حَدَّثَنَا أَبُو مَرْوَانَ، مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ الْعُثْمَانِيُّ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَاعِزٍ الْعَامِرِيِّ، أَنَّ سُفْيَانَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الثَّقَفِيَّ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَدِّثْنِي بِأَمْرٍ أَعْتَصِمُ بِهِ . قَالَ " قُلْ رَبِّيَ اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقِمْ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَكْثَرُ مَا تَخَافُ عَلَىَّ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ بِلِسَانِ نَفْسِهِ ثُمَّ قَالَ " هَذَا " .
Sufyon ibn Abdulloh as-Saqafiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Ey Allohning Rasuli, menga oʻzimni mahkam ushlab turadigan bir ish haqida gapiring, dedim. U zot: ‹Rabbim Alloh de, soʻng toʻgʻri yoʻlda sobit tur›, dedilar. Ey Allohning Rasuli, mening haqimda eng koʻp nimadan qoʻrqasiz, dedim. Shunda Rasululloh ﷺ oʻz tillarini ushladilar-da: ‹Mana shundan›, dedilar.»Суфён ибн Абдуллоҳ ас-Сақафий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга ўзимни маҳкам ушлаб турадиган бир иш ҳақида гапиринг, дедим. У зот: ‹Раббим Аллоҳ де, сўнг тўғри йўлда собит тур›, дедилар. Эй Аллоҳнинг Расули, менинг ҳақимда энг кўп нимадан қўрқасиз, дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ўз тилларини ушладилар-да: ‹Мана шундан›, дедилар.»