حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ أَبِي النَّجُودِ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، قَالَ أَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ الْمُرَادِيَّ أَسْأَلُهُ عَنِ الْمَسْحِ، عَلَى الْخُفَّيْنِ فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ يَا زِرُّ فَقُلْتُ ابْتِغَاءَ الْعِلْمِ فَقَالَ إِنَّ الْمَلاَئِكَةَ تَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ الْعِلْمِ رِضًا بِمَا يَطْلُبُ . قُلْتُ إِنَّهُ حَكَّ فِي صَدْرِي الْمَسْحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ بَعْدَ الْغَائِطِ وَالْبَوْلِ وَكُنْتَ امْرَأً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجِئْتُ أَسْأَلُكَ هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كَانَ يَأْمُرُنَا إِذَا كُنَّا سَفَرًا أَوْ مُسَافِرِيِنَ أَنْ لاَ نَنْزِعَ خِفَافَنَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَلَيَالِيَهُنَّ إِلاَّ مِنْ جَنَابَةٍ لَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ . فَقُلْتُ هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ فِي الْهَوَى شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَبَيْنَا نَحْنُ عِنْدَهُ إِذْ نَادَاهُ أَعْرَابِيٌّ بِصَوْتٍ لَهُ جَهْوَرِيٍّ يَا مُحَمَّدُ . فَأَجَابَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى نَحْوٍ مِنْ صَوْتِهِ هَاؤُمُ وَقُلْنَا لَهُ وَيْحَكَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ فَإِنَّكَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ نُهِيتَ عَنْ هَذَا . فَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَغْضُضُ . قَالَ الأَعْرَابِيُّ الْمَرْءُ يُحِبُّ الْقَوْمَ وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ . قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " . فَمَازَالَ يُحَدِّثُنَا حَتَّى ذَكَرَ بَابًا مِنْ قِبَلِ الْمَغْرِبِ مَسِيرَةُ عَرْضِهِ أَوْ يَسِيرُ الرَّاكِبُ فِي عَرْضِهِ أَرْبَعِينَ أَوْ سَبْعِينَ عَامًا قَالَ سُفْيَانُ قِبَلَ الشَّامِ خَلَقَهُ اللَّهُ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ مَفْتُوحًا يَعْنِي لِلتَّوْبَةِ لاَ يُغْلَقُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Zirr ibn Hubaysh aytdi: Men Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)ning oldiga maxsi (etik) ustiga masah qilish haqida soʻrash uchun keldim. U: «Ey Zirr, seni nima (ish) keltirdi?» dedi. Men: «Ilm istab (keldim)», dedim. U: «Albatta farishtalar ilm talab qiluvchidan rozi boʻlib, unga qanotlarini yozadilar», dedi. Men: «Koʻngilimga katta va kichik hojatdan keyin maxsi ustiga masah qilish (masalasi) tushdi, sen esa Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishi eding, shuning uchun sendan soʻragani keldim: U zotning bu haqda biror narsa zikr qilganlarini eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz safarda boʻlganimizda u zot bizga uch kun-u kechalari janobatdan boshqa (holatda) — balki gʻoit (axlat), bavl (siydik) va uyqudan (boʻlsa) — maxsilarimizni yechmaslikni buyurar edilar», dedi. Men: «Muhabbat haqida u zotdan biror narsa eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz Nabiy ﷺ bilan bir safarda edik. Biz u zotning huzurlarida turganimizda, bir aʼrobiy baland, dagʻal ovozi bilan: ‹Yo Muhammad!› deb chaqirdi. Rasululloh ﷺ unga uning ovoziga yaqin (ovoz) bilan: ‹Hov, (nima deysan)?