Samura ibn Jundub

عَنِ الْحَسَنِ عَنْ سَمُرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ أَحَاطَ حَائِطًا عَلَى الْأَرْضِ فَهُوَ لَهُ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ

Samura ibn Jundub (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺ dan rivoyat qilinadi. U zot: «Kim bir yerni devor bilan oʻrab olsa, u (yer) unikidir», dedilar.Самура ибн Жундуб (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺ дан ривоят қилинади. У зот: «Ким бир ерни девор билан ўраб олса, у (ер) уникидир», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ سَمُرَةَ لَا تَسْأَلِ الْإِمَارَةَ فَإِنَّكَ إِنْ أُوتِيتَهَا عَنْ مَسْأَلَةٍ وُكِلْتَ إِلَيْهَا وَإِنْ أُوتِيتَهَا عَنْ غَيْرِ مَسْأَلَةٍ أُعِنْتَ عَلَيْهَا وَإِذَا حَلَفْتَ عَلَى يَمِينٍ فَرَأَيْتَ غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا فَكَفِّرْ عَنْ يَمِينِكَ وَأْتِ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ» . وَفِي رِوَايَةٍ: «فَأْتِ الَّذِي هُوَ خير وَكفر عَن يَمِينك»

(Abdurrahmon ibn Samura (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ: «Ey Abdurrahmon ibn Samura, amirlikni (rahbarlikni) soʻrama; chunki agar u senga soʻrab (olganing) sababli berilsa, sen unga (oʻzing) topshirib qoʻyilasan (yolgʻiz qolasan); agar u senga soʻramasdan berilsa, unga (Allohning) yordami bilan kuchaytirilasan. Qachon biror narsaga qasam ichsang-u, soʻng undan boshqasini yaxshiroq deb koʻrsang, qasaming (uchun) kaffora toʻla va yaxshiroq boʻlganini qil», dedilar.(Абдурраҳмон ибн Самура (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ: «Эй Абдурраҳмон ибн Самура, амирликни (раҳбарликни) сўрама; чунки агар у сенга сўраб (олганинг) сабабли берилса, сен унга (ўзинг) топшириб қўйиласан (ёлғиз қоласан); агар у сенга сўрамасдан берилса, унга (Аллоҳнинг) ёрдами билан кучайтириласан. Қачон бирор нарсага қасам ичсанг-у, сўнг ундан бошқасини яхшироқ деб кўрсанг, қасаминг (учун) каффора тўла ва яхшироқ бўлганини қил», дедилар.

وَعَن الْحسن عَن سَمُرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ قَتَلَ عَبْدَهُ قَتَلْنَاهُ وَمَنْ جَدَعَ عَبْدَهُ جَدَعْنَاهُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ وَالدَّارِمِيُّ وَزَادَ النَّسَائِيُّ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى: «وَمن خصى عَبده خصيناه»

Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim qulini oʻldirsa, biz uni oʻldiramiz, kim qulining (aʼzosini) kessa, biz ham uning (aʼzosini) kesamiz», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Tobeʼinlardan baʼzi ilm ahli, jumladan Ibrohim an-Naxaʼiy shunga qaror qilganlar. Baʼzi ilm ahli, jumladan Hasan al-Basriy va Atoʼ ibn Abu Raboh: «Hur (ozod kishi) bilan qul oʻrtasida na jonda, na jondan boshqa (aʼzolarda) qasos boʻlmaydi», deganlar. Bu Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Baʼzilari esa: «Agar oʻz qulini oʻldirsa, uning evaziga oʻldirilmaydi, agar boshqaning qulini oʻldirsa, uning evaziga oʻldiriladi», deganlar. Bu Sufyon as-Savriy va Kufa ahlining soʻzidir.Самура (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким қулини ўлдирса, биз уни ўлдирамиз, ким қулининг (аъзосини) кесса, биз ҳам унинг (аъзосини) кесамиз», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Тобеъинлардан баъзи илм аҳли, жумладан Иброҳим ан-Нахаъий шунга қарор қилганлар. Баъзи илм аҳли, жумладан Ҳасан ал-Басрий ва Атў ибн Абу Рабоҳ: «Ҳур (озод киши) билан қул ўртасида на жонда, на жондан бошқа (аъзоларда) қасос бўлмайди», деганлар. Бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзилари эса: «Агар ўз қулини ўлдирса, унинг эвазига ўлдирилмайди, агар бошқанинг қулини ўлдирса, унинг эвазига ўлдирилади», деганлар. Бу Суфён ас-Саврий ва Куфа аҳлининг сўзидир.

