حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ، - يَعْنِي ابْنَ سَلاَّمٍ - عَنْ زَيْدٍ، - يَعْنِي ابْنَ سَلاَّمٍ - أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَلاَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي السَّلُولِيُّ أَبُو كَبْشَةَ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ سَهْلُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ، أَنَّهُمْ سَارُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ فَأَطْنَبُوا السَّيْرَ حَتَّى كَانَتْ عَشِيَّةً، فَحَضَرْتُ الصَّلاَةَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ رَجُلٌ فَارِسٌ فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي انْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ حَتَّى طَلَعْتُ جَبَلَ كَذَا وَكَذَا فَإِذَا أَنَا بِهَوَازِنَ عَلَى بَكْرَةِ آبَائِهِمْ بِظُعُنِهِمْ وَنَعَمِهِمْ وَشَائِهِمُ اجْتَمَعُوا إِلَى حُنَيْنٍ . فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ : " تِلْكَ غَنِيمَةُ الْمُسْلِمِينَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ " . ثُمَّ قَالَ : " مَنْ يَحْرُسُنَا اللَّيْلَةَ " . قَالَ أَنَسُ بْنُ أَبِي مَرْثَدٍ الْغَنَوِيُّ : أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ : " فَارْكَبْ " . فَرَكِبَ فَرَسًا لَهُ فَجَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " اسْتَقْبِلْ هَذَا الشِّعْبَ حَتَّى تَكُونَ فِي أَعْلاَهُ وَلاَ نُغَرَّنَّ مِنْ قِبَلِكَ اللَّيْلَةَ " . فَلَمَّا أَصْبَحْنَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى مُصَلاَّهُ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ : " هَلْ أَحْسَسْتُمْ فَارِسَكُمْ " . قَالُوا : يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَحْسَسْنَاهُ . فَثُوِّبَ بِالصَّلاَةِ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَهُوَ يَلْتَفِتُ إِلَى الشِّعْبِ حَتَّى إِذَا قَضَى صَلاَتَهُ وَسَلَّمَ قَالَ : " أَبْشِرُوا فَقَدْ جَاءَكُمْ فَارِسُكُمْ " . فَجَعَلْنَا نَنْظُرُ إِلَى خِلاَلِ الشَّجَرِ فِي الشِّعْبِ فَإِذَا هُوَ قَدْ جَاءَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ فَقَالَ : إِنِّي انْطَلَقْتُ حَتَّى كُنْتُ فِي أَعْلَى هَذَا الشِّعْبِ حَيْثُ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا أَصْبَحْتُ اطَّلَعْتُ الشِّعْبَيْنِ كِلَيْهِمَا فَنَظَرْتُ فَلَمْ أَرَ أَحَدًا . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " هَلْ نَزَلْتَ اللَّيْلَةَ " . قَالَ : لاَ إِلاَّ مُصَلِّيًا أَوْ قَاضِيًا حَاجَةً . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " قَدْ أَوْجَبْتَ فَلاَ عَلَيْكَ أَنْ لاَ تَعْمَلَ بَعْدَهَا " .
