حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ الْهَادِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُجَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله عنه - قَالَ خَرَجَ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ إِلَى مَكَّةَ فَقَدِمَ بِابْنَةِ حَمْزَةَ فَقَالَ جَعْفَرٌ أَنَا آخُذُهَا أَنَا أَحَقُّ بِهَا ابْنَةُ عَمِّي وَعِنْدِي خَالَتُهَا وَإِنَّمَا الْخَالَةُ أُمٌّ . فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَحَقُّ بِهَا ابْنَةُ عَمِّي وَعِنْدِي ابْنَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهِيَ أَحَقُّ بِهَا . فَقَالَ زَيْدٌ أَنَا أَحَقُّ بِهَا أَنَا خَرَجْتُ إِلَيْهَا وَسَافَرْتُ وَقَدِمْتُ بِهَا . فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ حَدِيثًا قَالَ " وَأَمَّا الْجَارِيَةُ فَأَقْضِي بِهَا لِجَعْفَرٍ تَكُونُ مَعَ خَالَتِهَا وَإِنَّمَا الْخَالَةُ أُمٌّ " . .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) aytadi: Zayd ibn Horisa Makkaga chiqdi va Hamzaning qizini olib keldi. Shunda Jaʼfar: «Men uni olaman, men unga haqliroqman, u mening amakimning qizi, xolasi esa mening nikohimda, xola esa onadek», dedi. Ali: «Men unga haqliroqman, u mening amakimning qizi, Rasululloh ﷺning qizlari mening nikohimda, u esa unga haqliroqdir», dedi. Zayd esa: «Men unga haqliroqman, men uning oldiga chiqdim, safar qildim va uni olib keldim», dedi. Soʻng Nabiy ﷺ chiqdilar — (roviy) hadisni zikr qildi — va: «Qizga kelsak, men uni Jaʼfarga hukm qildim, u xolasi bilan birga boʻladi, xola esa onadek», dedilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) айтади: Зайд ибн Ҳориса Маккага чиқди ва Ҳамзанинг қизини олиб келди. Шунда Жаъфар: «Мен уни оламан, мен унга ҳақлироқман, у менинг амакимнинг қизи, холаси эса менинг никоҳимда, хола эса онадек», деди. Али: «Мен унга ҳақлироқман, у менинг амакимнинг қизи, Расулуллоҳ ﷺнинг қизлари менинг никоҳимда, у эса унга ҳақлироқдир», деди. Зайд эса: «Мен унга ҳақлироқман, мен унинг олдига чиқдим, сафар қилдим ва уни олиб келдим», деди. Сўнг Набий ﷺ чиқдилар — (ровий) ҳадисни зикр қилди — ва: «Қизга келсак, мен уни Жаъфарга ҳукм қилдим, у холаси билан бирга бўлади, хола эса онадек», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبَّادٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا بَعَثَ أَهْلُ مَكَّةَ فِي فِدَاءِ أَسْرَاهُمْ بَعَثَتْ زَيْنَبُ فِي فِدَاءِ أَبِي الْعَاصِ بِمَالٍ وَبَعَثَتْ فِيهِ بِقِلاَدَةٍ لَهَا كَانَتْ عِنْدَ خَدِيجَةَ أَدْخَلَتْهَا بِهَا عَلَى أَبِي الْعَاصِ . قَالَتْ فَلَمَّا رَآهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَقَّ لَهَا رِقَّةً شَدِيدَةً وَقَالَ " إِنْ رَأَيْتُمْ أَنْ تُطْلِقُوا لَهَا أَسِيرَهَا وَتَرُدُّوا عَلَيْهَا الَّذِي لَهَا " . فَقَالُوا نَعَمْ . وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخَذَ عَلَيْهِ أَوْ وَعَدَهُ أَنْ يُخَلِّيَ سَبِيلَ زَيْنَبَ إِلَيْهِ وَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَيْدَ بْنَ حَارِثَةَ وَرَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ " كُونَا بِبَطْنِ يَأْجِجَ حَتَّى تَمُرَّ بِكُمَا زَيْنَبُ فَتَصْحَبَاهَا حَتَّى تَأْتِيَا بِهَا " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Makka ahli oʻz asirlarini fidya qilish uchun (mol) yuborganlarida, Zaynab