حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ ذَكَرْتُ لاِبْنِ شِهَابٍ فَقَالَ حَدَّثَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ، - يَعْنِي ابْنَ عُمَرَ - كَانَ يَصْنَعُ ذَلِكَ - يَعْنِي يَقْطَعُ الْخُفَّيْنِ لِلْمَرْأَةِ الْمُحْرِمَةِ - ثُمَّ حَدَّثَتْهُ صَفِيَّةُ بِنْتُ أَبِي عُبَيْدٍ أَنَّ عَائِشَةَ حَدَّثَتْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ كَانَ رَخَّصَ لِلنِّسَاءِ فِي الْخُفَّيْنِ فَتَرَكَ ذَلِكَ .
Solim ibn Abdulloh (rahimahulloh) aytadi: Abdulloh — yaʼni Ibn Umar (roziyallohu anhumo) — shunday qilar edi, yaʼni ehromdagi ayol uchun mahsini kesib berardi. Soʻng Safiyya binti Abu Ubayd unga Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilib: Rasululloh ﷺ ayollarga mahsi (kiyish) borasida ruxsat berganlar, deb aytdi. Shundan soʻng u (Ibn Umar mahsini kesishni) tark qildi.Солим ибн Абдуллоҳ (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Абдуллоҳ — яъни Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) — шундай қилар эди, яъни эҳромдаги аёл учун маҳсини кесиб берарди. Сўнг Сафийя бинти Абу Убайд унга Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилиб: Расулуллоҳ ﷺ аёлларга маҳси (кийиш) борасида рухсат берганлар, деб айтди. Шундан сўнг у (Ибн Умар маҳсини кесишни) тарк қилди.