› deb javob berdilar. Biz unga: ‹Voy senga, ovozingni pasaytir, sen Nabiy ﷺning huzurlaridasan, bundan qaytarilgansan-ku›, dedik. U: ‹Allohga qasamki, pasaytirmayman›, dedi. Aʼrobiy: ‹Kishi bir qavmni sevadi-yu, ammo (amal jihatidan) hali ularga yetmagan (boʻladi, holi nima boʻladi?)›, dedi. Nabiy ﷺ: ‹Kishi qiyomat kuni oʻzi sevgan kishisi bilan (birga) boʻladi›, dedilar. U zot bizga gapirishda davom etib, oxiri magʻrib (gʻarb) tarafdagi bir eshikni zikr qildilar — uning eni (boʻylab) suvora (otliq) qirq yil yoki yetmish yil yurar (ekan). Sufyon: ‹Shom tarafda›, dedi — ‹Alloh uni osmonlar va yerni yaratgan kunida ochiq qilib yaratdi, yaʼni tavba uchun. U quyosh oʻsha (eshik) tomonidan chiqquncha yopilmaydi›, dedilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Зирр ибн Ҳубайш айтди: Мен Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)нинг олдига махси (этик) устига масаҳ қилиш ҳақида сўраш учун келдим. У: «Эй Зирр, сени нима (иш) келтирди?» деди. Мен: «Илм истаб (келдим)», дедим. У: «Албатта фаришталар илм талаб қилувчидан рози бўлиб, унга қанотларини ёзадилар», деди. Мен: «Кўнгилимга катта ва кичик ҳожатдан кейин махси устига масаҳ қилиш (масаласи) тушди, сен эса Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир киши эдинг, шунинг учун сендан сўрагани келдим: У зотнинг бу ҳақда бирор нарса зикр қилганларини эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз сафарда бўлганимизда у зот бизга уч кун-у кечалари жанобатдан бошқа (ҳолатда) — балки ғоит (ахлат), бавл (сийдик) ва уйқудан (бўлса) — махсиларимизни ечмасликни буюрар эдилар», деди. Мен: «Муҳаббат ҳақида у зотдан бирор нарса эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз Набий ﷺ билан бир сафарда эдик. Биз у зотнинг ҳузурларида турганимизда, бир аъробий баланд, дағал овози билан: ‹Ё Муҳаммад!› деб чақирди. Расулуллоҳ ﷺ унга унинг овозига яқин (овоз) билан: ‹Ҳов, (нима дейсан)?› деб жавоб бердилар. Биз унга: ‹Вой сенга, овозингни пасайтир, сен Набий ﷺнинг ҳузурларидасан, бундан қайтарилгансан-ку›, дедик. У: ‹Аллоҳга қасамки, пасайтирмайман›, деди. Аъробий: ‹Киши бир қавмни севади-ю, аммо (амал жиҳатидан) ҳали уларга етмаган (бўлади, ҳоли нима бўлади?)›, деди. Набий ﷺ: ‹Киши қиёмат куни ўзи севган кишиси билан (бирга) бўлади›, дедилар. У зот бизга гапиришда давом этиб, охири мағриб (ғарб) тарафдаги бир эшикни зикр қилдилар — унинг эни (бўйлаб) сувора (отлиқ) қирқ йил ёки етмиш йил юрар (экан). Суфён: ‹Шом тарафда›, деди — ‹Аллоҳ уни осмонлар ва ерни яратган кунида очиқ қилиб яратди, яъни тавба учун. У қуёш ўша (эшик) томонидан чиққунча ёпилмайди›, дедилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الرُّهَاوِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، وَمَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ، وَزُهَيْرٌ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ وَسُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ زِرٍّ، قَالَ سَأَلْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ عَنِ الْمَسْحِ، عَلَى الْخُفَّيْنِ فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُنَا إِذَا كُنَّا مُسَافِرِينَ أَنْ نَمْسَحَ عَلَى خِفَافِنَا وَلاَ نَنْزِعَهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ إِلاَّ مِنْ جَنَابَةٍ .