Abul-Os uchun fidya qilib mol yubordi va u bilan birga oʻzining bir marvarid shodasini ham yubordiki, u shoda Xadijada boʻlgan va u (Xadija) buni unga Abul-Osga uzatilayotganda kiygazgan edi. (Oisha) aytadi: Rasululloh ﷺ uni koʻrganlarida, juda qattiq mehribonlik bilan rahmlari keldi va: «Agar uning asirini ozod qilib, oʻziniki boʻlgan narsani unga qaytarishni maʼqul koʻrsangizlar, (shunday qiling)», dedilar. Ular: «Ha (xoʻp)», deyishdi. Rasululloh ﷺ undan (Abul-Osdan) Zaynabni oʻzlariga (Madinaga) qoʻyib yuborishi haqida ahd olgan yoki vaʼda olgan edilar. Rasululloh ﷺ Zayd ibn Horisa bilan ansorlardan bir kishini yubordilar va: «Yaʼjij vodiysida turinglar, to Zaynab yoningizdan oʻtguncha, soʻng unga hamroh boʻlinglar va uni (oldimga) olib kelinglar», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Макка аҳли ўз асирларини фидя қилиш учун (мол) юборганларида, Зайнаб Абул-Ос учун фидя қилиб мол юборди ва у билан бирга ўзининг бир марварид шодасини ҳам юбордики, у шода Хадижада бўлган ва у (Хадижа) буни унга Абул-Осга узатилаётганда кийгазган эди. (Оиша) айтади: Расулуллоҳ ﷺ уни кўрганларида, жуда қаттиқ меҳрибонлик билан раҳмлари келди ва: «Агар унинг асирини озод қилиб, ўзиники бўлган нарсани унга қайтаришни маъқул кўрсангизлар, (шундай қилинг)», дедилар. Улар: «Ҳа (хўп)», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ ундан (Абул-Осдан) Зайнабни ўзларига (Мадинага) қўйиб юбориши ҳақида аҳд олган ёки ваъда олган эдилар. Расулуллоҳ ﷺ Зайд ибн Ҳориса билан ансорлардан бир кишини юбордилар ва: «Яъжиж водийсида туринглар, то Зайнаб ёнингиздан ўтгунча, сўнг унга ҳамроҳ бўлинглар ва уни (олдимга) олиб келинглар», дедилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْبَرِيدِ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا، عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ اجْتَمَعْتُ أَنَا وَالْعَبَّاسُ، وَفَاطِمَةُ، وَزَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ، عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ رَأَيْتَ أَنْ تُوَلِّيَنِي حَقَّنَا مِنْ هَذَا الْخُمُسِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَأَقْسِمَهُ حَيَاتَكَ كَىْ لاَ يُنَازِعَنِي أَحَدٌ بَعْدَكَ فَافْعَلْ . قَالَ فَفَعَلَ ذَلِكَ - قَالَ - فَقَسَمْتُهُ حَيَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ وَلاَّنِيهِ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه حَتَّى إِذَا كَانَتْ آخِرُ سَنَةٍ مِنْ سِنِي عُمَرَ رضى الله عنه فَإِنَّهُ أَتَاهُ مَالٌ كَثِيرٌ فَعَزَلَ حَقَّنَا ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَىَّ فَقُلْتُ بِنَا عَنْهُ الْعَامَ غِنًى وَبِالْمُسْلِمِينَ إِلَيْهِ حَاجَةٌ فَارْدُدْهُ عَلَيْهِمْ فَرَدَّهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ لَمْ يَدْعُنِي إِلَيْهِ أَحَدٌ بَعْدَ عُمَرَ فَلَقِيتُ الْعَبَّاسَ بَعْدَ مَا خَرَجْتُ مِنْ عِنْدِ عُمَرَ فَقَالَ يَا عَلِيُّ حَرَمْتَنَا الْغَدَاةَ شَيْئًا لاَ يُرَدُّ عَلَيْنَا أَبَدًا وَكَانَ رَجُلاً دَاهِيًا .
