (ovoz) bilan: ‹Hov, (nima deysan)?› deb javob berdilar. Biz unga: ‹Voy senga, ovozingni pasaytir, sen Nabiy ﷺning huzurlaridasan, bundan qaytarilgansan-ku›, dedik. U: ‹Allohga qasamki, pasaytirmayman›, dedi. Aʼrobiy: ‹Kishi bir qavmni sevadi-yu, ammo (amal jihatidan) hali ularga yetmagan (boʻladi, holi nima boʻladi?)›, dedi. Nabiy ﷺ: ‹Kishi qiyomat kuni oʻzi sevgan kishisi bilan (birga) boʻladi›, dedilar. U zot bizga gapirishda davom etib, oxiri magʻrib (gʻarb) tarafdagi bir eshikni zikr qildilar — uning eni (boʻylab) suvora (otliq) qirq yil yoki yetmish yil yurar (ekan). Sufyon: ‹Shom tarafda›, dedi — ‹Alloh uni osmonlar va yerni yaratgan kunida ochiq qilib yaratdi, yaʼni tavba uchun. U quyosh oʻsha (eshik) tomonidan chiqquncha yopilmaydi›, dedilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Зирр ибн Ҳубайш айтди: Мен Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)нинг олдига махси (этик) устига масаҳ қилиш ҳақида сўраш учун келдим. У: «Эй Зирр, сени нима (иш) келтирди?» деди. Мен: «Илм истаб (келдим)», дедим. У: «Албатта фаришталар илм талаб қилувчидан рози бўлиб, унга қанотларини ёзадилар», деди. Мен: «Кўнгилимга катта ва кичик ҳожатдан кейин махси устига масаҳ қилиш (масаласи) тушди, сен эса Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир киши эдинг, шунинг учун сендан сўрагани келдим: У зотнинг бу ҳақда бирор нарса зикр қилганларини эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз сафарда бўлганимизда у зот бизга уч кун-у кечалари жанобатдан бошқа (ҳолатда) — балки ғоит (ахлат), бавл (сийдик) ва уйқудан (бўлса) — махсиларимизни ечмасликни буюрар эдилар», деди. Мен: «Муҳаббат ҳақида у зотдан бирор нарса эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз Набий ﷺ билан бир сафарда эдик. Биз у зотнинг ҳузурларида турганимизда, бир аъробий баланд, дағал овози билан: ‹Ё Муҳаммад!› деб чақирди. Расулуллоҳ ﷺ унга унинг овозига яқин (овоз) билан: ‹Ҳов, (нима дейсан)?› деб жавоб бердилар. Биз унга: ‹Вой сенга, овозингни пасайтир, сен Набий ﷺнинг ҳузурларидасан, бундан қайтарилгансан-ку›, дедик. У: ‹Аллоҳга қасамки, пасайтирмайман›, деди. Аъробий: ‹Киши бир қавмни севади-ю, аммо (амал жиҳатидан) ҳали уларга етмаган (бўлади, ҳоли нима бўлади?)›, деди. Набий ﷺ: ‹Киши қиёмат куни ўзи севган кишиси билан (бирга) бўлади›, дедилар. У зот бизга гапиришда давом этиб, охири мағриб (ғарб) тарафдаги бир эшикни зикр қилдилар — унинг эни (бўйлаб) сувора (отлиқ) қирқ йил ёки етмиш йил юрар (экан). Суфён: ‹Шом тарафда›, деди — ‹Аллоҳ уни осмонлар ва ерни яратган кунида очиқ қилиб яратди, яъни тавба учун. У қуёш ўша (эшик) томонидан чиққунча ёпилмайди›, дедилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.