Safvon ibn Assol (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bizga safarda boʻlganimizda mahsilarimiz ustiga mash tortishni va katta hojat, kichik hojat va uyqu sabab ularni uch kun yechmaslikni buyurar edilar; faqat janobat sabablilar bundan mustasno.Сафвон ибн Ассол (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бизга сафарда бўлганимизда маҳсиларимиз устига маш тортишни ва катта ҳожат, кичик ҳожат ва уйқу сабаб уларни уч кун ечмасликни буюрар эдилар; фақат жанобат сабаблилар бундан мустасно.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ أَبِي النَّجُودِ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، قَالَ أَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ الْمُرَادِيَّ فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ قُلْتُ أُنْبِطُ الْعِلْمَ . قَالَ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " مَا مِنْ خَارِجٍ خَرَجَ مِنْ بَيْتِهِ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ إِلاَّ وَضَعَتْ لَهُ الْمَلاَئِكَةُ أَجْنِحَتَهَا رِضًا بِمَا يَصْنَعُ " .
Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning: «Ilm talab qilib uyidan chiqqan har bir kishiga farishtalar uning qilayotgan ishidan rozi boʻlib, oʻz qanotlarini pastga yozadilar», deyayotganlarini eshitdim.Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: «Илм талаб қилиб уйидан чиққан ҳар бир кишига фаришталар унинг қилаётган ишидан рози бўлиб, ўз қанотларини пастга ёзадилар», деяётганларини эшитдим.
- وعن زر بن حبيش قال: أتيت صفوان بن عسال رضي الله عنه أسأله عن المسح على الخفين فقال: ما جاء بك يازر؟ فقلت: ابتغاء العلم، فقال: إن الملائكة تضع أجنحتها لطالب العلم رضي بما يطلب، فقلت: من أصحاب النبي صلى الله عليه وسلم ، فجئت أسألك: هل سمعته يذكر في ذلك شيئاً؟ قال: نعم، كان يأمرنا إذا كنا سفراً- أو مسافرين- أن لا ننزع خفافناً ثلاثة أيام ولياليهن إلا من جنابة، ولكن من غائط وبول ونوم. فقلت: سفر، فبينا نحن عنده إذ ناداه أعرابى بصوت له جهورى: يا محمد، فأجابه رسول الله صلى الله عليه وسلم نحواً من صوته: "هاؤم" فقلت له: ويحك اغضض من صوتك فإنك عند النبي صلى الله عليه وسلم ، وقد نهيت عن هذا! فقال: والله لا أغضض. قال الأعرابى: المرء يحب القوم ولما يلحق بهم؟ قال النبي صلى الله عليه وسلم: " المرء مع من أحب يوم القيامة" فما زال يحدثنا حتى ذكر باباً من المغرب مسيرة عرضه أو يسير الراكب في عرضه أربعين أو سبعين عاماً. قال سفيان أحد الرواة قبل الشام خلقه الله تعالى يوم خلق السماوات والأرض مفتوحاً للتوبة لا يغلق حتى تطلع الشمس منه" ((رواه الترمذي وغيره وقال: حديث حسن صحيح)).