وَعَن الحسنِ عَنْ سَمُرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى أَنْ يُقَدَّ السَّيْرُ بَيْنَ أُصبعَينِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Samura ibn Jundub (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ ikki barmoq orasida tasmani kesishdan qaytardilar.Самура ибн Жундуб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ икки бармоқ орасида тасмани кесишдан қайтардилар.

وَعَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضَلِيعَ الْفَمِ أَشْكَلَ الْعَيْنَيْنِ مَنْهُوشَ الْعَقِبَيْنِ قِيلَ لَسِمَاكٍ: مَا ضَلِيعُ الْفَمِ؟ قَالَ: عَظِيمُ الْفَمِ. قِيلَ: مَا أَشْكَلُ الْعَيْنَيْنِ؟ قَالَ: طَوِيلُ شَقِّ الْعَيْنِ. قِيلَ: مَا مَنْهُوشُ الْعَقِبَيْنِ؟ قَالَ: قليلُ لحم الْعقب. رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning ogʻizlari keng, koʻzlari uzun (yorugʻ qorachiqli), tovonlari ozgina goʻshtli edi. Shuʼba aytdi: Men Simokdan: «Zaliʼul-fam nima?» deb soʻradim. U: «Ogʻzi kengligi», dedi. «Ashkalul-ayn nima?» dedim. U: «Koʻz tirqishi uzunligi», dedi. «Manhushul-aqib nima?» dedim. U: «Goʻshti oz (tovon)», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Жобир ибн Самура (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг оғизлари кенг, кўзлари узун (ёруғ қорачиқли), товонлари озгина гўштли эди. Шуъба айтди: Мен Симокдан: «Залиъул-фам нима?» деб сўрадим. У: «Оғзи кенглиги», деди. «Ашкалул-айн нима?» дедим. У: «Кўз тирқиши узунлиги», деди. «Манҳушул-ақиб нима?» дедим. У: «Гўшти оз (товон)», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

وَعَنْ أَبِي الْعَلَاءِ عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدَبٍ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَتَدَاوَلُ مِنْ قَصْعَةٍ مِنْ غُدْوَةٍ حَتَّى اللَّيْلِ يَقُومُ عَشَرَةٌ وَيَقْعُدُ عَشَرَةٌ قُلْنَا: فَمِمَّا كَانَتْ تُمَدُّ؟ قَالَ: مِنْ أَيْ شَيْءٍ تَعْجَبُ؟ مَا كَانَت تمَدّ إِلا من هَهنا وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى السَّمَاءِ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَالدَّارِمِيُّ

Samura ibn Jundab (roziyallohu anhu) shunday deganlar: «Biz Rasululloh ﷺ bilan birga edik. Bir kosadan ertalabdan to kechgacha (ovqat) navbatma-navbat olardik: oʻ kishi turar, oʻ kishi oʻtirardi». Biz: «(Kosa) nima bilan toʻldirilardi?» deb soʻradik. U: «Nimaga taajjublanasiz? U faqat mana shu yoqdan toʻldirilardi», dedi va qoʻli bilan osmonga ishora qildi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Abu Aloning ismi Yazid ibn Abdulloh ibn ash-Shixxiyrdir.Самура ибн Жундаб (розияллоҳу анҳу) шундай деганлар: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдик. Бир косадан эрталабдан то кечгача (овқат) навбатма-навбат олардик: ў киши турар, ў киши ўтирарди». Биз: «(Коса) нима билан тўлдириларди?» деб сўрадик. У: «Нимага таажжубланасиз? У фақат мана шу ёқдан тўлдириларди», деди ва қўли билан осмонга ишора қилди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Алонинг исми Язид ибн Абдуллоҳ ибн аш-Шиххийрдир.

عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَ: أَخَذَ بِيَدِي رَسُول الله صلى الله عَلَيْهِ وَسلم فَقَالَ: «إِنِّي لَأُحِبُّكَ يَا مُعَاذُ» . فَقُلْتُ: وَأَنَا أُحِبُّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ: " فَلَا تَدَعْ أَنْ تَقُولَ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ: رَبِّ أَعِنِّي عَلَى ذِكْرِكَ وَشُكْرِكَ وَحُسْنِ عِبَادَتِكَ ". رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ إِلَّا أَنَّ أَبَا دَاوُدَ لَمْ يَذْكُرْ: قَالَ معَاذ وَأَنا أحبك

Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qoʻlimdan ushlab: «Men seni yaxshi koʻraman, ey Muoz», dedilar. Men: «Men ham sizni yaxshi koʻraman, ey Allohning Rasuli», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Har namozda: ‹Robbi ainni ala zikrika va shukrika va husni ibodatik›, deyishni tark etma», dedilar.Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қўлимдан ушлаб: «Мен сени яхши кўраман, эй Муоз», дедилар. Мен: «Мен ҳам сизни яхши кўраман, эй Аллоҳнинг Расули», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар намозда: ‹Робби аинни ала зикрика ва шукрика ва ҳусни ибодатик›, дейишни тарк этма», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ: كُنْتُ أرتمي بأسهم لي بالمدين فِي حَيَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ كُسِفَتِ الشَّمْسُ فَنَبَذْتُهَا. فَقُلْتُ: وَاللَّهِ لَأَنْظُرَنَّ إِلَى مَا حَدَثَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي كُسُوفِ الشَّمْسِ. قَالَ: فَأَتَيْتُهُ وَهُوَ قَائِمٌ فِي الصَّلَاةِ رَافِعٌ يَدَيْهِ فَجعل يسبح ويهلل وَيكبر ويحمد وَيَدْعُو حَتَّى حَسَرَ عَنْهَا فَلَمَّا حَسَرَ عَنْهَا قَرَأَ سُورَتَيْنِ وَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ فِي صَحِيحِهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ وَكَذَا فِي شَرْحِ السُّنَّةِ عَنْهُ وَفِي نُسَخِ الْمَصَابِيحِ عَنْ جَابِرِ بن سَمُرَة

Abdurrahmon ibn Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ hayotlik chogʻlarida men Madinada oʻzimning oʻqlarimni otib turgan edim, birdan quyosh tutildi. Shunda men ularni (oʻqlarni) tashlab: «Allohga qasamki, quyosh tutilishida Rasululloh ﷺ ga nima boʻlishini albatta koʻraman», — dedim. (Abdurrahmon) dedi: Bas, u zotning oldiga keldim, u zot namozda tik turib, qoʻllarini koʻtargan holda tasbeh aytar, hamd aytar, tahlil aytar, takbir aytar va duo qilar edilar, toki (quyoshdan tutilish) ochilguncha. (Abdurrahmon) dedi: Undan (tutilish) ochilgach, ikkita sura oʻqib, ikki rakaʼat namoz oʻqidilar.Абдурраҳмон ибн Самура (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ҳаётлик чоғларида мен Мадинада ўзимнинг ўқларимни отиб турган эдим, бирдан қуёш тутилди. Шунда мен уларни (ўқларни) ташлаб: «Аллоҳга қасамки, қуёш тутилишида Расулуллоҳ ﷺ га нима бўлишини албатта кўраман», — дедим. (Абдурраҳмон) деди: Бас, у зотнинг олдига келдим, у зот намозда тик туриб, қўлларини кўтарган ҳолда тасбеҳ айтар, ҳамд айтар, таҳлил айтар, такбир айтар ва дуо қилар эдилар, токи (қуёшдан тутилиш) очилгунча. (Абдурраҳмон) деди: Ундан (тутилиш) очилгач, иккита сура ўқиб, икки ракаъат намоз ўқидилар.