Abdurrahmon ibn Abu Laylo aytadi: Men Ali (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdim: Men, Abbos, Fotima va Zayd ibn Horisa Paygʻambar ﷺ huzurlarida toʻplandik. Men: «Yo Rasululloh, agar maʼqul koʻrsangiz, Allohning Kitobida zikr etilgan ushbu xumusdan boʻlgan haqqimizni menga topshirsangiz, men uni hayotligingizda taqsimlasam, toki sizdan keyin hech kim men bilan tortishmasa, shuni qilsangiz», dedim. (Ali) dedi: U zot shunday qildilar. (Ali) dedi: Men uni Rasululloh ﷺ hayotliklarida taqsimladim, soʻng Abu Bakr (roziyallohu anhu) uni menga topshirdi. Toki Umar (roziyallohu anhu)ning xalifaligi yillarining oxirgi yiliga kelganda, unga koʻp mol-mulk keldi, u bizning haqqimizni ajratib qoʻyib, soʻng menga odam yubordi. Men: «Bu yil bizning unga ehtiyojimiz yoʻq, ammo musulmonlar unga muhtoj, shuning uchun uni ularga qaytarib ber», dedim. Shunda u uni ularga qaytarib berdi. Umardan keyin esa hech kim meni unga (haqimizga) chaqirmadi. Men Umarning huzuridan chiqqanimdan keyin Abbos bilan uchrashdim. U: «Ey Ali, sen bugun bizni hech qachon qaytarilmaydigan bir narsadan mahrum qilding», dedi. U keskir aqlli kishi edi.Абдурраҳмон ибн Абу Лайло айтади: Мен Али (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: Мен, Аббос, Фотима ва Зайд ибн Ҳориса Пайғамбар ﷺ ҳузурларида тўпландик. Мен: «Ё Расулуллоҳ, агар маъқул кўрсангиз, Аллоҳнинг Китобида зикр этилган ушбу хумусдан бўлган ҳаққимизни менга топширсангиз, мен уни ҳаётлигингизда тақсимласам, токи сиздан кейин ҳеч ким мен билан тортишмаса, шуни қилсангиз», дедим. (Али) деди: У зот шундай қилдилар. (Али) деди: Мен уни Расулуллоҳ ﷺ ҳаётликларида тақсимладим, сўнг Абу Бакр (розияллоҳу анҳу) уни менга топширди. Токи Умар (розияллоҳу анҳу)нинг халифалиги йилларининг охирги йилига келганда, унга кўп мол-мулк келди, у бизнинг ҳаққимизни ажратиб қўйиб, сўнг менга одам юборди. Мен: «Бу йил бизнинг унга эҳтиёжимиз йўқ, аммо мусулмонлар унга муҳтож, шунинг учун уни уларга қайтариб бер», дедим. Шунда у уни уларга қайтариб берди. Умардан кейин эса ҳеч ким мени унга (ҳақимизга) чақирмади. Мен Умарнинг ҳузуридан чиққанимдан кейин Аббос билан учрашдим. У: «Эй Али, сен бугун бизни ҳеч қачон қайтарилмайдиган бир нарсадан маҳрум қилдинг», деди. У кескир ақлли киши эди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، أَنَّ حُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ قَالَ كَانَتْ لِي شَارِفٌ مِنْ نَصِيبِي مِنَ الْمَغْنَمِ يَوْمَ بَدْرٍ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْطَانِي شَارِفًا مِنَ الْخُمُسِ يَوْمَئِذٍ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَبْنِيَ بِفَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاعَدْتُ رَجُلاً صَوَّاغًا مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ أَنْ يَرْتَحِلَ مَعِي فَنَأْتِيَ بِإِذْخِرٍ أَرَدْتُ أَنْ أَبِيعَهُ مِنَ الصَّوَّاغِينَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ فِي وَلِيمَةِ عُرْسِي فَبَيْنَا أَنَا أَجْمَعُ لِشَارِفَىَّ مَتَاعًا مِنَ الأَقْتَابِ وَالْغَرَائِرِ وَالْحِبَالِ - وَشَارِفَاىَ مُنَاخَانِ إِلَى جَنْبِ حُجْرَةِ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ - أَقْبَلْتُ حِينَ جَمَعْتُ مَا جَمَعْتُ فَإِذَا بِشَارِفَىَّ قَدِ اجْتُبَّتْ أَسْنِمَتُهُمَا وَبُقِرَتْ خَوَاصِرُهُمَا وَأُخِذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا فَلَمْ أَمْلِكْ عَيْنَىَّ حِينَ رَأَيْتُ ذَلِكَ الْمَنْظَرَ فَقُلْتُ مَنْ فَعَلَ هَذَا قَالُوا