Zirr ibn Hubaysh aytdi: Men Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)ning oldiga maxsi (etik) ustiga masah qilish haqida soʻrash uchun keldim. U: «Ey Zirr, seni nima (ish) keltirdi?» dedi. Men: «Ilm istab (keldim)», dedim. U: «Albatta farishtalar ilm talab qiluvchidan rozi boʻlib, unga qanotlarini yozadilar», dedi. Men: «Koʻngilimga katta va kichik hojatdan keyin maxsi ustiga masah qilish (masalasi) tushdi, sen esa Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishi eding, shuning uchun sendan soʻragani keldim: U zotning bu haqda biror narsa zikr qilganlarini eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz safarda boʻlganimizda u zot bizga uch kun-u kechalari janobatdan boshqa (holatda) — balki gʻoit (axlat), bavl (siydik) va uyqudan (boʻlsa) — maxsilarimizni yechmaslikni buyurar edilar», dedi. Men: «Muhabbat haqida u zotdan biror narsa eshitganmisan?» dedim. U: «Ha, biz Nabiy ﷺ bilan bir safarda edik. Biz u zotning huzurlarida turganimizda, bir aʼrobiy baland, dagʻal ovozi bilan: ‹Yo Muhammad!› deb chaqirdi. Rasululloh ﷺ unga uning ovoziga yaqin (ovoz) bilan: ‹Hov, (nima deysan)?› deb javob berdilar. Biz unga: ‹Voy senga, ovozingni pasaytir, sen Nabiy ﷺning huzurlaridasan, bundan qaytarilgansan-ku›, dedik. U: ‹Allohga qasamki, pasaytirmayman›, dedi. Aʼrobiy: ‹Kishi bir qavmni sevadi-yu, ammo (amal jihatidan) hali ularga yetmagan (boʻladi, holi nima boʻladi?)›, dedi. Nabiy ﷺ: ‹Kishi qiyomat kuni oʻzi sevgan kishisi bilan (birga) boʻladi›, dedilar. U zot bizga gapirishda davom etib, oxiri magʻrib (gʻarb) tarafdagi bir eshikni zikr qildilar — uning eni (boʻylab) suvora (otliq) qirq yil yoki yetmish yil yurar (ekan). Sufyon: ‹Shom tarafda›, dedi — ‹Alloh uni osmonlar va yerni yaratgan kunida ochiq qilib yaratdi, yaʼni tavba uchun. U quyosh oʻsha (eshik) tomonidan chiqquncha yopilmaydi›, dedilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Зирр ибн Ҳубайш айтди: Мен Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)нинг олдига махси (этик) устига масаҳ қилиш ҳақида сўраш учун келдим. У: «Эй Зирр, сени нима (иш) келтирди?» деди. Мен: «Илм истаб (келдим)», дедим. У: «Албатта фаришталар илм талаб қилувчидан рози бўлиб, унга қанотларини ёзадилар», деди. Мен: «Кўнгилимга катта ва кичик ҳожатдан кейин махси устига масаҳ қилиш (масаласи) тушди, сен эса Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир киши эдинг, шунинг учун сендан сўрагани келдим: У зотнинг бу ҳақда бирор нарса зикр қилганларини эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз сафарда бўлганимизда у зот бизга уч кун-у кечалари жанобатдан бошқа (ҳолатда) — балки ғоит (ахлат), бавл (сийдик) ва уйқудан (бўлса) — махсиларимизни ечмасликни буюрар эдилар», деди. Мен: «Муҳаббат ҳақида у зотдан бирор нарса эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз Набий ﷺ билан бир сафарда эдик. Биз у зотнинг ҳузурларида турганимизда, бир аъробий баланд, дағал овози билан: ‹Ё Муҳаммад!› деб чақирди. Расулуллоҳ ﷺ унга унинг овозига яқин (овоз) билан: ‹Ҳов, (нима дейсан)?› деб жавоб бердилар. Биз унга: ‹Вой сенга, овозингни пасайтир, сен Набий ﷺнинг ҳузурларидасан, бундан қайтарилгансан-ку›, дедик. У: ‹Аллоҳга қасамки, пасайтирмайман›, деди. Аъробий: ‹Киши бир қавмни севади-ю, аммо (амал жиҳатидан) ҳали уларга етмаган (бўлади, ҳоли нима бўлади?)