وَقَالَ لِي عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْقَاسِمِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَهْمٍ مَعَ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ وَعَدِيِّ بْنِ بَدَّاءٍ فَمَاتَ السَّهْمِيُّ بِأَرْضٍ لَيْسَ بِهَا مُسْلِمٌ، فَلَمَّا قَدِمَا بِتَرِكَتِهِ فَقَدُوا جَامًا مِنْ فِضَّةٍ مُخَوَّصًا مِنْ ذَهَبٍ، فَأَحْلَفَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ وُجِدَ الْجَامُ بِمَكَّةَ فَقَالُوا ابْتَعْنَاهُ مِنْ تَمِيمٍ وَعَدِيٍّ. فَقَامَ رَجُلاَنِ مِنْ أَوْلِيَائِهِ، فَحَلَفَا لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا، وَإِنَّ الْجَامَ لِصَاحِبِهِمْ. قَالَ وَفِيهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ [quran sura="5" aya_start="106" aya_end="106"]{يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ}
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) (shunday) dedi: «Bani Sahm qabilasidan bir kishi Tamim Doriy va Adiy ibn Baddo bilan birga (safarga) chiqdi. Bani Sahmlik kishi — biror musulmon (boʻlmagan) yerda vafot etdi. Tamim va Adiy — marhumning molini olib — qaytganda, ular: ‹Biz oltin naqshli kumush idishni yoʻqotdik›, — deb daʼvo qildi. Allohning Rasuli ﷺ ularga (daʼvolarini tasdiqlash uchun) qasam ichdirdi. Soʻng oʻsha idish Makkada — uni Tamim va Adiydan sotib olganini daʼvo qiladigan baʼzi odamlarda — topildi. Shunda marhumning qarindoshlaridan ikki guvoh (oʻrnidan) turib: ‹Bizning guvohligimiz Adiy va Tamimning guvohligidan toʻgʻriroq (haqliroq)dir va oʻsha idish — bizning marhum ulfatimizning(dir)›, — deb qasam ichdi. Bas, mana shu (voqea) munosabati bilan (mana bu) oyat nozil boʻldi: ‹Ey iymon keltirganlar! Sizlardan biringizga oʻlim yetib kelganda...› (Moida, 106)», — dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) (шундай) деди: «Бани Саҳм қабиласидан бир киши Тамим Дорий ва Адий ибн Баддо билан бирга (сафарга) чиқди. Бани Саҳмлик киши — бирор мусулмон (бўлмаган) ерда вафот этди. Тамим ва Адий — марҳумнинг молини олиб — қайтганда, улар: ‹Биз олтин нақшли кумуш идишни йўқотдик›, — деб даъво қилди. Аллоҳнинг Расули ﷺ уларга (даъволарини тасдиқлаш учун) қасам ичдирди. Сўнг ўша идиш Маккада — уни Тамим ва Адийдан сотиб олганини даъво қиладиган баъзи одамларда — топилди. Шунда марҳумнинг қариндошларидан икки гувоҳ (ўрнидан) туриб: ‹Бизнинг гувоҳлигимиз Адий ва Тамимнинг гувоҳлигидан тўғрироқ (ҳақлироқ)дир ва ўша идиш — бизнинг марҳум улфатимизнинг(дир)›, — деб қасам ичди. Бас, мана шу (воқеа) муносабати билан (мана бу) оят нозил бўлди: ‹Эй иймон келтирганлар! Сизлардан бирингизга ўлим етиб келганда...› (Моида, 106)», — деди.