فَعَلَهُ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُوَ فِي هَذَا الْبَيْتِ فِي شَرْبٍ مِنَ الأَنْصَارِ غَنَّتْهُ قَيْنَةٌ وَأَصْحَابَهُ فَقَالَتْ فِي غِنَائِهَا أَلاَ يَا حَمْزُ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِ فَوَثَبَ إِلَى السَّيْفِ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا وَأَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا . قَالَ عَلِيٌّ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ قَالَ فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي لَقِيتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا لَكَ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ عَدَا حَمْزَةُ عَلَى نَاقَتَىَّ فَاجْتَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا وَهَا هُوَ ذَا فِي بَيْتٍ مَعَهُ شَرْبٌ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِرِدَائِهِ فَارْتَدَاهُ ثُمَّ انْطَلَقَ يَمْشِي وَاتَّبَعْتُهُ أَنَا وَزَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ حَتَّى جَاءَ الْبَيْتَ الَّذِي فِيهِ حَمْزَةُ فَاسْتَأْذَنَ فَأُذِنَ لَهُ فَإِذَا هُمْ شَرْبٌ فَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَلُومُ حَمْزَةَ فِيمَا فَعَلَ فَإِذَا حَمْزَةُ ثَمِلٌ مُحْمَرَّةٌ عَيْنَاهُ فَنَظَرَ حَمْزَةُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى سُرَّتِهِ ثُمَّ صَعَّدَ النَّظَرَ فَنَظَرَ إِلَى وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ حَمْزَةُ وَهَلْ أَنْتُمْ إِلاَّ عَبِيدٌ لأَبِي فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ ثَمِلٌ فَنَكَصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَقِبَيْهِ الْقَهْقَرَى فَخَرَجَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) aytadi: Mening Badr kuni oʻljadan tegishli ulushimdan boʻlgan keksa bir tuyam bor edi, Rasululloh ﷺ menga oʻsha kuni xumusdan ham yana bir keksa tuya bergan edilar. Men Rasululloh ﷺ qizlari Fotima bilan birga turmush qurmoqchi boʻlganimda, Banu Qaynuqodan boʻlgan zargar bir kishi bilan, u men bilan birga yoʻlga chiqib, izxir oʻti olib kelishimiz haqida kelishdim — men uni zargarlarga sotib, toʻyimning ziyofatida shuning bilan yordam olmoqchi edim. Men ikki tuyam uchun egarlar, xaltalar va arqonlardan asbob-anjom yigʻib turganimda — ikki tuyam ansorlardan boʻlgan bir kishining hujrasi yonida choʻktirilgan edi — yigʻgan narsamni yigʻib boʻlib kelsam, ikki tuyamning oʻrkachlari kesilgan, biqinlari yorilgan va jigarlaridan olingan ekan. Men u manzarani koʻrganimda koʻzlarimga (yoshim toʻkilishidan) erk bera olmadim. Men: «Buni kim qildi?» dedim. Ular: «Buni Hamza ibn Abdulmuttalib qildi, u shu uyda ansorlardan boʻlgan bir guruh ichuvchilar orasida. Bir qoʻshiqchi kaniz unga va sheriklariga qoʻshiq aytib, qoʻshigʻida: ‹Ey Hamza, semiz keksa tuyalarga (qarab tur)!› deganida, u qilichga sapchib, ularning oʻrkachlarini kesdi, biqinlarini yordi va jigarlaridan oldi», deyishdi. Ali dedi: Men yoʻlga chiqib, Rasululloh ﷺ huzurlariga kirdim, u zotning yonlarida Zayd ibn Horisa bor edi. Rasululloh ﷺ men duch kelgan narsani (yuzimdan) bildilar va: «Senga nima boʻldi?» dedilar. Men: «Yo Rasululloh, men bugungidek (holatni) hech koʻrmagandim. Hamza ikki tuyamga tajovuz qilib, oʻrkachlarini kesib, biqinlarini yoribdi, mana u bir uyda