›, деди. Набий ﷺ: ‹Киши қиёмат куни ўзи севган кишиси билан (бирга) бўлади›, дедилар. У зот бизга гапиришда давом этиб, охири мағриб (ғарб) тарафдаги бир эшикни зикр қилдилар — унинг эни (бўйлаб) сувора (отлиқ) қирқ йил ёки етмиш йил юрар (экан). Суфён: ‹Шом тарафда›, деди — ‹Аллоҳ уни осмонлар ва ерни яратган кунида очиқ қилиб яратди, яъни тавба учун. У қуёш ўша (эшик) томонидан чиққунча ёпилмайди›, дедилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، قَالَ أَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ الْمُرَادِيَّ فَقَالَ لِي مَا جَاءَ بِكَ قُلْتُ ابْتِغَاءَ الْعِلْمِ . قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ الْمَلاَئِكَةَ تَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ الْعِلْمِ رِضًا بِمَا يَفْعَلُ . قَالَ قُلْتُ إِنَّهُ حَاكَ أَوْ قَالَ حَكَّ فِي نَفْسِي شَيْءٌ مِنَ الْمَسْحِ عَلَى الْخُفَّيْنِ فَهَلْ حَفِظْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِ شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كُنَّا إِذَا كُنَّا سَفَرًا أَوْ مُسَافِرِينَ أُمِرْنَا أَنْ لاَ نَخْلَعَ خِفَافَنَا ثَلاَثًا إِلاَّ مِنْ جَنَابَةٍ وَلَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ . قَالَ فَقُلْتُ فَهَلْ حَفِظْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْهَوَى شَيْئًا قَالَ نَعَمْ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ فَنَادَاهُ رَجُلٌ كَانَ فِي آخِرِ الْقَوْمِ بِصَوْتٍ جَهْوَرِيٍّ أَعْرَابِيٌّ جِلْفٌ جَافٍ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . فَقَالَ لَهُ الْقَوْمُ مَهْ إِنَّكَ قَدْ نُهِيتَ عَنْ هَذَا . فَأَجَابَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ صَوْتِهِ هَاؤُمُ فَقَالَ الرَّجُلُ يُحِبُّ الْقَوْمَ وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ . قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ " . قَالَ زِرٌّ فَمَا بَرِحَ يُحَدِّثُنِي حَتَّى حَدَّثَنِي أَنَّ اللَّهَ جَعَلَ بِالْمَغْرِبِ بَابًا عَرْضُهُ مَسِيرَةُ سَبْعِينَ عَامًا لِلتَّوْبَةِ لاَ يُغْلَقُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ قِبَلِهِ وَذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّْ : ( يومَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا ) الآيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Zirr ibn Hubaysh aytdi: Men Safvon ibn Assol al-Murodiy (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim. U menga: «Seni nima (ish) keltirdi?» dedi. Men: «Ilm istab (keldim)», dedim. U: «Menga yetishishicha, farishtalar ilm talab qiluvchidan, u qilayotgan (ish)dan rozi boʻlib, unga qanotlarini yozar ekan», dedi. Men: «Koʻnglimga maxsi ustiga masah qilish (masalasi)dan bir narsa tushdi, Rasululloh ﷺdan bu haqda biror narsa yodlaganmisan?» dedim. U: «Ha, biz safarda boʻlganimizda janobatdan boshqa (holatda) — balki gʻoit, bavl va uyqudan (boʻlsa) — maxsilarimizni uch (kun) yechmaslikka buyurilgan edik», dedi. Men: «Rasululloh ﷺdan muhabbat haqida biror narsa yodlaganmisan?» dedim. U: «Ha, biz Rasululloh ﷺ bilan baʼzi safarlarida edik. Qavmning oxirida boʻlgan, dagʻal va qoʻpol bir aʼrobiy baland ovoz bilan: ‹Yo Muhammad, yo Muhammad!› deb chaqirdi. Qavm unga: ‹Boʻldi qil, sen bundan qaytarilgansan-ku›, dedilar. Rasululloh ﷺ unga uning ovoziga yaqin (ovoz) bilan: ‹Hov!› deb javob berdilar. U kishi: ‹(Bir) kishi bir qavmni sevadi-yu, ammo hali ularga yetmagan (boʻlsa, holi nima boʻladi?)