Sahl ibn al-Hanzaliyya (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ular Hunayn kuni Rasululloh ﷺ bilan yurib bordilar va yoʻlni uzaytirib, kech kirgunicha yurdilar. Men Rasululloh ﷺ huzurlarida namozga hozir boʻldim. Bir otliq kishi kelib: «Yo Rasululloh, men sizning oldingizda ketib, falon-falon togʻga chiqqan edim, qarasam, Havozin (qabilasi) butun bori bilan — ayollari, chorvalari va qoʻylari bilan Hunaynda toʻplangan ekan», dedi. Rasululloh ﷺ tabassum qilib: «Inshaalloh, ertaga ular musulmonlarning gʻanimati boʻladi», dedilar. Soʻng: «Bu kecha bizni kim qoʻriqlaydi?» dedilar. Anas ibn Abu Marsad al-Gʻanaviy: «Men, yo Rasululloh», dedi. U zot: «Bas, min», dedilar. U oʻzining bir otiga minib, Rasululloh ﷺ huzurlariga keldi. Rasululloh ﷺ unga: «Mana bu darani qarshilab, uning eng baland joyiga chiqqin, bu kecha sening tomoningdan biz aldanib (gʻaflatda) qolmaylik», dedilar. Tonggimiz otganida, Rasululloh ﷺ namozgohlariga chiqib, ikki rakat (namoz) oʻqidilar, soʻng: «Otliq kishingizdan biron darak sezdingizlarmi?» dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, undan darak sezganimiz yoʻq», dedilar. Namozga iqomat aytildi. Rasululloh ﷺ namoz oʻqiy boshladilar va daraga (qarab) oʻgirilib turardilar, toki namozlarini tugatib salom berganlarida: «Suyunchi sizlarga, otliq kishingiz kelib qoldi», dedilar. Biz daradagi daraxtlar oʻrtasiga qaray boshladik, qarasak, u kelib, Rasululloh ﷺ huzurlarida toʻxtadi va salom berib: «Men Rasululloh ﷺ buyurganlaridek shu daraning eng baland joyiga chiqdim. Tong otganida, har ikki darani ham koʻzdan kechirdim, qaradim, hech kimni koʻrmadim», dedi. Rasululloh ﷺ unga: «Bu kecha (otdan) tushdingmi?» dedilar. U: «Yoʻq, faqat namoz oʻqish yoki hojat chiqarish uchun (tushdim)», dedi. Rasululloh ﷺ unga: «Endi (jannatni) oʻzingga vojib qilibsan, bundan keyin (boshqa amal) qilmasang ham senga (ziyon) yoʻq», dedilar.Саҳл ибн ал-Ҳанзалийя (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Улар Ҳунайн куни Расулуллоҳ ﷺ билан юриб бордилар ва йўлни узайтириб, кеч киргунича юрдилар. Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида намозга ҳозир бўлдим. Бир отлиқ киши келиб: «Ё Расулуллоҳ, мен сизнинг олдингизда кетиб, фалон-фалон тоғга чиққан эдим, қарасам, Ҳавозин (қабиласи) бутун бори билан — аёллари, чорвалари ва қўйлари билан Ҳунайнда тўпланган экан», деди. Расулуллоҳ ﷺ табассум қилиб: «Иншааллоҳ, эртага улар мусулмонларнинг ғанимати бўлади», дедилар. Сўнг: «Бу кеча бизни ким қўриқлайди?» дедилар. Анас ибн Абу Марсад ал-Ғанавий: «Мен, ё Расулуллоҳ», деди. У зот: «Бас, мин», дедилар. У ўзининг бир отига миниб, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Мана бу дарани қаршилаб, унинг энг баланд жойига чиққин, бу кеча сенинг томонингдан биз алданиб (ғафлатда) қолмайлик», дедилар. Тонггимиз отганида, Расулуллоҳ ﷺ намозгоҳларига чиқиб, икки ракат (намоз) ўқидилар, сўнг: «Отлиқ кишингиздан бирон дарак сездингизларми?» дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, ундан дарак сезганимиз йўқ», дедилар. Намозга иқомат айтилди. Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқий бошладилар ва дарага (қараб) ўгирилиб турардилар, токи намозларини тугатиб салом берганларида: «Суюнчи сизларга, отлиқ кишингиз келиб қолди», дедилар. Биз дарадаги дарахтлар ўртасига қарай бошладик, қарасак, у келиб, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида тўхтади ва салом бериб: «Мен Расулуллоҳ ﷺ буюрганларидек шу даранинг энг баланд жойига чиқдим. Тонг отганида, ҳар икки дарани ҳам кўздан кечирдим, қарадим, ҳеч кимни кўрмадим», деди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Бу кеча (отдан) тушдингми?» дедилар. У: «Йўқ, фақат намоз ўқиш ёки ҳожат чиқариш учун (тушдим)», деди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Энди (жаннатни) ўзингга вожиб қилибсан, бундан кейин (бошқа амал) қилмасанг ҳам сенга (зиён) йўқ», дедилар.