ichuvchilar bilan birga», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ ridolarini soʻrab, uni yopindilar, soʻng yurib joʻnadilar, men va Zayd ibn Horisa u zotga ergashdik, toki u zot Hamza boʻlgan uyga keldilar va (kirishga) izn soʻradilar, izn berildi. Qarasalar, ular ichuvchilar ekan. Rasululloh ﷺ Hamzani qilgan ishi uchun malomat qila boshladilar. Hamza esa mast, koʻzlari qizargan edi. Hamza Rasululloh ﷺga qaradi, soʻng nigohini koʻtarib tizzalariga qaradi, soʻng yana nigohini koʻtarib kindigiga qaradi, soʻng yana nigohini koʻtarib u zotning yuzlariga qaradi-da: «Sizlar otamning qullaridan boshqa narsa emassizlar-ku!» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ uning mast ekanini bildilar va orqalariga, ortga tisarilib chiqdilar, biz ham u zot bilan birga chiqdik.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) айтади: Менинг Бадр куни ўлжадан тегишли улушимдан бўлган кекса бир туям бор эди, Расулуллоҳ ﷺ менга ўша куни хумусдан ҳам яна бир кекса туя берган эдилар. Мен Расулуллоҳ ﷺ қизлари Фотима билан бирга турмуш қурмоқчи бўлганимда, Бану Қайнуқодан бўлган заргар бир киши билан, у мен билан бирга йўлга чиқиб, изхир ўти олиб келишимиз ҳақида келишдим — мен уни заргарларга сотиб, тўйимнинг зиёфатида шунинг билан ёрдам олмоқчи эдим. Мен икки туям учун эгарлар, халталар ва арқонлардан асбоб-анжом йиғиб турганимда — икки туям ансорлардан бўлган бир кишининг ҳужраси ёнида чўктирилган эди — йиғган нарсамни йиғиб бўлиб келсам, икки туямнинг ўркачлари кесилган, биқинлари ёрилган ва жигарларидан олинган экан. Мен у манзарани кўрганимда кўзларимга (ёшим тўкилишидан) эрк бера олмадим. Мен: «Буни ким қилди?» дедим. Улар: «Буни Ҳамза ибн Абдулмутталиб қилди, у шу уйда ансорлардан бўлган бир гуруҳ ичувчилар орасида. Бир қўшиқчи каниз унга ва шерикларига қўшиқ айтиб, қўшиғида: ‹Эй Ҳамза, семиз кекса туяларга (қараб тур)!› деганида, у қиличга сапчиб, уларнинг ўркачларини кесди, биқинларини ёрди ва жигарларидан олди», дейишди. Али деди: Мен йўлга чиқиб, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига кирдим, у зотнинг ёнларида Зайд ибн Ҳориса бор эди. Расулуллоҳ ﷺ мен дуч келган нарсани (юзимдан) билдилар ва: «Сенга нима бўлди?» дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, мен бугунгидек (ҳолатни) ҳеч кўрмагандим. Ҳамза икки туямга тажовуз қилиб, ўркачларини кесиб, биқинларини ёрибди, мана у бир уйда ичувчилар билан бирга», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ридоларини сўраб, уни ёпиндилар, сўнг юриб жўнадилар, мен ва Зайд ибн Ҳориса у зотга эргашдик, токи у зот Ҳамза бўлган уйга келдилар ва (киришга) изн сўрадилар, изн берилди. Қарасалар, улар ичувчилар экан. Расулуллоҳ ﷺ Ҳамзани қилган иши учун маломат қила бошладилар. Ҳамза эса маст, кўзлари қизарган эди. Ҳамза Расулуллоҳ ﷺга қаради, сўнг нигоҳини кўтариб тиззаларига қаради, сўнг яна нигоҳини кўтариб киндигига қаради, сўнг яна нигоҳини кўтариб у зотнинг юзларига қаради-да: «Сизлар отамнинг қулларидан бошқа нарса эмассизлар-ку!» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унинг маст эканини билдилар ва орқаларига, ортга тисарилиб чиқдилар, биз ҳам у зот билан бирга чиқдик.