›, dedi. Rasululloh ﷺ: ‹Kishi oʻzi sevgan kishisi bilan (birga) boʻladi›, dedilar», dedi. Zirr aytdi: U menga gapirishda davom etib, oxiri Alloh magʻribda eni yetmish yillik masofa boʻlgan bir eshikni tavba uchun qilganini, u quyosh oʻsha tomondan chiqquncha yopilmasligini menga aytdi. Bu — Alloh azza va jallaning: {Robbingning baʼzi oyatlari keladigan kunda, ilgari iymon keltirmagan kishiga (oʻsha kundagi) iymoni foyda bermas} (Anʼom 158) degan soʻzidir. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Зирр ибн Ҳубайш айтди: Мен Сафвон ибн Ассол ал-Муродий (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келдим. У менга: «Сени нима (иш) келтирди?» деди. Мен: «Илм истаб (келдим)», дедим. У: «Менга етишишича, фаришталар илм талаб қилувчидан, у қилаётган (иш)дан рози бўлиб, унга қанотларини ёзар экан», деди. Мен: «Кўнглимга махси устига масаҳ қилиш (масаласи)дан бир нарса тушди, Расулуллоҳ ﷺдан бу ҳақда бирор нарса ёдлаганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз сафарда бўлганимизда жанобатдан бошқа (ҳолатда) — балки ғоит, бавл ва уйқудан (бўлса) — махсиларимизни уч (кун) ечмасликка буюрилган эдик», деди. Мен: «Расулуллоҳ ﷺдан муҳаббат ҳақида бирор нарса ёдлаганмисан?» дедим. У: «Ҳа, биз Расулуллоҳ ﷺ билан баъзи сафарларида эдик. Қавмнинг охирида бўлган, дағал ва қўпол бир аъробий баланд овоз билан: ‹Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!› деб чақирди. Қавм унга: ‹Бўлди қил, сен бундан қайтарилгансан-ку›, дедилар. Расулуллоҳ ﷺ унга унинг овозига яқин (овоз) билан: ‹Ҳов!› деб жавоб бердилар. У киши: ‹(Бир) киши бир қавмни севади-ю, аммо ҳали уларга етмаган (бўлса, ҳоли нима бўлади?)›, деди. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Киши ўзи севган кишиси билан (бирга) бўлади›, дедилар», деди. Зирр айтди: У менга гапиришда давом этиб, охири Аллоҳ мағрибда эни етмиш йиллик масофа бўлган бир эшикни тавба учун қилганини, у қуёш ўша томондан чиққунча ёпилмаслигини менга айтди. Бу — Аллоҳ азза ва жалланинг: {Роббингнинг баъзи оятлари келадиган кунда, илгари иймон келтирмаган кишига (ўша кундаги) иймони фойда бермас} (Анъом 158) деган сўзидир. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَاصِمٍ، أَنَّهُ سَمِعَ زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ، يُحَدِّثُ قَالَ أَتَيْتُ رَجُلاً يُدْعَى صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ فَقَعَدْتُ عَلَى بَابِهِ فَخَرَجَ فَقَالَ مَا شَأْنُكَ قُلْتُ أَطْلُبُ الْعِلْمَ . قَالَ إِنَّ الْمَلاَئِكَةَ تَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ الْعِلْمِ رِضًا بِمَا يَطْلُبُ . فَقَالَ عَنْ أَىِّ شَىْءٍ تَسْأَلُ قُلْتُ عَنِ الْخُفَّيْنِ . قَالَ كُنَّا إِذَا كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ أَمَرَنَا أَنْ لاَ نَنْزِعَهُ ثَلاَثًا إِلاَّ مِنْ جَنَابَةٍ وَلَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ .
Safvon ibn Assol (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan safarda boʻlganimizda, U zot bizga (mahsilarni) uch kungacha yechmaslikni buyurar edilar, faqat janobatdan boʻlsa (yechardik), ammo katta hojat, kichik hojat va uyqudan (buzilmasdi)», dedi.Сафвон ибн Ассол (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан сафарда бўлганимизда, У зот бизга (маҳсиларни) уч кунгача ечмасликни буюрар эдилар, фақат жанобатдан бўлса (ечардик), аммо катта ҳожат, кичик ҳожат ва уйқудан (бузилмасди)», деди.